Heet

Lomme zoekt verfrissing in de tuin.  Z’n nieuwe gips moest er bijna aan geloven.

Kasteel

Mark, die thuis is met de kindjes, belt me op het werk.

M: Weet jij waar het kasteel is?

Ik moet een tijdje nadenken over wat hij bedoelt met ‘het kasteel’. Als het mij te binnen schiet moet ik opnieuw nadenken over waar het ligt. Het kasteel is zo’n speelgoedtent die gemakkelijker openplooit dan dicht en die via een tunnel uitkomt in een tweede tentje. We hebben het twee jaar geleden gekocht voor Warres verjaardag maar omdat het echt mooi weer moet zijn om het buiten te zetten en omdat het binnen veel te veel plaats inneemt, zat het dus al op de zolder.

A: Op de zolder.
M: Daar heb ik al gekeken.
Ik denk opnieuw na.
A: Het ligt op de zolder, rechts van de boiler; op de grond onder die andere dozen.

Ze hebben het blijkbaar toch gevonden.

Handje pijn: foto’s

Het helpt altijd als je er naar vraagt. Zo kregen we toch nog de foto’s van Lomme’s armpje in handen.

Lomme stelt het goed

Regelmatig komen mensen mij vragen hoe het gaat met Lomme.  Mensen die het nieuws vernomen hebben via deze blog. 

Lomme stelt het goed.  Hij klaagt amper over het gipsverband en houdt zijn arm mooi in het bandje rond zijn nek.  We vermoeden dat hij geen pijn heeft, al weet je bij hem nooit hoe hard hij op de tanden bijt.  Het is en blijft onze grote deugniet en voor zover we weten, heeft hij geen poging meer ondernomen om uit z’n bed te kruipen.

Reacties gezocht

Door een verkeerde instelling moesten jullie blijkbaar een account hebben op WordPress om een reactie te kunnen plaatsen.  Dit euvel is ondertussen opgelost.  In ruil voor je naam en e-mailadres (wordt niet getoond) kan je vanaf nu je reactie kwijt.  Er is dus geen reden meer om te lurken.

Handje pijn

Als Lomme zegt ‘Handje pijn‘ mag je er meestal donder op zeggen dat er toch wel iets aan het handje moet zijn. Nader onderzoek – foto’s zal ik toevoegen wanneer ze beschikbaar zijn – blijkt dat ‘handje pijn‘ eigenlijk ‘armpje kapot‘ moest zijn. Met spilletje en gipsje als gevolg.

In een hardnekkige poging vake en moeke te vlug af te zijn, dacht Lomme dat een grote zwaai van z’n voetje en wat trek en duw werk hem zonder verdere accidenten naast z’n bed zouden brengen. Maar de zwaartekracht, een geklemd armpje en een veel te harde vloer hebben vroegtijdig het einde betekend van een zoveelste heldendaad. Onze kleine antiheld heeft bijgevolg een woelige, en wellicht pijnlijke nacht achter de rug, waart nu rond op de kinderafdeling van het Sint-Andriesziekenhuis om straks, hopelijk, alsnog de show te stelen met een eerste gipsje. Moeke stelt het goed. Vake blogt.

Verlof: dag 14 – Laatste dag

Voorlopig de laatste dag van mijn verlof.  Morgen is het weer werken geblazen voor een week of twee.  Daarna ben ik nog eens een weekje in verlof.

Na het avondeten eindelijk op bezoek geweest bij Lommes onthaalmoeder die geopereerd werd.  Ik was blij te horen dat ze het goed stelt.

Als de jongens al een tijdje in bed lagen, hoorden we plotseling een doffe plof vanuit Lommes kamer.  Lomme die voor de derde keer deze week probeerde te ontsnappen uit zijn bed.  Anders dan de vorige keren werd er geweend.  We hebben hem bij ons in de zetel genomen en lieten hem wat bekomen van de schrik.  Hij kloeg dat zijn handje pijn deed dus checkte ik zijn gewrichten: schouder, elleboog, pols…  Alles kon geplooid worden zonder echte pijnscheuten.  Ik checkte ook als hij de hand en arm nog kon gebruiken.  Dat was blijkbaar geen probleem.  Ondertussen was hij ook al gestopt met wenen en genoot hij duidelijk van het uitzonderlijke moment in de zetel.

Het was lastig om hem in bed te krijgen en het heeft nog een hele tijd geduurd voor hij de slaap kon vatten.  Pas ’s morgens was het heel duidelijk dat er iets mis was.  Hij gebruikte zijn arm niet meer, liet hem hangen langs zijn lichaam en als je goed keek, zat de arm toch wat gezwollen.  En in plaats van te gaan werken, stapte ik met Lomme richting ziekenhuis.

