December was een drukke maand. Ik had veel meer moeten bloggen maar zonder energie of inspiratie valt er natuurlijk weinig te rapen. Daarom hier een korte samenvatting.
Op woensdag 3 december was de laatste dag van mijn ouderschapsverlof. 15 maanden lang kon ik in het midden van een werkweek genieten van een vrije dag. Ik schreef bijna dat ik gedurende die periode op woensdag niet gewerkt heb maar dat zou niet juist geweest zijn. Ik vulde mijn tijd met schoonmaken, boodschappen doen, Warre brengen en halen. Voor ik aan deze periode begon, had ik me voorgenomen om op woensdag vooral grotere werken uit te voeren zoals de zolder opruimen, keukenkasten schoonmaken, koelkast uitmesten, dampkap ontvetten, stoep ontmossen, enz. maar zelden of nooit kwam ik daaraan toe. Vanaf januari werk ik dus weer fulltime.
Op 23 december hebben we afscheid genomen van de onthaalmoeder waar we gedurende 4 jaar bijna dagelijks over de vloer kwamen. Een hoofdstuk dat we met enorm veel respect en dankbaarheid afsluiten.
In december werd onze badkamer verbouwd. 4 jaar geleden werd ze door een vakman enorm slecht betegeld. Naast een bad en een douche was er voor de rest niets en hadden we er nog geen hand naar uitgestoken. Uiteindelijk hebben we het bad bekleed met hout, is er een douchebak geplaatst waar een inloopdouche op plan stond, werd een nieuwe vloer gelegd, kwam een deur aan de douche en is het zelfgemaakte badkamermeubel eindelijk opgehangen. Nog een spiegel en wat spots en ons pareltje is af, geschilderd en al!
In het najaar werden ook ons terras, de oprit en de voortuin volledig aangelegd. Er is veel en hard gewerkt geweest en het resultaat mag er dan ook wel zijn. Om nog maar te zwijgen van het gemak dat dit met zich meebrengt. We kunnen onze auto nu ook naast ons huis parkeren, we moeten de mensen niet telkens meer waarschuwen voor gladde paletten en gedaan met dat zand en die aarde in huis. Nu is het vooral uitkijken naar een warme zomer om ten volle te genieten van ons groot terras.
Oudejaar is heel goed verlopen. Ik had een beetje schrik dat het hier wat druk zou worden met 13 man in huis maar dat viel eigenlijk enorm mee. Al enkele jaren vieren we de laatste avond van het jaar met twee collega’s, hun partner en kinderen. Elk gezin zorgt voor één gang van het menu en het wordt stilletjesaan een traditie dat iedereen blijft slapen. ’k Heb geschikt en geschoven en met matrassen gesleurd tot iedereen voorzien was van een comfortabel bedje.
Ook op de laatste dag van het jaar werd nog maar eens bevestigd dat mijn vrienden goud waard zijn. Dankzij hen was ik net op tijd klaar met alles en kon ik volledig relaxed het nieuwe jaar ingaan. Nogmaals dankjewel!
Als Mark thuis is, hangt Lomme constant aan zijn been. Durft Mark uit zijn gezichtsveld te verdwijnen, dan roept Lomme hem; eerst stilletjes en dan steeds luider tot hij echt gaat brullen. De laatste drie dagen van 2008 moest Mark werken en was ik alleen thuis met de jongens. Zo’n 7 à 10 keren per dag kwam Lomme me dus vragen naar zijn vake.
Als ik een spons of trekker durf boven te halen, heb ik compagnie. “Ik wil ook kuisen” klinkt het dan. Vandaag waren de ramen aan de beurt en omdat ik geen zin had om constant te moeten verbieden, liet ik hem maar begaan; met een eigen emmer, een eigen spons en een eigen ‘lekkeltje’ (trekkertje). Zeker een uur lang heeft hij het volgehouden: trapje af, spons in ‘t water, wringen, trapje op en wrijven.
Hij wist van geen ophouden en toen ik net klaar was begon hij gewoon weer opnieuw…
*Zucht*
Het lint van een chocoladen Sint en een moeder die geen kans onbenut laat om een strikje te maken. Lomme laat graag begaan en deelt mee: ”Ik is een meisje“.
Warre vindt het maar niets en maant Lomme aan om die ‘stomme’ strik uit zijn haar te doen.
Tip: een kerstkaartje met kalender; of hoe je het nuttige aan het aangename koppelt. Op het kaartje zie je mijn neefje Leon, die in april een broertje of zusje krijgt.
Op 19 januari 2005 ging Warre er voor het eerst en vandaag, op 23 december 2008, nemen we met Lomme afscheid van een fantastische onthaalmoeder: Fabienne.
Bijna elke dag dat we moesten werken van de voorbije 4 jaar, stapten we met één of twee kindjes het hoekje om naar het huis van Fabienne. Altijd werden onze kindjes met een grote glimlach onthaald; ook als ze ziek waren. Nooit werd een cent extra aangerekend als we weer eens te laat kwamen. Ze leerde de kindjes zingen en dansen en liet ze lustig knutselen. Nieuwjaar, moederdag of sinterklaas ging nooit voorbij zonder een kunstwerkje van ons eigen kind. Als er iemand jarig was, werd er gefeest en als er van een kindje afscheid moest genomen worden, werd het nog eens extra in de bloemetjes gezet.
