Ijzeren huwelijksverjaardag

Als we Wikipedia mogen geloven, vieren we vandaag onze ijzeren huwelijksverjaardag.  6 jaar geleden beloofden we elkaar van alles en nog wat voor een pastoor die ondertussen geen pastoor meer is.  En er was een schitterend feest in de Pottemaecker waarover we nog regelmatig worden aangesproken.

 

Vanmiddag gaan we dit vieren met een etentje (en dat is heel uitzonderlijk voor ons doen).

De Criq

Het hoogtepunt van zijn fietsseizoen was vandaag aangebroken.  De voorbereiding was niet min; en ik kan het weten want weekends op rij, de zaterdag én de zondag was hij weg voor ettelijke kilometers.

Om 4u45 ging de wekker voor de eerste keer af, 7 minuten later voor de tweede keer en weg was hij.  Eerst zijn broer opgepikt, en dan richting La Roche-en-Ardenne waar om 9u de start gegeven werd van de 20ste editie van “La Vélomédiane Claude Criquielion“.  175 km met 24 hellingen ofte 3300 meter hoogteverschil moesten worden afgelegd binnen een bepaalde tijd afhankelijk van de leeftijd.  Afhankelijk van de prestatie krijgt de sportieveling een gouden, zilveren of bronzen medaille.

De grote droom om goud te halen had anderhalve week geleden een flinke deuk gekregen na een zware valpartij en metend aan zijn prestatie van vorige week op La Laurent Desbiens, wist hij dat de kans bijna onbestaande was.  Toch was er nog een sprankeltje hoop.

Iets voor de start stuurde ik hem nog een berichtje om hem aan te moedigen “Moeke en de kindjes duimen voor je!” en verder was het afwachten tot hij, na afloop, zou bellen.  Het verlossende telefoontje kwam er rond halfzeven.  Hij was tevreden met het resultaat want in vergelijking met vorig jaar had hij veel beter gepresteerd maar voor het goud kwam hij een goede 10 minuten te laat.

Toen hij thuiskwam, zag hij er nog redelijk goed uit.  Hij werd, zoals altijd, heel uitbundig onthaald door de jongens en voor de gelegenheid had ik de barbecue aangestoken zodat we samen met de kindjes konden genieten van de mooie zomeravond.

Genezen

Lommes arm werd vanavond genezen verklaard.  Vorige donderdag nog werd hij een laatste keer opgenomen voor het verwijderen van het ‘(s)pilletje’ en vanavond heeft de huisarts de draadjes verwijderd waarmee het kleine wondje gehecht was.

Drie weken gips en één week steunverband hebben er toch voor gezorgd dat Lomme iets linkshandiger geworden is.  Zijn lepel of stift neemt hij tegenwoordig altijd eerst in z’n linkerhand tot we hem erop wijzen.  Daarna schakelt hij vlot over op z’n rechterhand.  ‘t Zal weer even wennen zijn.

Storm zegt hallo!

Het bericht van de geboorte van Storm werd aangevuld met een prachtige foto.  Ook onderstaande foto werd me door de mama opgestuurd.  Ik geeft toe dat, op het moment dat ik daar zat met drie kindjes, er even getwijfeld werd.  Heel even maar.

Lomme wil thuisblijven

Het begint wanneer hij ziet dat we onze boterhammen klaarmaken om mee te nemen naar het werk.

Lomme: “Vake moet ga(an) we(r)ken.“

We bevestigen maar proberen er zo weinig mogelijk aandacht aan te besteden.  Op een iets zeurderiger toontje komt steeds hetzelfde vervolg.

Lomme: “Lomme wil thuisblijven.“

De terugkeer naar de onthaalmoeder, na 5 weken vakantie, is voor Lomme moeilijker dan verwacht.  Elke ochtend moeten we hem al wenend achterlaten.  Hij laat begaan, stribbelt niet tegen maar de tranen bengelen wel over z’n wangen.

Lomme: “Ik wil niet naar tante Fabienne.“

Gelukkig, zo stelde Fabienne ons gerust, duurt het wenen niet lang meer nadat we de deur achter ons dichttrekken.  De rest van de dag speelt hij onbezorgd met zijn vriendjes; zoals voor de vakantie.

