Nu en dan kom ik op een website die ik zeker wil onthouden of waarop ik later wil terugkomen maar omdat onthouden niet mijn sterkste kant is en de lijst van favorieten niet al te lang zou worden, ga ik ze hier als tip bewaren.
Vorig weekend kreeg ik de raad om eens te surfen naar de site van goed-gemerkt. De tipgeefster kon al vermoeden dat ik het een leuke site zou vinden en gelijk heeft ze!
Na het verliezen van 4 jassen, 5 truien en een enkele schoen is een Nederlandse moeder goed-gemerkt begonnen: een serie praktische, kleurrijke en kreatieve labels van goede kwaliteit om allerlei spullen te merken. Geen geknoei meer met pleisters of stiften.
Eerst nog een bestemming vinden voor die 96 andere naamlintjes en dan kan ik gaan bestellen!
Ik wou gewoon nog eens laten weten dat de reacties op ons fotoalbum meer dan positief zijn. Ze vinden het allemaal ‘magnifique’ gedaan!!
We zijn trouwens al om een kaft geweest naar Brugge. Zo zal het album steeds mooi blijven.
Nog eens een dikke merci.
Het begint een jaarlijkse traditie te worden; het laatste weekend van september trekken we erop uit met vrienden. Vorig jaar was het in Koksijde te doen en deze keer trokken we naar Geraardsbergen, meer bepaald naar de Gavers waar we een splinternieuwe 10 persoonsbungalow hebben uitgeprobeerd. De bungalow was prachtig en goed uitgerust; een ideale verblijfsplaats voor onze twee jonge gezinnen.
We hebben er het hele weekend genoten van – jawel – schitterend weer, van elkaars gezelschap en van de kinderen. Als we op de terugweg aan Warre vroegen wat hij het leukste vond aan het weekend antwoordde hij heel overtuigd ‘het zwembad’. Voor Lomme was dat ‘de Muur’.
Het zwemmen en een bezoekje aan de Muur van Geraardsbergen waren inderdaad de twee hoogtepunten van ons weekend. Verder werd het rijkelijk gevuld met fietsen, wandelen, samen eten, spelen op het speelplein, puzzelen, enz. Als ’s avonds de kindjes naar bed waren, genoten wij nog van een glaasje wijn, een goede babbel en een spelletje El Grande. Meer moet dat niet zijn.
Zolang ik hem ken, neemt Mark zijn kussen overal mee naartoe. De eerste keer heb ik raar gekeken maar na een aantal keren ben ik er gewoon aan geworden. Op den duur pakte ik het zelf in als hij weer eens weg moest. Het kussen is overal mee naartoe geweest; alle weekends en kampen die hij gedaan heeft met de KSA, tot in Oostenrijk, Ierland, Italië en Lourdes. Op alle paascursussen en zelfs op de Joepie’s die hij gelopen heeft, waarbij je het dan nog eens zelf moet meesleuren, ging zijn kussen mee.
Eén keer is hij het vergeten en toen heb ik het wel verkorven. Ik wou zijn kussen fris gewassen meegeven aan iemand die nog naar de kampplaats moest vertrekken. Het kussen ging dus in mijn één maand oude wasmachine. Toen ik thuis kwam, vond ik alleen nog een verstorven lapje stof en was mijn machine gevuld met… kussenvulling. Grote paniek. Ten eerste was ik zijn geliefde kussen kwijt en ten tweede verteerde mijn machine de vulling niet zo goed. Ik heb de poten van mijn lijf gelopen om een nieuw kussen te zoeken zodat ik toch nog een kussen kon meegeven.
Het kussen is nooit goed geweest voor meneer. Na het bewuste kamp heeft hij er niet meer op geslapen en uiteindelijk heb ik het zelf versleten. Ondertussen is hij gehecht geraakt aan een ander kussen en telkens hij buitenshuis moet slapen, reist het mee.
Deze morgen kwam Mark met Lomme op de arm naar beneden die zijn eigen kussentje stevig in de armpjes had geklemd. Een brede glimlach bedekte gans het gezichtje en z’n oogjes blonken al bij het vooruitzicht van het nakende vertrek. Zelfs de tuut mocht al in de valies. ‘t Wordt een lange dag.
