Isabel

Gisteren belde Isabel me op.  Of ik geen zin had om samen met de kindjes iets leuks te doen terwijl de mannen in Frankrijk zitten.  We koken en eten gezellig samen op vrijdagavond.  We slapen samen onder één dak.  We gaan op zaterdag met z’n allen zwemmen…  Ze hoefde mij niet verder te overtuigen.  We hebben afgesproken komende vrijdag om 18u.  De rest zal zichzelf wel uitwijzen.

Ik hou van creatieve mensen en Isabel is er zo ééntje.  Het concept van de feestjes die ze geeft, de cadeautjes die je van ze krijgt, de decoratie in hun huis, het eten dat ze bereidt, de kleren die ze draagt… stuk voor stuk creatieve ideeën!  Ik kan daar zooo van genieten…

Richting Ventoux

Mark vertrekt morgen richting Frankrijk.  Niet om te werken deze keer maar om er de Ventoux op te fietsen.  Het voorstel kwam van een collega die samen met een enkele leden van een handbalploeg een veel te groot huis geboekt had.  Aangezien er op ‘t werk nogal wat fervente coureurs rondlopen, werden algauw enkele plaatsen ingevuld.
Ik ben ervan overtuigd dat het goed zal gaan daar in de bergen -hij heeft er naar mijn mening genoeg voor getraind- maar ik ben vooral bezorgd om mijn gloednieuwe auto.  Die gaat blijkbaar ook mee.

De Zondag

Lomme ‘morst

Z’n pamper was net af.  Hij liep naar de bak met de auto’s en plots werd het heel stil.  Even later kwam hij de leefruimte terug binnengelopen en zei heel serieus: “Lomme ‘morst.”  Als we z’n voetsporen volgden, kwamen we op een plasje pipi uit.

Kleuters op foto

Mijn idee was ontstaan bij de onthaalmoeder van Warre en Lomme.  Daar hing een mooie zwart-wit foto van haar dochter in de klas.  Niet zo’n saaie klasfoto waarbij kind na kind op een stoel gezet wordt om eens mooi naar het vogeltje te kijken maar een foto van een kleuter in actie.  Als ik ooit eens de kans zou krijgen, zou ik dit ook wel eens willen proberen.

Vorige week stak toevallig een berichtje van de juf in Warres schriftje.  Ze had graag enkele mama’s uitgenodigd in haar klasje, die een korte activiteit wilden begeleiden b.v. een verhaaltje vertellen, een gezelschapsspel spelen, vertellen over een hobby, een kookactiviteitje, een muziekinstrument bespelen…  Het hoefde niet lang te duren en mocht op een moment dat het voor ons best paste.

En zo stond ik dus donderdag tussen de kleuters te wachten op het belsignaal.  In het begin was het een beetje zoeken.  Het was blijkbaar niet te doen om zonder flits te fotograferen.  De kleuters mochten schilderen, snippers knippen en plakken en kleuren.  De meesten trokken zich niets aan van mijn aanwezigheid maar er waren er ook bij die telkens weer voor mijn lens kwamen staan.  Er was er ééntje bij die liever niet op de foto stond.  De tijd vloog voorbij.  Ik heb in de klas gefotografeerd, op de gang waar ze hun stuk fruit mochten opeten en op de speelplaats.  Na 2 uren fotograferen had ik iets meer dan 300 foto’s. 

Eens alles op de computer stond en bekeken was, kwam de ontgoocheling.  Vooral op de speelplaats had ik het verkeerde programma gekozen en was meer dan de helft van de beelden niet scherp.  Gelukkig zitten er ook goede foto’s tussen.

 

Schommelpaard

‘Bonk’.  Het kwam uit Warres kamer en werd gevolgd door hevig wenen.  Het was vreemd want hij zat nog geen 5 minuten in bed en als hij eruit valt is het meestal in z’n slaap.  We snellen naar boven en vinden hem al wenend op z’n buik in bed.  ‘Wat is er gebeurd?’ vragen we.  ‘Ben je uit je bed gevallen?’  Al snikkend zegt hij ‘neen’ terug.  ‘Maar wat is er dan gebeurd?  Heb je pijn?’ proberen we opnieuw.  Uiteindelijk, als het grootste verdriet weg is, kwam het in horten en stoten, samen met wat bloed, uit z’n mond: ‘Ik ben van het paardje gevallen.’  Mark en ik keken in elkaars richting en moesten ons inhouden om het niet uit te proesten.  Wat deed dat kind in Gods naam eigenlijk op dat schommelpaard?  ‘t Was pikdonker!

