Van de ene emotie in de andere

• Vandaag won Mark de tijdrit van z’n wielerclub. Er moest individueel een onbekend parcours afgelegd worden en niet degene die het parcours het snelst aflegt, is gewonnen maar wel hij/zij die het best zijn gemiddelde snelheid kan inschatten. Mark zat slechts 6 seconden naast de uitgerekende aankomsttijd.
• Lomme is uitgebroken. Wij vermoedden dat hij rustig lag te slapen maar plots hoorden we hem de trap afkomen. (Gelukkig heeft hij dit sinds kort onder de knie.) Toen we hersteld waren van de eerste schok, gingen we de schade opmeten. Zoals we al vermoedden had hij twee spijlen uit z’n bed gestampt en was hij door de gecreëerde opening uit bed geraakt.

• Tenslotte werd ik nog omringd door familie en vrienden om samen mijn verjaardag te vieren.

Laatste schooldag

Vandaag is het de laatste schooldag.  We nemen tijdelijk afscheid van Juf Claire.  Warre krijgt een grote witte omslag met oranje strik mee naar school.  De inhoud is onderstaande foto.

Jules snurkt

Tijdens de laatste dagen van het schooljaar wordt de verjaardag gevierd van de kindjes die in de vakantie jarig zijn.  Voor Warre werd dinsdag 24 juni uitgekozen.  Hij is fier vertrokken met een grote doos vol BUMBA-koekjes en hij kwam uitgelaten terug met een mooie kroon en een Jules-koffer.

Om eerlijk te zijn, heeft hij niet veel naar Jules (de klaspop) omgekeken.  We hebben zelf nog vlug Jules’ pyjama aangetrokken en hem bij Warre in bed gestopt.

Als we ’s anderendaags vroegen of Jules goed geslapen had, antwoordde Warre: ”Ja, maar hij snurkt“.

Lomme had dat natuurlijk weer opgevangen.  Als hij enige tijd later Jules in z’n handen kreeg, keek hij die diep in de ogen en zei: “Nurkt“.

Zandmannetjes

Voor ik zelf ga slapen, wip ik nog eens binnen op de kamers van de jongens.  Dan dek ik ze nog eens toe en geef ik ze nog een zoen.  Bij Warre is dit nooit een probleem.  Die slaapt redelijk vast en reageert nooit op mijn aanwezigheid.  Ik mag hem opnemen en in de juiste richting in bed leggen; hij merkt het niet.  Bij Lomme moet ik voorzichtiger zijn.  Op één of andere manier reageert hij altijd wanneer ik de deur open en het licht de kamer binnenstroomt.  Of hij neemt een andere houding aan, of hij zoekt zijn tuut en stopt die opnieuw in z’n mond.  Het gebeurt zelfs regelmatig dat hij z’n ogen opentrekt.  Meestal doet hij ze ook vlug weer dicht en heeft het geen gevolgen.

Gisteren trof ik Warre op de grond aan.  Ik riep Mark er even bij en we besloten om er een foto (of 6) van te nemen.  Deze morgen confronteerde ik Warre met de beelden.

A: “Warre, wat is er gebeurd?  Ben je uit je bed gevallen?”
W: “Neen, de zandmannetjes hebben mij eruit geduwd.”
… (denkt even na)
W: “Ze waren met twee.”

 

De vakantie is ingezet

Andy, een vriend die sinds enige tijd in Engeland woont, was met vrouw en dochter op bezoek in Zaffelare. Dat Andy nog es in het land vertoeft, is een buitenkans die we niet konden laten liggen. De koffer van de auto was vlug opengetrokken, twee fietsen vlogen erin, alsook verse pampers en met onze twee hummels op de achterbank, trokken we hem tegemoet. Andy is met ons leider in KSA geweest, heeft samen met mij gestudeerd en was zelfs eventjes een collega. Het was dan ook een leuk weerzien; des te meer omdat we zijn dochtertje, Emily, 7 maanden en al flink uit de kluiten gewassen, nog niet hadden gezien. Ze lijkt trouwens sprekend op haar papa.

Als we richting Zaffelare trekken, is het altijd feest. Niet alleen voor ons, maar ook voor de jongens. Kato en Warre kunnen heel goed met elkaar opschieten, en ondertussen begint ook Lomme zich te roeren in het spel. Voor flinke Marie is het jongensgeweld dan weer nog iets te vroeg. Er wacht haar echter aangename vooruitzichten.

Broer helpt broer

Ik vroeg Warre of hij een zakdoek had voor zijn broer waarop Warre naar Lomme toestapt en, zoals ne groten, diens neus ‘pakt’.  Zo lief!  Jammer dat ik niet iets meer naar rechts opgesteld stond…

Weekendje weg!

