‘Bonk’. Het kwam uit Warres kamer en werd gevolgd door hevig wenen. Het was vreemd want hij zat nog geen 5 minuten in bed en als hij eruit valt is het meestal in z’n slaap. We snellen naar boven en vinden hem al wenend op z’n buik in bed. ‘Wat is er gebeurd?’ vragen we. ‘Ben je uit je bed gevallen?’ Al snikkend zegt hij ‘neen’ terug. ‘Maar wat is er dan gebeurd? Heb je pijn?’ proberen we opnieuw. Uiteindelijk, als het grootste verdriet weg is, kwam het in horten en stoten, samen met wat bloed, uit z’n mond: ‘Ik ben van het paardje gevallen.’ Mark en ik keken in elkaars richting en moesten ons inhouden om het niet uit te proesten. Wat deed dat kind in Gods naam eigenlijk op dat schommelpaard? ‘t Was pikdonker!
vrijdag, 12 juni 2009 at 22:25
[...] ingeslaagd om een buil op te lopen terwijl hij eigenlijk in z’n bed had moeten liggen. De vorige keer was hij in het donker op zoek gegaan naar het schommelpaard en deze keer had hij in het donker een [...]