Vake is jarig

Gisteren hebben we Marks verjaardag gevierd maar vandaag is zijn echte verjaardag.  Hij stond al op het punt om naar het werk te vertrekken als het mij te binnen viel. 

A: Ooo, Warre, wie is er jarig vandaag?
W: Ja?
A: Vake is jarig!
W: Weeral?

Grenzen verlegd

Vandaag heb ik, dankzij een collega, mijn grenzen verlegd.  Normaal doe ik toertjes van 5 km als ik ga lopen.  Nu waren het er 6,065 km in 36 minuten.  En ik ben daar best tevreden mee.  Bedankt S.

Photoshop

‘k Moet eigenlijk dringend twee albums afwerken.  Daarom ben ik een beetje aan ‘t Photoshoppen geweest.  Het heeft me een hele avond gekost om weinig resultaat te boeken.  Misschien doe ik het toch maar beter op de oude manier: foto’s kiezen, bestellen, meten, knippen en plakken.  Hoe dan ook, het zal de komende weken veel tijd in beslag nemen.

De jas

We stonden op het punt om te vertekken.  Ik gooide de jassen op de grond en heel even flitste het door mijn hoofd dat ik een fout had gemaakt.  Warre kan die jas wel alleen aandoen maar die van Lomme zou ik toch terug moeten oprapen om hem erbij te helpen.

Warre reageerde niet onmiddellijk maar ik zag Lomme wél richting jassen vertrekken.  Voor ik het goed en wel besefte, had Lomme zijn jas zelf aangedaan, net op dezelfde manier als Warre het doet (hij legt de jas op de grond en gaat aan de kraag staan, handen in mouwen en over het hoofd zwaaien). 

Ik deed euforisch en Lomme stond daar, zo fier als een gieter, met zijn jas aan.

Familiekiekje

Er zijn zo van die familiefeestjes.  Pater familias is er al lang niet meer bij maar voor diens kinderen zijn dit hoogdagen.  Dat er een taart en een kom soep geofferd moeten worden, nemen ze er die 2 à 3 keer per jaar graag bij.  Voor ons, de kleinkinderen, is het een blij weerzien van de nonkels en tantes en van de neven en nichten. 

Maar tegenwoordig is het de vierde generatie die de familiefeestjes van kleur en klank voorziet.  Met 27 zijn ze ondertussen.  Allemaal achterkleinkinderen van Valère Van Nieuwenhuyse en Madeleine Tuyttens.  20 jongens en 7 meisjes.  De oudste, een meisje, is geboren op 19 januari 2001 en de jongste, ook een meisje, is van 13 november 2007.  Voor zover ik weet, is de familie momenteel niet zwanger.

 

Van links naar rechts:
- eerste rij: Lotte met Leon op de schoot, Warre, Tuur, Senne, Seth, Robbe, Marie, Thijs, Wout en Lukas
- twee rij: Robin, Tijl, Lomme, Ruth, Hasse, Lotte, Jasper, Yens, Jef en Brent
- derde rij: Ralf, Warre, Teppe, Ine en Nils

De jongste spruit van de familie ontbreekt op de foto.

Paasontbijt bij oma en opa

Happy Easter!

35 stukjes

Het werd weer eens tijd om Warres grenzen te verleggen, vonden we. 

Een nieuwe puzzel van Pooh van 35 stukjes.  De puzzels van 20 stukjes die we liggen hebben, worden regelmatig en zonder problemen gemaakt, dus 35 moet ook wel lukken.  Misschien moeten we de eerste keer wel een beetje helpen maar eens die gemaakt is, lukt het de volgende keer zeker alleen.

Warre neemt blij verrast de puzzel aan en haalt hem uit elkaar.  Hij beslist om met de randjes te beginnen.  Af en toe vraagt hij bevestiging maar voor we er erg in hebben, ligt de puzzel volledig gemaakt in de doos.  Oké, misschien moeten we hem weer opbergen en opnieuw boven halen als Lomme aan 35 stukjes toe is. 

En voor Warre kijken we uit naar ene van 49 stukjes.  Suggesties zijn welkom!

Ploetermoeder

Heel herkenbaar!   

 » Ons hoofd is gewoon té vol, en opeens werkt je geheugen dan niet meer.

» Weet je, als moeder een redelijk status quo kunnen handhaven, is eigenlijk al een enorme prestatie. Maar we leven in een maatschappij waar gemiddeld zijn een vies woord is. Als we ons durven neer te leggen bij: ‘Voilà, dit is het. Beter krijg ik het vandaag niet geregeld.’ worstelen we meteen een om zich heen vretend schuldgevoel. We zijn allemaal veel te streng voor onszelf.

Lees het volledige artikel in de Humo.

Lekker

Als het lekker was, zo vond Lomme, dan mocht dat eens gezegd zijn, en dan was het ook wel nodig dat het bord grondig werd afgelikt. Dit gebeurde met veel overgave (zonder het bord zelf uit het oog te verliezen – je weet maar nooit) om achteraf, niet zonder enige trots, een volgesmost gezicht te laten zien. Alles had een likje saus opgevangen, … behalve zijn tong.

Eitje dood doen

Chocolade eitjes kunnen best wel eens hard zijn. Héél hard. Veel te hard in ieder geval voor kleine kinderhandjes. En dan zit er niet veel meer op dan de grote middelen boven te halen. Dit indachtig mocht Warre zondagmorgen met een grote (speelgoed)hamer de chocolade eitjes te lijf gaan. Pret alom. Natuurlijk.