Warre en Lomme zijn gek van alles wat beweegt. Geen enkel opvallend tuig gaat bij ons onopgemerkt voorbij:
- vrachtwagens (worden vaak opa’s camion genoemd),
- buzzen (wordt door Warre gebruikt als meervoud van bus),
- wiejoes (ziekenwagens),
- moto’s (Lomme kan dit geluid toch zo mooi nadoen),
- gekke auto’s (wordt door Lomme gebruikt voor elke auto met een opvallend kleur),
- rappe auto’s (elke auto met een spoiler of met meer dan één uitlaat),
- vliegtuigen,
- helikopters (deze zijn allemaal van opa baard die vroeger op de Sea King vloog),
- quads,
- tractors
- cabrio’s (volgens Lomme cwabrio’s en volgens Warre crabio’s);
ze krijgen allemaal de nodige aandacht. Maar wat nog het meest in de smaak valt, zijn kranen en aangezien hier deze week druk aan onze tuin gewerkt wordt, kan hun geluk niet op. ’s Morgens kunnen ze niet vlug genoeg van tafel om naar de kranen in actie te kijken en ’s avonds zeuren ze om er ook eens op te mogen. Allemaal goed en wel zolang de motor maar niet aangezet wordt want dan zijn ze weg. Onze stoere jongens zijn bang van zowat alles dat teveel lawaai maakt.
Jeugdsentiment of pure nostalgie, iedereen kent wel de talrijke tekenfilms uit de jaren ‘80 en ‘90 die alsmaar in waarde toenemen naarmate steeds maar meer wansmakelijk pluche het beeldscherm ontsiert. De huidige poppenseries zouden voortkomen uit een grondige studie van de leefwereld van de peuter, zo klinkt het dan. Dan kunnen ze bij ons toch niet langsgeweest zijn. Neen, geef mij dan maar De Fabeltjeskrant of David de Boskabouter. Toen hadden ze het tenminste nog over het bos, de boerderij en over dieren die je ook nog eens zou kunnen tegenkomen als je op een dag niet meer voor je televisie zit.
Nils Holgersson was me altijd al bijgebleven. Het leek me dan ook wel leuk om Warre te confronteren met avonturen van Nils op z’n lange tocht naar Lapland.
De zoektocht naar Nils zelf heeft iets meer voeten in de aarde gehad dan gedacht, maar uiteindelijk konden we toch beslag leggen op een dubbelDVD met de eerste 26 afleveringen van Nils. Nu nog de kinderen warm maken.
Het verhaal blijkt niet altijd onderhoudend genoeg om een 4-jarige aan het scherm gekluisterd te houden (behalve wanneer Smirre, de vos in beeld komt), maar ik praat de scenes aan elkaar. Meestal zit Warre dan heftig te knikken. Ook tijdens het ontbijt passeren flarden van het verhaal de revue, totdat duidelijk is dat Warre de namen van alle nieuwe personages kent. Dan is het tijd voor de volgende aflevering.
Zo kan je de afleveringen niet gebruiken om ondertussen je eten klaar te maken, maar goed. Ik heb er tenminste zelf ook nog iets aan en de kinderen des te meer.
Voor de zomer had ik nog de ambitie om eraan mee te doen, maar door een gebrek aan fietstraining heb ik verstek laten gaan voor de Duathlon in Schuiferskapelle.
Mark was wel ingeschreven en mocht zich deze middag opwarmen voor 4,3km lopen, 30,6km fietsen en nog eens 3,2km lopen. De jongens en ik gingen graag supporteren. Mark was niet de enige die op onze steun kon rekenen; ook Stijn (de papa van Storm) en Gudrun (Warres turnjuffrouw) gaven het beste van zichzelf.
Mark heeft iets beter gepresteerd dan vorig jaar ondanks de krampen, die net als de vorige keer, de kop opstaken bij het begin van de laatste loopafstand.
Proficiat aan Mark, Stijn, Gudrun en nog zoveel andere. Eens zien als ik klaargestoomd geraak voor volgend jaar…
Opa baard is er vandaag 65 geworden. We werden uitgenodigd om na onze dagtaak mee te gaan vieren. Zoals altijd werden we heel enthousiast ontvangen en heel vlug kregen we Champagne in de handen geduwd onder het motto “Je wordt maar één keer 65“.
Opa baard was voor de gelegenheid bij de kapper langsgeweest waardoor van ‘baard’ niet veel sprake meer was. Toen ik hem erover aansprak (ik hou van zijn korte snit), gingen zijn ogen blinken. Z’n brede glimlach echter had een groene schijn want zelf houdt hij meer van z’n lange baard. Zou hij zich dan toch laten beïnvloeden door zijn schoondochter? ;-)
Wat ons maanden geleden nog een term leek om het doorsnee huisje-in-de-rij te beschrijven, heeft ons de laatste weken goed in de ban gehouden. Het was namelijk wachten op het boompje in een nieuw aangelegd tuintje. En dat zit er nu toch aan te komen.