Verlof: dag 13 – De Gavers in Harelbeke

Eindelijk echt mooi weer.  Ik had wel zin om naar de zee te trekken maar zo op mijn ééntje (Mark is sinds deze morgen terug aan ‘t werk) met twee actieve jongens zag ik het niet echt haalbaar.  Ik zocht en vond een waardig alternatief.  De Gavers in Harelbeke.  Uit een ver verleden dacht ik mij te herinneren dat daar een klein strand met toegang tot te vijver bestond. 

Gepakt en gezakt kwamen we op de juiste plaats aan.  Vlug de kleertjes van de jongens uitgetrokken, hun zwembroekje aangedaan en hen goed ingesmeerd tegen de zon.  Aarzelend trokken we richting het water en het eerste contact voelde heel fris aan maar het duurde niet lang vooraleer ze zichzelf bijna helemaal ondergedompeld hadden.  Ze gingen verder en verder dus besloot ik al vlug om ze ook hun zwembandjes aan te doen.  Eens uit het water, rolden ze zich in het zand en vol met zand ging het weer richting water.  Geen tien maar wel twintig keer of zelfs meer.  Ze kregen er maar niet genoeg van.  Ik liet ze doen en genoot ervan; van mijn jongens, van het mooie weer, van mijn verlof dat stilletjesaan op zijn einde loopt.  Mijn fototoestel was er bewust voor één keer niet bij.

Verlof: dag 12

We hebben het geluk om heel dicht bij ons huis een looppiste te hebben, al maken noch Mark, noch ik daar gebruik van.  Als we er naartoe gaan, is het voor de jongens.  Af en toe vragen ze er zelf naar om eventjes op de piste te gaan lopen.  Tegenwoordig maakt Warre van die gelegenheid gebruik om wat sprintjes te trekken tegen zijn vader.  Hij gaat ook altijd op z’n eentje een volledige toer lopen en eindigen doet hij in de zandbak zoals een echte verspringer; zo’n keer of 5.  Lomme doet hem in alles na, alleen is die toer rond de piste nog wat te hoog gegrepen voor z’n korte beentjes.

Verlof: dag 11

Rustig dagje thuis om wat te bekomen van het feestje maar in de namiddag begon het alweer te kriebelen om ergens naartoe te gaan.  Na een kort telefoontje wisten we waarheen: met de fiets naar ’speelplein Ralf’. 

5 jongens: Ralf (4), Warre (4), Jef, Tuur en Lomme (alledrie 2).  Ralf en Warre kunnen echt al goed met elkaar spelen terwijl de drie kleinste nog naast elkaar hun eigen ding doen.

Verlof: dag 10 – Het feest

En bij een verjaardag hoort een feest.  Een feest met de familie, een Cars-taart en de eerste mosselen.  Het kado van tantie heeft weer aantrek: een echte voetbalgoal.  Warre vind het leuk als hij een bal kan binnenshotten en al minder leuk als de keeper van dienst die bal stopt.  Omgekeerd is het feest als Warre een bal kan stoppen maar er zijn algauw tranen als het niet lukt.  Op het einde van de avond geeft Warre nog een demonstratie met de fiets voor oma en de opa’s.

Verlof: dag 9 – De verjaardag

Vier jaar geleden had ik zowat de hele dag gezwoegd om mijn eerste zoon ter wereld te brengen en iets voor middernacht had ik hem eindelijk in mijn armen: Warre.

Als Warre vandaag opstond, was de trap versierd met ballonnen, stond zijn aardbeientaartje klaar bij het ontbijt en werd de kroon, die in klas gemaakt werd, op zijn hoofd gezet.  Er was een klein fop-kadootje maar uiteindelijk mocht hij zijn echte kado onthullen vanonder een geïmproviseerd papiertje: een nieuwe fiets.  Zijn oogjes blonken even hard als de fiets zelf… al zou hij ons later op de dag toch laten weten dat hij ook graag een tractor had gekregen.

Het fietsen gaat heel vlot en gecontroleerd.  Alleen het starten en stoppen is nog wat moeilijk omdat hij niet genoeg aan de grond kan.

Verlof: dag 8 – Planckendael

Verlof: dag 7 – De Brielmeersen

Tijd om een rustpauze in te lassen.  Vandaag stond naast een bezoekje aan de Brielmeersen in Deinze niets gepland.  Ikzelf heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons huis zandvrij te maken.

Verlof: dag 6 – Dagje aan zee

Een ontspannen dagje aan zee; helaas zonder zon. In de voormiddag mochten de kindjes elk een voortuig kiezen om mee rond te rijden. Na het eten werden putten gegraven en grote bergen gemaakt in een nabijgelegen stukje duingebied.

Na Lommes dutje trokken we opnieuw richting dijk om er te wandelen. Kato en Warre hadden de fietsen mee en Lomme mocht in de bolderkar van Charlie.

