Cars

Sinds ons bezoekje aan Hannelore en co, is Warre weer helemaal in de ban van Cars.  Wat een computerspel niet kan teweegbrengen!  Zijn Cars auto’s kwamen prompt weer boven en sindsdien heeft hij ze niet meer losgelaten. 

Vandaag heeft hij, zonder te overdrijven, elke minuut dat hij thuis was, gespeeld met die paar autootjes die wij hebben.  Omdat hij zo flink was, heb ik hem beloond met een nieuwe auto uit de reeks.

Het liefst zet hij de auto’s allemaal op een rijtje.  De rij auto’s rijdt dan ons hele huis rond.  Eén voor één verplaatst hij de auto’s telkens een meter of twee verder; van aan de deur naar de plint en van de plint naar de voet van de trap.  Zo kan hij gemakkelijk een uur bezig zijn.  Ondertussen praat hij constant.  Hele verhaallijnen worden opnieuw uitgevonden en soms word ik bij het spel betrokken.  Dan legt hij mij de gang van zaken uit en vraagt hij mij om de vijf woorden om bevestiging.  Zo constant “é moeke”; ik word daar gek van.  Het enige wat ik dan moet doen is “ja” antwoorden; wel honderd keer. 

Zaterdag ll. werd ook de film voor de eeste keer volledig bekeken; althans door Lomme.  We hebben de DVD sinds jaar en dag in ons bezit maar na het bekijken van de openingsscène, haakte Warre telkens af.  ‘t Gaat er blijkbaar veel te geweldig aan toe voor dat bange hartje van hem. 

Lomme bleef nu wel gefascineerd naar de tekenfilm kijken.  Hij was onverstoorbaar.  Ik vraag me dan af in welke mate een kind van twee en een half de verhaallijn kan volgen.  Warre kwam nu en dan piepen maar ging dan vlug weer spelen met zijn echte autootjes van Cars.  Mark heeft ook gevolgd maar moest nog voor het einde van de film de deur uit, en ik, ik heb het meeste gezien tussen het strijken door…

Grootouderfeest

Op school wordt er jaarlijks een grootouderfeest georganiseerd.  De oma’s en opa’s van alle kleuters worden dan naar school uitgenodigd voor koffie en taart.  Het hoogtepunt van de namiddag moet het optreden van de kleuters zijn. 

Warres klas was voor de gelegenheid in drie groepen verdeeld.  Zeemeerminnen, kwallen en vissen.  Hoe het verhaal juist ging, weet ik niet.  Uit de foto’s die opa nam, kan ik enkel afleiden dat Warre tot de school vissen behoorde.

Na afloop worden de grootouders naar huis gestuurd met een zelfgemaakte attentie…  en in veel gevallen mag het kleinkind gewoon mee.

Sneeuwpret

Geshockeerd

Vandaag was ik samen met Lomme op school om hem in te schrijven.  Ik vond het een goed idee om hem eens te laten kennismaken met het klasgebeuren dus vroeg ik aan de juf als ze het goed vond dat we even bleven.  Achteraf gezien was dit misschien niet het beste moment want 2 wenende kleuters moesten eerst gesust worden voor het ochtendritueel kon beginnen.  Lomme zijn gezicht overtrok al bij het zien van al die tranen.

Ik stond in een hoekje onopvallend te wezen toen hard geklop op de deur mijn aandacht wegtrok van de kring.

*KLOP* dus.
De deur gaat 30 cm open.
Een krijsend kind met lolly in de mond! wordt door de gecreëerde opening geduwd.  Hoewel ik vlak bij de deur sta, kan ik enkel een volwassen arm herkennen.
Daarna gaat de deur resoluut dicht.

Geshockeerd was ik.  Is dat tegenwoordig de manier waarop we met mensen omgaan?  Meneer of mevrouw was al 10 minuten te laat met zijn kleuter.  Daarnaast had de juf alle moeite van de wereld om die lolly uit de mond van het hysterische kind te krijgen en tegen dat het gekalmeerd was, waren alweer 5 minuten voorbij.