Oostvleteren was de bestemming van mijn GPS.  Ik zat in een auto volgeladen met beddegoed, triptrap, buggy, speelgoed, een valies met kleren, eten en twee kindjes.  De wagen achter mij was die van mijn ouders.  In die wagen ongeveer dezelfde inhoud maar slechts één kindje: Leon.  Mark had gekozen om de afstand met de fiets af te leggen en Valerie en Stephane kwamen later.

Het vakantiehuisje was nog geen haar veranderd (4 jaar geleden waren Mark en ik er al eens geweest).  Op ‘t eerste zicht zag het er heel proper uit maar hoe langer we er waren hoe meer spinnewebben we konden aanwijzen.  De auto’s werden uitgeladen en de spaghettisaus opgewarmd.  Na het eten werden de kindjes in bed gelegd, de boel opgekuist en naar de voetbal gekeken.  Nederland – Frankrijk (4-1) was een mooie wedstrijd met vooral mooie doelpunten. 

Na een korte nacht belandden we met 4 in ‘t grote bed.  Voor mij was dat één van de mooiste momentjes van ‘t weekend.  Rustig wakker worden met de twee zonen tussen Mark en mezelf.

Er werd tijd gemaakt voor een uitgebreid ontbijt.  Daarna konden de kindjes eindelijk de tuin gaan verkennen.  In die tuin stond een zelfgemaakt speelhuisje met zandbak en glijbaan.  Dit viel enorm in de smaak (zowel van groot als van klein).  Er waren ook enkele dieren, waaronder een speelzieke hond, en een go-cart.  Genoeg voor enkele uren speelplezier.

Na het eten en een middagdutje (voor Leon, Lomme, opa en Stephane) gingen we wandelen.  We hadden maar één doel: de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren (t.t.z. de nabijgelegen cafetaria ‘In de vrede’).  Nog niet helemaal binnen liepen we een collega tegen het lijf en buiten op het terras zat een neef van mij met z’n vrouw en haar familie.  De cafetaria is dan ook enorm populair.  Bier en kaas gingen er vlot naar binnen terwijl de kindjes zich bezighielden op een zielig speeltoestelletje.  De weg terug werd een sprint om er zeker van te zijn dat we nog eten vonden voor ’s avonds.  Eens de kindjes in bed zaten, werd er opnieuw voetbal gekeken.  Mark en ik werkten iets af op ons computertje (*bloos*). 

Zondag was het nog vroeger ochtend.  Warre, ondertussen ook met vlekjes, kon om kwart voor vijf al niet meer slapen.  In het grote bed lukte het ook al niet dus heb ik me maar opgeofferd om samen met hem op te staan.  Leon en Valerie waren er ook al.  ‘t Was amper 6u30 en we zaten al (gezellig) koffie te drinken.   De voormiddag was voorbij voor we er erg in hadden en net toen de barbecue brandde, kregen we een goeie vlaag te verwerken.  Gelukkig was die al over toen we klaar waren met het aperitief en konden we toch nog ons vlees roosteren.  Na het eten begonnen we met ‘den opkuis’.  Het middagdutje van de kindjes was veel te kort waardoor ze (door een continu slaaptekort) wat lastiger werden.  We hebben nog tijd genomen om koffie te drinken met confituurtaart en ijs en fruitsalade.  Rond 16u30 was de boel helemaal opgekuist en konden we richting huis vertrekken.

En wat hebben we gedaan van ‘t weekend?  Gedacht aan eten, gegeten, ons geërgerd aan de toestand van het huisje, te weinig geslapen, gespeeld met de kindjes en, last but not least, trappist gedronken.

Zandbak gemaakt!

Mark heeft dinsdag de zandbak afgewerkt.  Hij werd woensdag gevuld met zand door ‘Tom met de camion’ en meteen uitgetest door Warre en Lomme. 

Hopelijk beleven de jongens er veel plezier aan. 

Zandbak maken…

Wat doet ons kindje, vers gewassen met pyjama aan, op een onbewaakt moment?  Zandbak maken… (volledig naar het voorbeeld van zijn vake).

Vaderdag

Hij was het niet vergeten, onze Warre.  Het was vaderdag.  We trokken richting oma en opa voor een heerlijk ontbijt dat mijn zus en ik aan ons vader cadeau deden; samen de dag beginnen met champagne, vers fruitsap, ontbijtkoeken en pistolets en een heerlijk tasje koffie leek ons een mooi geschenk.

Uit het pakje dat Warre van op school meebracht, toverde vake een groot karton geschilderd in ‘t blauw en bestempeld met gele Warre-handjes en in het midden een afdruk gemaakt uit gips van Warres hand.  Warre was heel fier op wat hij gemaakt had maar toen we naar het gedichtje vroegen dat op de achterkant stond, bleef het stil.  Het was dan ook niet de gemakkelijkste tekst voor iemand van de eerste kleuterklas.