Even wennen

Toen ik deze morgen aan Warre vroeg hoe de baby van Stijn en Leen heet, antwoordde hij vol overtuiging: “Wind”.

Ik moest er hard om lachen maar hij was een beetje gegeneerd.

Storm

“Na 9 maanden en 4 dagen is hij eindelijk geboren, onze Kevin alias Storm, de jongen van onze dromen.”

10 dagen na de gegokte datum en 4 dagen na de uitgerekende datum is vandaag, eindelijk, Storm geboren als eerste kindje van Stijn en Leen.  De bevalling was er ééntje uit de boekskes en daar kunnen wij alleen maar jaloers op zijn.

Warre en Lomme zijn bijzonder blij met hun nieuwe speelkameraadje.

Welkom Storm!
Proficiat Stijn en Leen!

‘Lekken’

Warre krijgt deze morgen bij het ontbijt een stuk van een plakje kaas.

Warre: “Ik ga een keer lekken als ie lekker is.“

Hij likt aan het stuk kaas.

Warre: “Mmm, hij lekt lekker hoor.“

Luchtballon

Gisteren nog, tijdens ons bezoek aan Technopolis, hadden we Warre en Lomme uitgelegd dat je de lucht in een luchtballon eerst moet opwarmen. De warme en lichtere lucht zal de ballon doen stijgen. Vandaag was er toevallig een ballooning en vliegmeeting in de buurt dus vond ik het wel een leuk idee om er naartoe te gaan met de jongens. Er werd inderdaad een ballon opgelaten en iets verder toevallig een tweede. De jongens waren onder de indruk en op de weg naar huis werd er nog regelmatig gezwaaid naar de ballons die in de lucht hingen. Eens ze uit ons zicht verdwenen waren, werd de hele procedure door Lomme naverteld.

Weer iets bijgeleerd…

Technopolis

Jennifer had alleen maar positief commentaar en ook op de website zag het er veelbelovend uit dus trokken we vandaag ook eens naar Technopolis.

We zochten onmiddellijk het Kinder-doe-centrum op. Het eerste wat in het oog sprong was de ziekenwagen. Omdat wij op een boogscheut van een ziekenhuis wonen, horen en zien onze jongens er dagelijks wel één voorbij rijden maar ze hadden er nog nooit één van dicht gezien. Nu konden ze zelfs plaatsnemen achter het stuur of op het bed. Dat eerste was pure fun maar dat bed probeerden ze toch maar liever niet.

De tweede topper was de bouwwerf. Warre en Lomme snapten alletwee vlug een veiligheidshelm en -jasje vast en als echte bouwvakkers verkenden ze de omgeving. Ze hebben pannen gelegd op het dak, de stelling beklommen, een muur gebouwd, de torenkraan bediend, met de kruiwagen stenen aangebracht… Het was fantastisch om te zien hoe al die kleine mensjes zich inleefden in de grote-mensen-wereld.

Van de bouwwerf ging het richting garage. Daarin stond een echte auto waarin ze konden plaatsnemen. Vooral de toeter werd bediend. Er kon ook worden getankt en een namaakauto had dringend nieuwe banden nodig.

Dan was er nog de winkel. Alles was net als echt. Karretjes en mandjes vol etenswaren werden naar de kassa gebracht. Warre de kassier had zich een schort voorgebonden en scande de verpakkingen één voor één tot het juiste artikel op de display van de kassa werd getoond.

Tenslotte was er nog een pizzeria met bijhorende scooter, een bank waar je geld kon afdrukken met je eigen foto op, een park waar je veel kon leren over de natuur en dieren… kortom, teveel om op te noemen.

Zoals Jennifer al aangaf, is Technopolis echt wel de moeite en heel leuk om te doen. Met één of twee bezoekjes kan je echt niet alles gezien of uitgeprobeerd hebben dus gaan wij er zeker nog terug.

Monza

Zelf spelen we graag eens een gezelschapsspel en langzaam maar zeker bouwen we een mooie collectie uit. Ook voor onze kindjes kopen we graag een mooi en goed spel. Naast de junior versie van Uno ligt Monza van Haba in onze kast. Monza is een bordspel met raceauto’s. Wie aan de beurt is, gooit met de 6 gekleurde dobbelstenen. Het is de bedoeling om de gegooide kleuren zo slim mogelijk te gebruiken zodat je een zo groot mogelijke afstand kunt afleggen met je raceauto. Wie het eerst over de finish rijdt, is gewonnen.