Toen iedereen een stukje had gekregen en het eerste eitje al smikkelend in de grote en kleine buikjes was verdwenen, vond Warre dat er best nog één bij kon. En beleefd, zoals ie is opgevoed, vraagt Warre of er nog een eitje kapot mag:

“Moeke, vake, mag ik nog ééntje dood doen?”

Momme

A: Lomme, zeg een keer ‘vake’.
L: kake.
A: tante Fabienne.
L: tante Fajen.
A: oma Rosa.
L: oma Joosa.
A: opa baard.
L: opa baaajd.
A: Warre.
L: Wajje (en als hij heel erg zijn best doet om de ‘r’ uit te spreken, is het ‘Walle’).
A: Lomme.
L: Momme.
A: LLLomme.
L: MOMME!

We krijgen het er niet uit. ‘Momme’ is zijn naam. Als hij heel erg zijn best doet, is het ‘Jomme’, maar ‘Lomme’, nee, zo heet hij niet.

Leon gedaan…

Als er bij ons iets stuk is of vuil en je durft te vragen aan Lomme wie dat heeft gedaan, dan krijg je altijd hetzelfde antwoord:
‘Leon gedaan…’.  Heel uitzonderlijk is het ook eens zijn broer Warre geweest maar nooit hijzelf.  Wij vinden dit grappig natuurlijk maar mijn zus (de mama van Leon) kan daar niet mee lachen.  Leon is dan ook haar oogappel.

BTW, Leon stapt!

Zondagje thuis

Mark merkte vandaag op dat de kinderen, ondanks hun jonge leeftijd, eigenlijk al goed alleen kunnen spelen.  Ik moest hem daarin volledig gelijk geven.  Stiekem dacht ik bij mezelf dat ze veelal niet anders kunnen dan alleen spelen als ik met het huishouden bezig ben.  ‘t Heeft dus toch positief kantje.

Zotte bui

Ik ben deze namiddag in een zotte bui naar Zaventem vertrokken.  Rond 16u45 heb ik beslist om te gaan en om 17u44 zat ik al op de trein met mijn twee zonen, een rugzak met proviand, mijn fototoestel en een zitje voor in de auto (in de auto die in Zaventem stond, zat maar één autostoel).

De jongens vonden het, zoals verwacht, fantastisch op de trein en voor mij was het ook wel genieten om met hen mee te ‘reizen’.  De twee overstappen die we moesten maken, verliepen heel vlot en voor we het wisten, waren we in Zaventem.  Mark was ondertussen al geland dus veel tijd is er niet verloren gegaan.

Het was een leuk weerzien.  De jongens vlogen hun vader om de nek en Lomme liet niet meer los.  We zijn nog even naar de vliegtuigen gaan kijken in het panoramisch restaurant maar veel beweging was er niet. 

Nog een kleine zoektocht naar de juiste auto en we konden naar huis vertrekken.  Warre sliep bijna onmiddellijk maar Lomme bleef enthousiast tot we thuis waren.  Zijn vake was terug!

Lomme mist zijn vake

Lomme ontdekt voor de tweede morgen op rij dat zijn vader er niet is. Op een gegeven moment ziet hij een auto de straat inrijden. Hij draait zich om met een grote glimlach op zijn gezichtje en zegt: ‘kake daar’. Ik antwoord dat vake weg is.

Iets later ziet hij in de verte een fietser rijden. Opnieuw draait hij zich om en zegt: ‘kake daar’. Ik leg hem uit dat vake weg is met het vliegtuig. Hij denkt even na en kijkt zoekend in de lucht. Kake vliegtuig komen?

Kinderen en kuisen

Het valt niet mee te moeten kuisen met kinderen in de buurt.  Normaal gezien probeer ik mijn jongens daar niet teveel mee lastig te vallen.  Meestal doe ik het op woensdagvoormiddag (terwijl Warre in de klas zit en Lomme bij de onthaalmoeder) of op zaterdagnamiddag (als Lomme slaapt).  Met Warre heb ik meestal geen problemen.  Het kind kan zich tegenwoordig heel goed bezighouden met zijn kraan en ‘camion’ of met kleuren maar vandaag ben ik te ver gegaan.  Ik had niet kunnen kuisen terwijl hij op school was, dus moest het nog allemaal gebeuren met hem in de buurt.  Ik ben dan ook nog zo stom geweest om de ramen beneden erbij te nemen waardoor mijn beurt in totaal 4 uren heeft geduurd.  De eerste twee uren heeft hij zich nog goed weten bezig te houden maar dan kwam hij meer en meer in mijne weg lopen.  Hij wilde helpen – kleren nat.  Hij wilde een koek – kruimels op de vloer waar ik net klaar was.  Hij liep dan met z’n kousen door het water – overal natte stappen op de vloer.  Hij kon zich uiteindelijk met niets meer bezighouden en dat werkte op mijn systeem.  Gevolg: gefrustreerde moeder en wenend kind.

Wat heb ik vandaag geleerd?  Beperk het schoonmaken met kinderen in de buurt.  Hou het kort en doe iets leuks achteraf.  Uiteindelijk werk ik 4/5 om er te zijn voor mijn kinderen.

En als je dan zo druk bezig bent, zie je al vlugger iets door de vingers…

Kake komen…

Mark is deze morgen vroeg vertrokken naar ‘t buitenland.  Als ik met Lomme beneden kom, vraagt hij zich af waar zijn vader is.

L: Kake?
A: Vake is weg.
L: Kake komen!