Net om aan het cliché te ontkomen, hadden we onze moed bijeengeraapt en zijn we schoorvoetend naar een tuinarchitect(e) getrokken. Na lang discussiëren leek het ons geen slecht idee om er een extra mening bij te roepen. Ilse (Tuinen Hoornaert) kwam ter plaatse poolshoogte nemen en haalde terstond het rijke portfolio boven. Nadat ze ook met de stiften en de kleurdoos aan de slag was gegaan, besloten we het erop te wagen. Tenslotte konden we ons goed vinden in het allereerste ontwerp en werd het, met uitzondering van enkele wijzigingen aan de voortuin, unaniem goedgekeurd. Vooral de nieuwe indeling van het terras wilden we wel een kans geven.
De details zouden we later wel doornemen, en ook de centen. Zo gaat dat. Later is rap een jaar bij ons. De uitvoering zal in twee stappen gebeuren. Nu de voortuin en het terras en later, veel later, de rest.
Ondertussen hebben we tientallen materialen vergeleken om net die tegels te kiezen die plots niet meer leverbaar bleken te zijn, of een foutje in zich hadden. Alles is nog herhaaldelijk doorgenomen. De droogmolen, de vuilnisbakken, het heeft allemaal een plaatsje gekregen. De bloembak vooraan en de brievenbus zou Mark dan weer maken op basis van een persoonlijk ontwerp van de architecte. Benieuwd wat dat wordt.
Maar goed, het is zover.
Dag annelies,
Ze zouden morgenmiddag of donderdagmorgen starten met de werken.
Tot dan
Mvg, Ilse
Ook Warre en Lomme zijn er helemaal klaar voor. Wat hen betreft mag ze komen, de kraan.
Als het Lomme te binnen valt, moet hij een ‘doekje’ hebben… om te kuisen.
Zo liep hij, toen ik hem ging ophalen bij de onthaalmoeder, met een doekje in z’n handen. Ook toen ik met hem thuiskwam, moest hij eerst en vooral een doekje hebben. Meestal geef ik hem dan een vochtige schoteldoek of washandje waarmee hij dan alles te lijf gaat dat hij tegenkomt. Voor mij niet gelaten zolang hij mijn ramen maar met rust laat. Toen hij klaar was met eten, was hij weer weg met zijn doekje. Hij ging de auto kuisen. Net op tijd hebben we hem binnen kunnen houden door hem te vertellen dat hij in bad moest. Het was goed, als hij maar zijn doekje mocht meenemen.
Nu hoor ik net van Mark dat hij naar bed is… met een doekje! Hij moest zijn leeuw nog wassen!
Eens zien als hij binnen een jaar of 10 à 15 nog zo actief zal zijn met zijn ‘doekje’.
Ik had net Lommes broodje gesmeerd met choco en was dan eventjes naar buiten gegaan om de was op te hangen. Af en toe wierp ik een blik naar binnen. Op een gegeven moment zag ik hem op mijn stoel zitten met de grote pot choco voor zijn neus, lekker genietend van het bruine goedje.
Even later verscheen hij aan het venster met zijn zonnehoedje op en zijn tuut in de mond. Klaar voor een zonnige zondag.
Zij: Jullie kindjes. Kunnen jullie die uit elkaar houden?
Ik: Maar dat is geen tweeling hoor. Ze verschillen ‘n kleine twee jaar in leeftijd.
Het overkomt ons wel meer de laatste tijd dat mensen vragen of Warre en Lomme een tweeling zijn. Vooral als ze zitten en de mensen niet kunnen zien dat Warre zo’n goeie 10 cm groter is dan Lomme, durven de mensen hun leeftijdsverschil (22 maanden) wel eens te onderschatten. Zelf vind ik dat ze helemaal niet op elkaar gelijken.
Vorige vrijdag stak er een strooibriefje in Warres boekentas waarop vermeld stond dat kinderen van de tweede kleuterklas aan ‘Kleuterturnen’ konden doen. Ik was meteen enthousiast in Warres plaats en besloot om maandag contact op te nemen.
Zo gezegd, zo gedaan. Er waren nog 10 plaatsen vrij maar inschrijven kon niet telefonisch. Ik was welkom tijdens de kantooruren van 8u tot 12u en van 13u30 tot 17u00. Ik kon er dus onmogelijk langs en wachten tot woensdag vond ik te riskant dus was ik (weeral) genoodzaakt om mijn moeder in te schakelen.
Vanmiddag was het dus zover. Warre kon niet vlug genoeg zijn sportbroek, - T-shirt en schoenen aantrekken. “Mijn sportslip (een boxershort) en -kousen heb ik gelukkig al aan” wist hij mij heel opgewekt te vertellen.