In het begIn vond Warre het niet erg dat wij ook eens wonnen maar tegenwoordig begint het lipje al te trillen als je een voorsprong neemt in het spel. Zo durft hij wel eens zijn eigen spelregels uit te vinden om toch maar als eerste over die finish te rijden.

Plopsa Indoor Hasselt

Ons laatste week verlof is ingezet.  De weerman voorspelt niet veel goeds maar we laten er ons niet door afschrikken.  Er zijn genoeg leuke activiteiten binnen waardoor je niet afhankelijk bent van het weer.  Warre vroeg bijna dagelijks wanneer we nog eens naar Plopsaland zouden gaan dus leek het ons wel leuk om de indoor versie in Hasselt te proberen. 

De kindjes waren onder de indruk van de grote hal en voor hen waren die paar attracties op hun maat zeker genoeg maar als volwassene besef je toch dat het aanbod redelijk beperkt is voor de prijs die je betaalt.  De ruimte is zeer donker en het licht dat binnenkomt via de grote glaspartijen is zo onnatuurlijk dat je er ongemakkelijk van wordt.  Foto’s nemen was bijgevolg bijna onmogelijk en bij elke poging groeide mijn frustratie.

De kinderen hebben genoten van het park en wij van hun enthousiasme maar een tweede keer naar Plop in Hasselt zien wij niet zitten.

Op de terugweg hielden we halt bij Charlie en Bieke waar we ons verhaal kwijt konden bij zelfgemaakte pizza en lekkere wijn.  Dat stemde ons toch nog gelukkig.

Om daarom

Lomme praat, voor iemand van twee jaar, redelijk goed.  Hij beschikt al een tijdje over een rijke woordenschat (hij zegt eigenlijk alles), alleen is het niet altijd even verstaanbaar voor de mensen rondom ons.  Voor de R is het duidelijk nog iets te vroeg maar ook de S aan het begin van een woord wordt niet uitgesproken.

- Als vake ’s avonds vraagt welk verhaaltje er gelezen moet worden, antwoordt Lomme: “De Muffen“.  De Smurfen dus.

- Verder weet hij te vertellen dat er een pilletje in z’n arm zit. 

- Op de vraag “Echt waar?” geeft Lomme tegenwoordig altijd hetzelfde antwoord: “Echt waaj, meneej de Uil“.  Daarna hoort hij ons graag nog eens het volledige lied van De Fabeltjeskrant zingen.

- En als je hem vraagt “Waarom?” antwoordt hij: “Om daarom“.

Voor ons is het puur genieten al moeten we soms op de tanden bijten als hij weer eens woorden in de mond neemt die je eigenlijk van een tweejarige niet zou verwachten.

10 augustus

Volgens mijn pronostiek zou er vandaag een kleine Minne geboren worden van het mannelijk geslacht met een gewicht van 3,050 kg.  Er is voorlopig nog geen bericht van die aard binnengewaaid waardoor mijn kans op een fles Champagne verkeken lijkt.

Gelukkig mochten we vandaag ook de verjaardag van mijn zus vieren en kon ik toch nog drinken op de tiende augustus.  Proficiat zus!

Tapas

Het moest eens iets anders zijn dan barbecue dus werd er geopteerd voor Tapas.  In onze boekenkast vond een boek met de juiste titel dus ging ik meteen aan de slag door een aantal (gemakkelijke) gerechten uit te kiezen.  Het is vlug moeten gaan maar eens ik alle ingrediënten in huis had, kon ik aan de slag.  Slechts een paar hapjes werden volledig afgewerkt, de rest zou ik ter plaatse wel doen.

Eens op locatie werd al snel duidelijk dat we al het eten dat we samenbrachten niet opgegeten zouden krijgen.  Er werd geproefd, gelachen, beoordeeld, gelachen, aangemoedigd en … veel gelachen.  Er kon niets meer bij.  Of toch?  Neen, echt niet.  Allé Annelies!  Twee grote lepels tiramisu…

Boekenwormpje

Als we Warre niet zien of horen, zit hij negen kansen op tien naast de boekenkast onder de trap. Gisteren nog heeft hij het daar anderhalf uur uitgehouden, snuisterend in de vele boekjes die we maar al te graag kopen of halen in de bibliotheek.