Een grote, een sterke.
Een lieve, een zachte.
Een toffe, een coole.
Een comme ça.
Da’s mijn papa!!!

’s Avonds, na een lange dag Plopsaland, was het aan opa baard om gevierd te worden.  Voor hem hadden we een fopje bedacht.  Het eerste cadeautje dat hij van ons kreeg, was twee paar tenniskousen die we op de Watewyloop ‘verdiend’ hadden maar die wij toch niet dragen.  Op aangeven van vake, deed opa een beetje verdrietig over die kousen.  Dat was voor Warre het sein om met het echte cadeau te komen opdraven.  Een hoed.  Daar was opa wel blij mee.  Héél blij zelfs.

Plopsaland

Lomme bang. Onze intrede in Plopsaland was op z’n minst chaotisch te noemen. Lang voor het einde van de file was het al duidelijk dat we de show niet meer zouden halen. Warre doorheen de ingang loodsen lukte dan weer wel. Met 99,5cm ’s ochtens blootvoets gemeten, was hij een schoenzool te groot om als kind Plopsaland binnen te mogen. Gelukkig was het druk en zag de ‘meneer aan de poort’ het kleine verschil door de vingers. Dan maar in holderdebolder pas naar het theater gelopen en de dienstingang opgezocht. Er was nog een plaatsje vrij in het midden. Rust. Zelfs de show was nog niet begonnen. Dat Marianne onze Waalse buren een dreigende wijsvinger opstak, hebben we niet meer meegemaakt. Nog een keer geluk. Neergezeten kwam ik tot het besef dat het eigenlijk allemaal nog wel meeviel. En dan…
Lomme bang. Vakes troost kon niet meer baten. Geen show voor Lomme.

Een halfuurtje later stonden we, herenigd, klaar om het grote Plopsaland aan te vallen. Ik had me sowieso al geen illusies gemaakt. De meeste dingen zouden hen veel te groot en te gevaarlijk zijn, zodat we waarschijnlijk gedoemd waren de namiddag door te brengen op een speelpleintje ergens in een verlaten uithoek van het park. Het is echter een aangename verrassing gebleken. Plopsaland is groot, zowel voor ouderen als voor de kleintjes. Het speelpleintje zijn er twee geworden, na de tractor op de boerderij van Big & Betsy, het spelen met de geitjes en de schaapjes en het melken van de koe. Maar ook het water uit de emmer en de fonteintjes waren onweerstaanbaar. En dan de konijntjes, de koffiekopjes en de hangbrug. Veel te veel allemaal voor de kleine kinderhartjes. Lastig ook een beetje voor de groothartige ouders.

Het spelen en ravotten sloeg vlug om in een diepe slaap nog voor de auto vertrokken was.
Een bij voorbaat verloren strijd. We hadden zoveel nog niet gezien. Als Warres pruillipje me herinnert aan de gemiste brandweertoren, verzeker ik hem dat die de volgende keer eerst aan de beurt komt. Over het verkeerspark, de eendjes en het bos van Plop dat hij niet heeft gezien, zwijg ik in alle talen. Ook al is maar weer bewezen dat wat water en een geitje meer dan genoeg zijn, ik weet nu al; de volgende keer wordt net zo leuk.

Conversatie

Warre en Lomme hebben een kleine conversatie. Vandaag gaat Lomme naar tante Fabienne, de onthaalmoeder. Flokke is de hond en Kurt is Fabienne’s echtgenoot.

A: “Gaat Lomme vandaag naar tante Fabienne?“
L: “en Flokke“
W: “ook naar tante Fabienne“
L: “en Flokke“
W: “jaja, maar ook naar tante Fabienne“
L: “en Flokke“
W: “en tante Fabie-enne!”
L: “en Flokke“
W: “‘t Is al goed Lomme, ik hoor je wel“
L: “en Kurt“

Watewyloop – uitslag

Vandaag was er dus de Watewyloop. We hadden al meteen een slechte start genomen want Lomme had ons de hele nacht wakker gehouden. Hij had blijkbaar enorm last van jeuk en kon de slaap niet vatten. Mark en ik waren elk om beurt een aantal uren bij hem ingetrokken.

Vanaf ’s middags begon bij mij de spanning te stijgen. Ik was niet alleen zenuwachtig voor mezelf maar ook voor Warre. Het kind kon zich helemaal niet voorstellen wat er hem te wachten stond maar uit z’n doen kon je afleiden dat hij niet op z’n gemak was. Hij liep hier ’s middags al van de ene kant van het huis naar de andere en terug en hoe meer we zeiden dat hij zijn krachten moest sparen voor de wedstrijd hoe wilder hij werd.