Lomme had het nu wel helemaal gezien en kwam met een beduusd gezichtje mijn richting uit.  Hij kon er niet vlug genoeg buiten zijn.  Op aangeven van de juf heb ik hem nog vlug eens enkele hoekjes van de klas getoond in de hoop dat hij het er toch nog ergens leuk vond maar hij bleef maar aan mijn hand trekken richting deur.

Ik excuseerde me bij de juf en volgde Lomme naar buiten.  De juf keek al even veronschuldigend terug.  Ik had echt met haar te doen.  Op de speelplaats kwamen we nog een kleuter tegen die op weg was naar deze klas.  Opnieuw zou de juf haar verhaal moeten onderbreken voor een laatkomer.  Waar is het respect gebleven?

Gezocht…

… tips om 4 kleine kinderen deftig op een foto te krijgen.

Voet

Deze morgen aan de ontbijttafel. Warre, Mark en ik waren een gesprek aan ’t voeren.

Lomme: “Allo!”

We stoppen ons gesprek en kijken Lomme vragend aan.

Lomme: “Is mijn voet.”

Mark: “Wat is er met je voet?”

Lomme: “Ie segt: ‘Allo’.”

STOK

Een kleine week geleden kreeg ik een stok naar het hoofd geslingerd van Moeferkoe. Ik had wel al stokken in het rond zien vliegen maar werd nog nooit door één geraakt. Nu dus wel. Op de blog van Tantieris vond ik de spelregels netjes opgelijst dus heb ik ze maar letterlijk overgenomen. Ik hoop dat ze het mij niet kwalijk neemt.

• - Vertel 6 onbelangrijke dingen over jezelf.
• - Tag 6 andere bloggers/blogsters zodat je van hen ook onbelangrijke dingen kunt te weten komen.
• - Bij de bloggers die je getagged hebt een comment achterlaten, moesten ze je blog niet lezen dat ze het zeker ook kunnen verder zetten.
• - Natuurlijk de spelregels hier vermelden zodat men weet waarom je onbelangrijke dingen uit je kraam lult.

Hou je vast!

1. Als ik mijn was ophang, gebruik ik per kledingstuk altijd wasspelden van dezelfde kleur. Je zult aan mijn droogmolen zelden of nooit kledingstukken zien hangen met twee verschillende wasspelden.
2. Ik heb iets met nummerplaten. Als ik onderweg ben, kijk ik constant naar de nummerplaten van de auto’s die ik tegenkom. Ik lees eigenlijk alleen de letters. Meestal doe ik daar niets mee. Pas als ik letters zie van een nummerplaat die ik ken, kijk ik ook naar de wagen en als ‘t plaatje klopt, begin ik te zwaaien. Tegen dan ben ik meestal hopeloos te laat. Momenteel ben ik in de ban van de nieuwe nummerplaten. Ik ga telkens weer op zoek naar de nieuwste nummerplaat.
3. Ik vind moeilijk schoenen. In de eerste plaats omdat ik brede voeten heb met een hoge wreef. Daardoor zijn de meeste schoenen gewoon te nauw voor mij. Ten tweede weet ik ook bijna nooit wat ik wil. Ik weet eigenlijk vooral wat ik niet wil. Met schoenen heb ik een haat-liefde verhouding. ‘t Is alles of niets en als ik twijfel, worden ze na de aankoop bijna niet gedragen. De andere worden tot op de draad versleten. Mode of niet.
4. Ik ben nog steeds op zoek naar schoonmaakproducten die het werk van mij overnemen. Ik ben zeer gevoelig voor de reclame en probeer nu en dan een nieuw wondermiddel uit. Zo heb ik momenteel voor de ramen alleen al 5 verschillende producten in mijn kast staan.
5. Ik ben gek op boeken maar lees ze niet. Ik kan mij het laatste boek dat ik echt uitgelezen heb, niet herinneren. En toch koop ik nog regelmatig boeken; vooral interieurboeken. Elk jaar nemen Mark en ik speciaal een dag verlof om naar de boekenbeurs in Gent te gaan.
6. Ik ben een bruut in de handelingen die ik doe. Het kan allemaal niet vlug genoeg gaan. Dat heeft als gevolg dat ik veel mors of breek. Het gieten met een verse doos melk loopt zelden goed. Bij het afdrogen van een wijnglas heb ik regelmatig de voet alleen vast en de keren dat ik me heb moeten afdrogen na het openen van een fles spuitwater uit de Aldi, is niet op twee handen te tellen.