Kortgewiekt

Vandaag werden onze jongens kortgewiekt.  Zoals altijd is dit heel vlotjes verlopen.  Lomme was eerst aan de beurt.  Het was de eerste keer dat hij niet op m’n schoot zat tijdens het knippen.  Tondeuze, schaar, borstel,… het deed hem niets.  ‘t Was zalig om naar zijn gezichtje te kijken.  Daarna was Warre aan de beurt.  Ook hij gaf geen krimp.  De kapper is blijkbaar onze vriend.

Melk… en je kan tegen een stootje

’s Morgens en ’s avonds drinken onze jongens een flesje melk. Als het speelgoeddekentje bovenkomt, weten ze wat er hen te doen staat. Meestal laten ze dan alles vallen waarmee ze bezig zijn en komen ze op het dekentje wachten tot hun fles geserveerd wordt. Na enkele teugen hoor je Warre om z’n beertje roepen maar eens ze elk hun knuffel in de armen hebben gesloten, drinken ze rustig hun flesje leeg. Lomme zou wel eens durven tegenwerken maar met een auto of boek als extra hulpmiddel, lukt het meestal wel.

’s Morgens worden ze aangekleed tijdens het drinken. Slip/pamper, broek, kousen en schoenen zijn al aan nog voor de fles leeg is. Eens ze klaar zijn, rest ons enkel nog een trui of t-shirt. ’s Avonds hetzelfde liedje maar dan met de pyjama’s. Als ze in bad zijn geweest, gaat het hele gedoe door op het grote bed.

80 jaar

KSA Tielt, de jeugdbeweging waarin we zelf járen actief zijn geweest, vierde dit weekend zijn tachtigste verjaardag.  Wijzelf, als oud-leiders, waren speciaal uitgenodigd voor een receptie in ‘Mulle De Terschueren’, ons aangeboden door de burgemeester die zelf ook oud-leider is.  Na enkele glaasjes en een speech of twee vertrok het gezelschap richting Europahal, waar leden en ouders reeds talrijk aanwezig waren voor een heuse barbecue. 

De opkomst was groot en de barbecue heel lekker maar wat er ‘t leukste is aan zo’n avond is het gezelschap.  Als je je jeugd ’slijt’ in een jeugdbeweging is het onoverkomelijk dat je vriendenkring gevormd wordt door de mensen om je heen. 

Het was een blij weerzien van mensen die je waardering wegdragen maar waar je verder geen contact meer mee hebt.  Het was gezellig bijpraten met de mensen waarmee je contact gehouden hebt en die je enkele keren per jaar opzoekt.  En het was de vertrouwde leute van elke dag met de vrienden die je niet meer kunt missen.

Grote bed

Deze avond, net voor het slapengaan:

Warre: Mag ik naar het grote bed.
A: Wat ga jij daar doen?
W: Slapen.
A: En waar moeten vake en moeke dan slapen?
W: Tussen mij!

Hij is er!

Stom accidentje…

Ik had al een slechte dag vandaag en dan sloeg Warre nog eens zijn deur van de auto veel te hard open bij het instappen.  Daarbij heeft de wagen (van een collega) een deuk en wat lak-schade opgelopen.  Stom maar kostelijk accident als je ‘t mij vraagt.  Het kind was zich van geen kwaad bewust.  Moet je daar dan boos op zijn?

De jeugd van tegenwoordig

Vandaag hoorde ik een oude dame bezig: “Werken?!  Ze kennen dat niet.  Geld willen ze maar ze willen er niet voor werken.”  Ik weet niet hoe het komt maar ik voelde me beledigd. 

Parijs-Roubaix

Door het bezoek aan de brandweer konden we alleen de laatste 10 km van de wedstrijd Parijs-Roubaix volgen.  De spanning zat er meteen in en de ontlading was dan ook groot toen de favoriet als eerste over de streep reed.

Met Tom Boonen als winnaar en Cancellara als tweede, kon ik niet anders dan nog eens een foto van vorige zomer boven te halen.  De foto is genomen op 10 juli 2007 in Waregem toen de Tourkaravaan van daaruit richting Franse grens vertrok.