Terwijl we onze fiets in het fietsrek installeerden dook al een eerste bekende (uit zijn klasje) op. We hadden weer eens geluk gehad want aan de deur stond op een papiertje geschreven dat het kleuterturnen voor de tweede kleuterklas volzet was. Uiteindelijk waren ze met 5 uit Warres klas.
In de gang van de sporthal heerste er chaos tot de kinderen meegenomen werden in de sporthal en de ouders verweesd achterbleven. Sommigen trokken naar huis, anderen naar de cafetaria en een paar gingen op het balkon, in het zicht van de kleuters staan. Ik had Warre beloofd dat ik zou blijven maar vond het beter om me niet zichtbaar op te stellen. Na een eerst kennismaking trokken de twee turnjuffrouwen met de kleuters naar buiten. Tijdens het buitengaan, zag ik Warre zoeken naar zijn moeke op het balkon. Een kleine teleurstelling was op zijn gezicht af te lezen toen bleek dat ik er niet stond.
Ik ben de kleuters wel gevolgd naar buiten om er een paar foto’s te nemen. Daar was duidelijk dat Warre er heel veel zin in had. Hij deed heel goed mee aan het spel. Eerst werd er een vorm van tikkertje gespeeld en daarna een estafette of twee. Tenslotte werd de parachute bovengehaald. De helft van de groep mocht eronder liggen terwijl de andere helft ermee wapperde. Daarna zou gewisseld worden. Warre vond dit blijkbaar maar niets en kroop vlug vanonder het zeil en wapperde enthousiast de twee beurten vol. Zo kennen we hem!
De tijd (45 min) was zo om. De kleuters kregen nog allemaal een brief mee en werden uitgewuifd door de twee juffrouwen. Warres liet z’n lipje hangen. “Mag ik dan nog eens naar het turnen?” vroeg hij ongerust. “Vanaf nu elke week” beloofde ik.
Hij liet me niet los vandaag. Hoe hard ik ook mijn best deed om mijn gedachten te verzetten, hoe hard ik me ook concentreerde op de verhuisdozen van een vriendin; hij bleef constant bij me.
Hij nam me mee naar de periode dat we door mémé opgevangen werden. Ik zag ons rijden op onze fietsen die we met speelkaarten en wasspelden hadden omgebouwd tot brommers. Ik moest ook denken aan de chocoladerepen die we stiekem ging pikken uit de kamer van Bère en kreeg er prompt het water van in de mond.
Ik zag ons vandaag ook samen bloemkolen snijden bij boer Bart tijdens de vakantie. Uren en dagen hebben we er samen gewerkt, gelachen en gestoeid. Ik zag hem zitten in mijn auto terwijl we richting Gent reden waar we in de Baliestraat nummer 40 alletwee een kot huurden.
Vanaf dan herinner ik me ook z’n ziekte. Ziekenhuisopnames, lange periodes van afwezigheid en een jaar dat moest worden overgedaan. De familie ging gebukt onder verdriet maar durfde dat niet uit te spreken. Gelukkig bleef hij niet bij de pakken neerzitten en werkte hij, tussen de ziekenhuisopnames door, voort aan zijn toekomst. Hij behaalde een diploma en kon aan het werk. Hij vond de vrouw van zijn dromen die samen met hem z’n ziekte wou dragen. Ze trouwden en werden zwanger. Er waren zelfs plannen voor een nieuw huis. Tijdens haar zwangerschap kreeg z’n ziekte hem volledig in z’n macht en werd hij meer afhankelijk van anderen. De geboorte van zijn zoon heeft hij nog heel bewust meegemaakt maar kort erna ging het vlug de verkeerde kant op. De laatste maanden heeft hij in bed doorgebracht met aan z’n zijde zijn vrouw en kind, gesteund door familie en vrienden. Op 6 september 2007 is hij in hun nieuwe thuis overleden.
Hij liet me niet los vandaag. We hadden een fijne dag samen.
Gisteren, bij het leeghalen van de droogkast kwam ik Warres reserveknuffel tegen. ‘k Had hem vannacht in z’n bed gedropt wanneer ik hem ging toedekken net voor ik zelf m’n bed indook. Deze morgen terwijl hij de trap afkwam:
Warre: Moeke? Annelies: Ja?
Warre: Kijk eens wie ik gevonden heb?
Hij houdt zijn reserveknuffel omhoog en vervolgt:
Warre: Mijn beer die niet kapot is.
Annelies: Waar was hij dan? Warre: ‘k Heb hem gevonden helemaal op ‘t einde van mijn bed. Goed é van mij!