Geef toe! Dit had je liever NIET geweten. En ik, ik denk dat ik aan een winterslaapje toe ben.

Eerst nog mijn stok in zes stukken breken. Hannelore, Isabel, Jennifer, Maaike, Rozebril en Tamara. Vangen!

Kleuren

Om een antwoord te geven op de vraag van Isabel en ook omdat ik soms zelf onder de indruk ben van de vooruitgang die hij boekt, een blogje over de kleur-kunsten van Warre.

Onderstaande tekening heeft Warre, een goede maand geleden, ingekleurd bij de naschoolse opvang.  De roze krabbeltjes zijn van een jongen die tijdens het kleuren naast hem zat en de paarse krijtlijn is van Lomme.  Warre gebruikt graag veel verschillende kleurtjes.  Deze Plop zal hij wel in één keer gekleurd hebben maar hier thuis legt hij een tekening graag eventjes opzij om er dan later aan verder te werken.  De Sint is bijvoorbeeld al 3 keer boven water gekomen en is nog steeds niet af.  Gelukkig heeft hij nog wel wat tijd.

Tandarts

Deze namiddag stond een bezoekje aan de tandarts gepland.  Warre was eerder dit jaar al eens geweest maar voor Lomme was het de eerste keer. 

We hadden nog niet helemaal plaatsgenomen in de wachtzaal als de tandarts ons al kwam halen.  Warre liep direct met veel zwier de consultatieruimte binnen en Lomme volgde gezwind.  Eens we binnen waren, en de jassen af, leek Lomme al minder op zijn gemak.

Warre had duidelijk geen trauma overgehouden aan de vorige keer en klom gewillig als eerste op de stoel.  Hij kreeg onmiddellijk het spiegeltje van de tandarts in de handen geduwd en mocht er eventjes mee spelen.  Als het lichtje aanging, opende hij mooi de mond zodat de tandarts deftig kon kijken.  De tandarts prees Warre om zijn mooie tandjes.  In een mum van tijd wist de tandarts ons te vertellen dat alles in orde was.

Lomme was na het binnenkomen tegen me aan gekropen.  Hij was duidelijk onder de indruk.  Terwijl Warre op de stoel zat, had ik hem op mijn arm genomen om het zaakje van dichterbij te bekijken.  Dat had hem blijkbaar voldoende gerustgesteld om op zijn beurt heel braafjes in de stoel te gaan zitten en mooi zijn mondje open te doen als de tandarts erom vroeg.  Ook Lomme kreeg al zijn punten en voor we het wisten stonden we weer buiten.  Opgelucht om de goede afloop.

Luie namiddag

Kleuren voor de Sint

Naschoolse opvang

Toen Warre bijna naar de eerste kleuterklas moest, hadden we nog geen naschoolse opvang voor hem.  Wel stond hij op een wachtlijst maar in de eerste twee jaar zou daar geen plaats vrijkomen.  We zochten verder en vonden algauw een opvangplaats waar hij terecht kon.

Ik ga de eerste avond dat ik hem daar ging ophalen nooit vergeten.  Uit respect ga ik geen details uit de doeken doen maar dat ik die avond en de volgende werkdag tranen met tuiten geweend heb, zegt waarschijnlijk genoeg.  Ook daarna kon ik het niet hebben over de naschoolse opvang zonder dat de tranen me in de ogen sprongen maar we hadden geen andere keuze. 

Warre vroeg ons elke morgen als hij naar de opvang moest en wachtte bang ons antwoord af.  Zijn zin om naar school te vertrekken, hing af van waar hij na schooltijd naartoe moest.  Daarbovenop lag de opvang op meer dan één kilometer van de school en moest hij die hele afstand -door weer en wind- te voet afleggen.  Als ik hem daar ging halen, zat hij veelal op een bankje te wachten tot ik er was.  Soms lag hij op de mat met auto’s te spelen en uitzonderlijk was hij aan ‘t kleuren of een puzzel aan het maken. 