Eens we ter plaatse waren en hij zijn nummertje (79) opgespeld kreeg, werd hij al een stuk rustiger. Bij mij bleef de spanning maar stijgen. Toen mijn moeder en zus erbij kwamen, begonnen ook de emoties een rol te spelen. Warre werd helemaal stil. Hij houdt blijkbaar niet van de grote massa en eventjes zag het er naar uit dat hij niet eens meer wilde meedoen. In de verte zag ik dat hij bij Mark op de arm zat terwijl de rest klaar stond om te vertrekken. Toen bleek dat het eerst aan de kleutermeisjes was. Eens die vertrokken waren, mochten de kleuterjongens zich opstellen. Warre stond helemaal aan de kant opgesteld en had de steun van Cédric en Thomas die bij hem in de klas zitten. Ze vertrokken. Warre gaf het beste van zichzelf tot hij zag dat zijn vriendje Cédric niet mee was. Hij aarzelde, wachtte, liep weer verder, keek weer achter zich… De rest heb ik niet meegemaakt want vlak voor mijn neus kwamen enkele jongens ten val. Ik keek vlug op van achter mij fototoestel, zag dat Warre de gevallen jongens probeerde te ontwijken, wilde hem toch nog fotograferen en supporteren tegelijkertijd en na 2 stuntelige foto’s was alles voorbij. (Onderstaande foto’s zijn niet van mij maar van de organisatie van de Watewyloop.)

We hadden Warre op voorhand gezegd dat de beste lopers een medaille kregen. Toen we hem na de aankomst terugvonden, had hij er al ééntje rond z’n nek hangen. Ik weet niet hoe hij zich voelde maar ‘t was alsof hij geen besef had van wat er allemaal gebeurde. Achteraf hebben we wel een paar keer mogen horen (en nog) dat hij een medaille heeft gekregen omdat hij de beste was.

Twee uren na Warres wedstrijd waren wij aan de beurt. We waren ondertussen nog naar huis gegaan om ons om te kleden en zijn dan in looppas vertrokken richting Watewy. ‘k Had al afgezien en ‘k moest nog beginnen. Naar de start van de wedstrijd toe was ik al iets rustiger geworden. Ik besefte dat ik dit alleen voor mezelf deed en dat ik mij tegenover niemand moest verantwoorden als het fout liep.
We vertrokken. Eerst een toertje rond de piste om dan de weg op te gaan. Ik had meteen mijn plaats ingenomen achteraan in de groep. Doseren was het enige waaraan ik dacht. In de eerste bocht zag ik dat Mark zijwaarts huppelde en me zocht. Ik voelde direct dat het lastig ging worden. De warmte en het slaaptekort speelden een rol. Op mijn tempo kwam ik bij Mark terecht. Hij had me opgewacht om samen verder te lopen. Ik was blij met zijn beslissing want het ging niet zoals ik verwacht had en het was dan ook een geruststelling dat iemand bij me bleef. De eerste en de tweede ronde kon ik mooi tempo houden. De derde ronde had ik het lastig en kreeg ik lichte pijn in de milt. Gelukkig waren een aantal supporters komen opdagen om me een duwtje in de rug te geven. Vanaf de vierde ronde kon ik mij weer helemaal geven en toen ik het einde zag naderen, merkte Mark op dat ik aan ‘t versnellen was. Nog een laatste rondje op de piste en ‘t was afgelopen. Na mijn aankomst vroeg ik iemand wat mijn tijd was. “Eén tweeëntwintig” riep hij me toe.

Toen ik uitgegehijgd was, drong het tot me door. Eén uur en tweeëntwintig minuten was niet waarop ik gehoopt had. Als ik uitrekende dat ik een halfuur nodig heb voor 5km dan was 1u22 teveel voor 9,7km. Ik liet het echter niet aan mijn hart komen en schoof geduldig aan voor een massage van het Wellness sportteam. Daarna nog een lekkere Sangria gedronken en richting huis vertrokken.

Later op de avond kreeg ik een bericht van een onbekend nummer: “60.15 toch niet zo slecht”.

Achteraf bleek dit van mijn oom te zijn die ook het beste van zichzelf had gegeven. Ik heb de resultaten op de website afgewacht om dit bericht te publiceren. Blijkbaar had ik de “één tweëntwintig” verkeerd geïnterpreteerd en heb ik van seconden minuten gemaakt. Ik heb mijn 9,7km dus afgelegd in één uur en vijftien seconden en daar ben ik wél best tevreden mee.

Dat Mark nog een kleine twee minuten later over de streep is gekomen, vraagt om enige uitleg. Net voor we de piste opliepen voor de laatste ronde, liepen we voorbij de kindjes die voor ons stonden te supporteren. Mark ik zo lief geweest om Warre mee te nemen en heeft samen met hem dat rondje rond de piste afgelegd. Zo heeft Warre voor een tweede keer van de belangstelling en het applaus kunnen genieten. Als een echte winnaar…