“Opa baard” wordt er binnenkort 65. Wij vonden dat de ideale gelegenheid om zijn familie nog eens samen te roepen. Enig knip- en plakwerk in Photoshop van Marks hand leverde volgende uitnodiging op. (Om niet te veel bezoekers over de vloer te krijgen, hebben we enkele details weggelaten.)
Het begon bij een nicht. Ze vroeg me of ik haar huwelijk wou fotograferen. Zonder na te denken over welke gevolgen dit kon hebben, stemde ik toe. Ik was bloednerveus maar bracht mijn opdracht tot een goed einde. Het album heeft ze zelf gemaakt.
Toen trouwde haar zus en ook zij vroeg me als fotografe voor haar huwelijk. Er werd een album gekocht en ik liet foto’s afmaken tot het vol zat. Niet de ideale situatie maar toch was ik tevreden met het resultaat.
Het album bracht een gemeenschappelijke vriendin op een idee en ja, ook op haar huwelijk mocht ik opdraven. Ik voelde me vereerd om er op die manier van heel dicht bij te zijn. Het album zag er enigszins anders uit. De mooiste foto’s werden uitgekozen en er werd een schets gemaakt op kladpapier. Eens ik wist hoeveel papier er nodig was, werd dit besteld. De foto’s werden geplakt op losse vellen die pas achteraf werden samengebonden.
Een jaar later trouwde de broer van die vriendin. Hier speelde ik slechts een bijrol naast een groot fotograaf. Tot m’n spijt werd het mijn slechtste reportage ooit.
Daarna was het de beurt aan een neef, de broer van bovenvernoemde nichten. De reportage was goed maar het album liet meer dan een jaar op zich wachten. Naast een fulltime job, een huishouden en twee kleine kindjes was er te weinig tijd en energie om eraan verder te werken. Het resultaat mocht er dan wel weer zijn.
Vorig jaar kwamen er ineens twee aanvragen binnen. Iemand uit de jeugdbeweging had vernomen dat ik me wel eens waagde aan een trouwreportage. Ze kwam kijken naar het album van mijn vriendin en was verkocht.
Op hetzelfde ogenblik kwam de vraag binnen van de jongste broer van mijn vriendin. De laatste twee huwelijken lagen een week uit elkaar. Voor het eerst werd er digitaal gefotografeerd waardoor ze kort na datum hun foto’s al konden bewonderen. De albums werden andermaal uitgesteld en een jaar lang woog dit op mijn gemoedsrust. Ik ging slapen met de verplichting om het af te maken en ik stond er mee op. Uiteindelijk heb ik mezelf verplicht om er werk van te maken. Het eerste album was op een maand tijd af. Mijn huishouden was blijven liggen dus was een inhaalmaneuver op zijn plaats. Na een maand ‘rust’ ben ik aan het tweede album begonnen. Avonden aan een stuk tot een gat in de nacht werd er geschikt en geschoven, gekozen en weer weggegooid. De eerste huwelijkverjaardag werd een deadline en die heb ik maar net gehaald.
Het laatste album was de deur nog niet uit of een goede vriendin stelde mij de vraag om het ook voor haar te doen. Met veel spijt in het hart heb ik geweigerd. Ik kan niet meer. Ik wil niet meer. Het is genoeg geweest.
Nooit meer…
10 jaar geleden, op 1 september 1998, zette ik mijn eerste stappen op de arbeidsmarkt. Als gegradueerde in de informatica mocht ik beginnen bij Quadrat, een kleine firma die gespecialiseerd was in software voor radiologen. Ondertussen is het bedrijf overgenomen door Agfa Healthcare en heb ik Customer support ingeruild voor Verification maar ik werk er dus nog altijd. 10 jaar al! Het doet me wel wat.
Soms zou ik me toch wel eens voor het hoofd kunnen slaan. Vanmorgen heb ik Warre gewoon naar school gebracht zoals ik dat altijd doe. Meegaan tot aan de schoolpoort, dikke knuffel en weg. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat het voor hem een speciale dag was. Warres eerste dag in de tweede kleuterklas is dus onopgemerkt voorbij gegaan, zonder foto’s, zonder iets…
Het is maar beginnen dagen toen ik ’s middags enkele blogjes las van mama’s die hun kindjes wel gevolgd hadden tot in de klas. Maxime had het heel goed gedaan. Jefke had wat snikken nodig en Lena heeft nu een praathoekje met heuse winkel.
En toen mijn buurvrouw ’s avonds vertelde dat ZIJ Warre had meegenomen tot in de klas, voelde ik mij pas echt een slechte mama.
Geplaatst door Annelies 
Geplaatst door Annelies 
Geplaatst door Annelies 