De tijd vloog voorbij. We hebben samen nog wat gegeten en voor we ‘t besteften, hadden we afscheid genomen en reden we moe maar heel tevreden richting huis. Met Charlie en Bieke hebben we alvast afspraak gemaakt voor eind september in Geraardsbergen.

Verlof: dag 5 – De Paardevissers

Na Lommes middagdutje vertrokken we richting Belgische kust, meerbepaald naar Oostduinkerke.  Ik had de Paardevissers al langer eens in actie willen zien en op de website was te lezen dat ze vandaag om 17u zouden uitvaren.  Mooi op tijd kwamen we in Oostduinkerke aan.  De paarden stonden al klaar op het Astridplein met daarrond aardig wat nieuwgierigen.  Stipt op tijd vertrok de hele stoet van paarden, vissers en mensen richting het water.  Voor ons stopte de wandeling aan de waterlijn maar de paarden trokken een heel eind verder.  Na een beetje heen en weer gelopen te hebben, kwamen ze ons weer tegemoet.  Eens op het droge, werd elk paard omringd door een groepje mensen dat nieuwsgierig toekeek hoe de garnalen uit de netten gehaald werden en hoe die gescheiden werden van zeewier en ander vuil.  Na het inhalen van de netten, trokken de paarden richting zeedijk.  Het vissen werd vandaag gevolgd door het koken van de garnalen.  Wij lieten de massa voor wat ze was een trokken een eindje verder voor een lekker ijsje.

Van Oostduinkerke ging het richting De Panne waar we de nacht mochten doorbrengen bij vrienden die er op vakantie waren.  Voor de kinderen werd het snel tijd om het avondritueel in te zetten.  Eten, wassen, verhaaltje lezen en slapen.  Zo dachten wij erover maar de drie peuters/kleuters beslisten anders.  Noodgedwongen heb ik tussen de bedden post moeten vatten om in te grijpen waar nodig. Heel vlug werd het rustig en na nog geen 5 minuten was de eerste al in slaap gevallen.  Wij nestelden ons in de zetel met een glaasje rode wijn voor een goed gesprek van een paar uren…

Verlof: dag 4 – Bedankings-BBQ

Het verslag van onze vierde verlofdag laat zich niet zo gemakkelijk schrijven.  Momenteel laat ik het even voor wat het is.

Verlof: dag 3 – Rollend materieel

Volgende vrijdag wordt Warre 4 jaar en tot op vandaag zijn we aan het twijfelen geweest over het cadeau dat we hem willen geven.  Het moest alvast iets zijn waarop hij kan rijden ter compensatie voor de brommer die Lomme gekregen heeft voor zijn verjaardag maar ook omdat we buiten-in-beweging-zijn een mooi tijdverdrijf vinden.  Er waren 4 alternatieven waaruit we maar geen keuze konden maken:

Traktor met kar
De traktor is wellicht meest gekend onder de vorm van een groene John Deere.

+ een schep doet het altijd goed in de zandbak
- de kleine versnelling

Go-cart
Het oerdegelijk, metalen onderstel met 4 wielen zonder enig koetswerk.  Welke jongen heeft er vroeger niet uren in een go-cart rondgereden?

+ vergaat niet

Loopfiets
Het nieuwe trendje zonder trappers waarvan de verkopers ons graag doen geloven dat ze nog jaren, nadat kleuterlief met de fiets leerde rijden, in trek zullen zijn.

+ goede opstap naar de echte fiets
- duur
? zin van een loopfiets voor iemand die al kan fietsen

Een nieuwe fiets
Nieuwe fietsen onderscheiden zich door de grootte van de banden zo blijkt, zodat alle ouders met kinderen die de 4 zijn gepasseerd, vlotjes 14” en 16” fietsen in de mond nemen. Maar hoewel alles vrij vlot verloopt op de huidige fiets, lijkt zo’n 16-incher torenhoog.

+ een fiets zal hem waarschijnlijk 3 jaar van dienst kunnen zijn, waarna hij kan worden doorgeschoven aan de volgende in rij
- 16 inch is best wel hoog en kan het plezier van het beginnend fietsen teniet doen

Vandaag werd dus de knoop doorgehakt en gekocht maar we verklappen lekker nog niet wat het uiteindelijk geworden is.

Verlof: dag 2 – Kids @ Oostende

Kids @ Oostende

Zindelijkheidstraining

Nu Lomme 6 weken thuis is, willen we van de gelegenheid gebruik maken om aan zindelijkheidstraining te doen.  Op een paar dagen tijd heeft hij al veel vorderingen gemaakt.  Vandaag deed hij al meer in het potje dan ernaast.  Als we ’s morgens zijn pamper afdoen, zetten we hem eerst en vooral op de pot.  Dan roept hij steevast “Haaltje lezen“.  Zijn broer neemt die taak graag op zich.