Toen bleek dat mevrouw zwanger was en ze daardoor tijdens de grote vakantie geen opvang zou organiseren, was het hek helemaal van de dam.  Had ik mijn jongen een heel jaar lang tegen zijn zin naar de naschoolse opvang gestuurd om dan in de vakantie -daar waar het meest nodig was- geen opvang te hebben?  Aan het begin van dit schooljaar heb ik dan ook heel sterk getwijfeld als ik hem nog zou sturen of niet.  Uiteindelijk toch gedaan.  Warre was het ondertussen gewoon geworden en maakte er geen punt meer van.

Toch kon mijn geluk niet op toen ik eind september telefoon kreeg van de naschoolse opvang waar Warre op de wachtlijst stond.  Door een nieuwe reglementering van Kind & Gezin waren er plaatsen vrijgekomen; voor Warre en straks ook voor Lomme.  Ze heeft me wel drie keer gevraagd als ik de plaatsen echt wou invullen, want de wachtlijst was ondertussen al goed aangedikt, maar voor mij kon het zaakje niet vlug genoeg afgehandeld worden.

Zo heeft Warre nu zijn eerste week in de nieuwe naschoolse opvang achter de rug.  Hij heeft het er naar zijn zin en praat heel enthousiast over zijn nieuwe begeleiders.  Voor mij is dit een verademing.  Niet het minst omdat ik Lomme dit avontuur kan besparen.

Lomme doucht

Onze wekker is z’n regelmaat kwijt.  Tegenwoordig loopt hij al af terwijl Mark onder de douche staat.  Dat is ergens tussen 6u30 en 6u50.  Dit maakt dat ik mijn laatste dutje moet onderbreken om Lomme van in z’n bed naar het onze te dragen.

Tot zover het negatieve nieuws.  Het positieve nieuws is dat Lomme en ik dan samen kunnen genieten van de laatste momenten in bed.  Eens Lomme zich op Marks plaats genesteld heeft, blijft hij mooi stil liggen en laat hij me gewillig z’n billen kneden.  Ik kan daar zooooo van genieten; van die mollige, zachte billen.

Als Mark terug is uit de badkamer, is het mijn beurt.  Tot voor kort wou Lomme altijd met Mark mee naar beneden om dan samen naar de bakker te rijden maar nu heeft hij iets nieuws gevonden: samen met moeke onder de douche.  Met zijn ‘wasdoekje’ probeert hij zich dan te wassen naar mijn voorbeeld.  Allemaal geen probleem ware het niet dat ik daar serieus koud sta te krijgen terwijl hij geniet van de warme waterstralen.

(Zwarte) Piet

Warre hield me het Stadsmagazine voor met op de voorpagina een foto van de Sint en één van zijn Zwarte Pieten.

Warre: “Moeke, wat is dat hier?”

Hij wees me een stukje blanke huid aan dat zichtbaar is onder de handschoen van Zwarte Piet.

Ik: “Toon dat eens aan moeke.”

Terwijl ik het boekje aannam en de foto aandachtig bekeek, probeerde ik een goede reden te verzinnen.

Ik: “Ik denk dat Zwarte Piet een beetje vuil is.”

Konden ze nu echt geen betere foto vinden?

Tas

De beruchte tas kwam eerder al te sprake maar vandaag mocht ik ze eindelijk in ontvangst gaan nemen. “NIET vaatwasbestendig” kreeg ik van alle kanten toegesmeten. *Zucht*

Rijmpje

Vanuit het toilet…

Warre: “Stront op de grond; dat rijmt hé!”

Parels

‘n juweeltje
cadeau gekregen
zomaar

Medeleven

Gisteren nam oma Warre mee naar het kerkhof.  Bij het graf van haar ouders legde oma uit dat dat het graf van haar vader en moeder was. 

“Oma,” zei Warre “daarom ben ik een beetje bij jou.  Omdat jij een beetje verdrietig bent dat jouw vake en moeke dood zijn.”

Ik kan me niet van de idee ontdoen dat oma een traantje moest wegpinken.