Sinds deze foto enkele weken aan onze fotomuur gehangen heeft, wordt elke renner die een gele uitrusting draagt door Warre ’Cancellara’ genoemd.

Brandweer

Zondag kregen we de kans een rondleiding te krijgen bij de plaatselijke brandweer. Omdat iedere jongen droomt van een job als brandweerman (overigens allemaal vrijwilligers), konden we onze spruiten dit bezoekje niet onthouden. De foto’s mogen dan al wat minder zijn, de auto’s waren er zeker niet minder indrukwekkend door. De helm die kon nog net maar een ritje in de grote ladderwagen, dat is toch nog wat te vroeg.

Boterhammekes eten

Het (graag) eten van boterhammen ’s morgens ligt bij onze kinderen in periodes.  De ene keer gaat het beter dan de andere.  Nu had Lomme een periode waarin hij na een hap of twee zijn boterham langs de kant legde en weigerde om die verder op te eten.  Onlangs heb ik de truc bovengehaald die vroeger bij Warre ook werkte.  Ik snijd de boterham in kleine stukjes en benoem die.  De ene keer zijn het allemaal dieren, de andere keer allemaal voertuigen of soms ook mensen die we kennen.  Mijn jongens vinden dat blijkbaar leuk want na iedere hap vragen ze wie of wat de volgende is.  En zo gaan de boterhammen heel vlotjes naar binnen tegenwoordig.

Beernem bos

Gent-Wevelgem

Vandaag werd de 70ste editie van Gent-Wevelgem gereden.  Het peloton was gestart in Deinze en kwam via Aarsele naar Tielt om dan verder te rijden naar Pittem, Koolskamp, enz.  Rond 11u45 stond ik opgesteld langs de ring met m’n D80 op z’n statief, het programma ingesteld op ’sport’ en de focus vastgelegd op een voorbijrijdende auto.  Algauw kondigden de teamwagens de naderende renners aan.  Ik legde m’n vinger op de knop van mijn fototoestel en nam Warre stevig bij de hand.  Eén minuut en 67 beelden later was alles voorbij.  Alleen mijn D80 kon zich nog herinneren wie hij gezien had…

Ambities

Ik heb me ingescheven voor de Weekend Knack Ladies Run.  Toen ik de aankondiging las, heb ik er geen moment over getwijfeld om mee te doen en gisteren heb ik me uiteindelijk ingeschreven voor de 5km.  Ik kijk er ongelooflijk naar uit!

Eerder dit jaar had ik nog de ambitie om aan een 1/8 triathlon deel te nemen maar momenteel ontbreekt het mij een beetje aan tijd om te trainen.  Het zwemmen (750m) mag geen probleem zijn, het lopen (5km) ook niet maar dat fietsen (20km)…  Het is zeker 4 jaar geleden dat ik nog op mijn koersfietsje zat.  ‘k Zal eens moeten kijken als ik nog ergens een gaatje vind om wat fietskilometers in de benen te krijgen. 

En dan is er ook nog de Duathlon in Schuiferskapelle (Tielt).  Vorig jaar stond ik aan de kant als supporter voor Mark, Jan en Stijn maar dit jaar zou ik eigenlijk zelf in actie willen komen.  Ook hier schrikt het fietsen (30km) mij een beetje af.  We zien nog wel…

Beleefdheid

Beleefdheid is één van de waarden die we onze zonen proberen bij te brengen.  Als ze bij de slager een ’schelletje’ krijgen, wil ik graag dat ze op z’n minst ‘dankjewel’ zeggen.  Momenteel moet ik het er meestal nog uitsleuren met de vraag ‘en wat zeg je dan?’ maar ik hoop dat ze ‘t op een dag spontaan doen, en liefst vóór ze dat stuk vlees in hun mond hebben.

Als ik hen zelf iets aanreik, zeg ik uitdrukkelijk ‘alsjeblieft’ met de bedoeling een ‘dankjewel’ terug te krijgen.  Meestal gaat het dan van ‘dank uuuuuuu’.

Vanmorgen liet Lomme een boertje na het drinken van z’n fles melk.

A: Lomme, wat zeg je dan?
L: Ajebief!
A: Neen Lomme.  Pardon.
L: Padon!

Er is dus nog werk aan…