In overleg met Warre zal ik de toppers hier op een rijtje zetten.

boekjes om te vinden

Waar is brilsmurf?

Brilsmurf is moeilijk te vinden, maar zo hebben de papa’s en de mama’s er ook iets aan. Met een kleine hint vindt Warre de brilsmurf meestal toch.

Onze boekenkast, die ook een stuk voor speelgoed wordt gebruikt, is dringend aan vervanging toe. De boeken nemen uitbreiding. Gisteren werd het voorlaatste schap in gebruik genomen.

Mijn boys

Blogs lezen werkt blijkbaar aanstekelijk.  Zo is Hannelore, goed voor een paar reacties op onze blog, nu ook begonnen met haar eigen blog.  Mijn boys.  Ik kijk in ieder geval uit naar de verhalen van haar leven met drie jongens.  Ralf is ongeveer een half jaar ouder dan onze Warre en Jef en Tuur zijn een maand jonger dan onze Lomme.

De blog zal ongetwijfeld vaak aangevuld worden met prachtige plaatjes en in de toekomst nog meer dan vandaag want haar nieuwe camera is onderweg.

Veel succes Hannelore!

Jong geleerd…

Mark komt even online met Skype en stuurt mij een foto door.  Tijdens het opladen ervan laat Warre weten dat hij twee toeren rond de piste gelopen heeft en ook dat hij zijn fiets afgestoft heeft.  Mooi initiatief!

Als ik ’s avonds thuiskom, laat hij spontaan het resultaat zien.  Hij toont me nauwkeurig wat hij allemaal schoongewreven heeft en is dan ook heel fier dat de fiets weer blinkt als nieuw.

Bessenmousse

Via de blog Aangetekend vond ik een receptje voor bessenmousse dat haalbaar leek om samen met de kindjes klaar te maken. De bessen had ik in huis gehaald maar ik was de yoghurt vergeten. Gelukkig zijn hier in de streek zelfs op zondagnamiddag nog winkeltjes open waardoor ik mijn plan alsnog kon verderzetten.

Het plukken van de besjes lukte nog net voor de kindjes al verdween er af en toe ééntje in de mond, gevolgd door een ondeugende blik in mijn richting. Ook voor de aardbeien heb ik moeten schermen want daarvoor zaten zowaar nog grotere kapers op de kust. Ik liet de jongens elk om beurt mixen maar die kleine vingertjes hadden de grootste moeite om die knop ingedrukt te houden. Met een klein beetje hulp bekwamen we een rozig papje. Daarna moest de room geklopt worden en zelfs ik had er alle moeite van de wereld mee. Ik maakte één verkeerde beweging en zag de room vliegen. De overschot is in het yoghurtmengsel geraakt en werd door Warre omgeroerd. Ik liet hem even doen en toen ik mij omdraaide, zag ik dat er een deel van het mengsel naast de pot terecht genkomen was en op zijn t-shirt droop een roze massa naar beneden.

Het dessertje was klaar en moeder kon beginnen kuisen maar ‘t heeft wel gesmaakt!

BBQ (2)

Deze keer vertrek is zonder Mark en de kinderen richting Vlaams-Brabant.  We hebben er met een paar (ex-)collega’s afgesproken.  De gastheer en zijn vrouw ontvangen ons in een mooi verbouwde woning waar een tafel vol lekkers voor ons klaar staat.  We laten de groentjes nog even voor wat ze zijn en klinken eerst op het weerzien.

Vorig jaar nog zaten we met z’n allen in hetzelfde team bij AGFA.  We hebben er een mooie en leuke tijd gehad samen maar ondertussen scheidden onze wegen.  Het besef dat we toen een hecht team waren is natuurlijk maar achteraf gekomen en omdat we elkaar graag nog eens terugzien, spreken we dus nog regelmatig eens af.

Tussen de regendruppels door wordt veel te veel vlees gebakken en heel de avond lang worden moeite noch fles gespaard om het ons zo aangenaam mogelijk te maken.  Dat we op ons gemak zaten, moet blijken uit het late uur dat we daar vertrokken zijn.  Na een uurtje rijden, kon ik moe maar tevreden m’n bed induiken.

Bedankt Michaël en Godelieve voor de aangename avond.