Deze morgen stond Lomme dus voor de laatste keer aan haar deur met een bos bloemen en een BONGO. Hij kwam thuis met een boekentasje van papier met daarop alle namen van zijn vriendjes: Obe, Ava, Jelle, Qiëlle, Laurens, Matteo, Neo, Beau, tante Fabienne, Kürt, Tessa en Larissa.
Zoals gepland, maakten we vandaag de foto voor op het kerstkaartje. Hoe de jongens ertoe kwamen om me hun vingers te tonen, weet ik niet meer, maar ‘t is wel grappig om de foto’s naast elkaar te zien.
Na de eerste foto bedenkt Warre zich dat hij deze week iets nieuws geleerd heeft en zoekt eventjes naar de juiste positie van zijn vingers. Merk op dat ook zijn tweede handje meedoet.
Je ziet duidelijk dat Lomme eerst kijkt naar wat Warre doet en het dan probeert na te doen.
Voor de rest is de fotosessie redelijk geslaagd. De jongens hebben zich volledig gegeven en we hebben kunnen vastleggen wat we nodig hadden. Het resultaat krijg je binnenkort te zien.
Op 30 november zag het ernaar uit dat we eens op tijd zouden zijn met ons kerstkaartje. Het idee was er, een eerste fotosessie in mijn geïmproviseerde studio was redelijk gelukt en een draftje stond klaar op de computer. Het was alleen niet echt bruikbaar daar onze jongens in hun pyjamatrui en onderbroek op de foto stonden. Sindsdien is er niets meer gebeurd en wordt de tweede fotosessie een dringende zaak.
Als we zaterdag foto’s kunnen nemen en Mark kan zondag het kaartje afwerken, dan kan ik maandag naar de fotozaak om een eerste afdruk te bekijken en als alles meezit, heb ik ze maandagavond mee naar huis. Dat is weer maar net op tijd.
Hopelijk loopt er niets mis en krijgen we de volle medewerking van Warre en Lomme want dat is niet altijd evident.
Wanneer het begon te schemeren, heb ik de jongens warm ingeduffeld en zijn we te voet richting centrum gewandeld voor een bezoekje aan de kerstmarkt. De vernieuwde markt werd omringd door de alombekende kraampjes en in één daarvan stond hun vader oranje producten aan de man te brengen.
Bij aankomst op de markt hadden Warre en Lomme de draaimolen opgemerkt. Na een tijdje was er geen houden aan en wilden ze persé een ritje maken. Hun neefje Leon mocht ook mee. Ze kozen alledrie voor het busje. De eerste paar rondjes hadden ze een gelukzalige glimlacht op het gezicht maar toen sloeg de sfeer om. Lomme en Leon zetten hun keelgat open. Blijkbaar ging het net iets te snel naar hun gedacht. Ook bij Warre was er nog weinig vreugde te bespeuren. Je zag hem op de lippen bijten om ook niet in tranen uit te barsten. Aandoenlijk vond ik het. De rit leek eeuwig te duren en wanneer de draaimolen eindelijk tot stilstand kwam, mochten we drie huilende kinderen in de armen sluiten. Toppunt is dat Lomme na een tijdje opnieuw zin had in een ritje. Aangezien ik nog drie kaartjes op zak had, vond ik het geen probleem. Begon hij toch niet opnieuw te wenen zeker…
Amper een uur had ons bezoek je aan de kerstmarkt geduurd maar in dit vriesweer was het lang genoeg geweest om met koude voeten terug naar huis te wandelen. Het was een verlichte kerstboom die ons als eerste een warm welkom wenste maar de echte warmte was op dat moment nog belangrijker. De jongens trokken onmiddellijk schoenen en kousen uit en lieten de vloerverwarming haar werk doen.
Deze morgen zat ik bij de juffrouw van Warre voor een gesprek. Ze wist mij te vertellen dat Warre een vrolijke en enthousiaste jongen is en dat hij altijd flink meedoet. Het was haar wel opgevallen dat hij vlug ontmoedigd is. Als de mouw van zijn jas niet goed zit of als hij zijn muts niet vindt, begint hij onmiddellijk te wenen. Ze loofde Warre nog om zijn puzzelkunsten en wist me ook te vertellen dat hij een goed geheugen heeft. Als hij bij zijn vriendjes zit, zou hij wel eens teveel durven babbelen. Van de turnjuffrouw had ze meegekregen dat Warre alles goed meedoet en dat hij goed is in tik-spelletjes. Tenslotte toonde ze mij het ventje dat hij had moeten tekenen. Ook dat was niet slecht. Het ventje had een hoofd met ogen en een mond. Daaronder was een rechthoek getekend als lijfje met daaraan twee armen en handjes. Vanuit het lijfje vertrokken twee benen met voeten (een L en zijn spiegelbeeld). Warre had hiervoor slechts één kleur gebruikt.
Het wordt steeds duidelijker dat Warre het kind is van zijn moeder en zijn vader. Ik herken zoveel van mijzelf in hem.
Vandaag voor de laatste keer met Lomme naar Kind & Gezin geweest. Lomme werd eerst gewogen (16,900 kg) en gemeten (94 cm). Daarna mochten we al onmiddellijk bij de verpleegster. Na ons gesprek en haar observatie, kreeg ik volgende notities mee:
Kort daarna mochten we bij de dokter. Die mat de hoofdomtrek (50 cm), luisterde naar de longen en het hart (denk ik), constateerde dat Lomme X-benen heeft en controleerde het geslachtsdeel. Daarna haalde hij hetzelfde boekje boven als de vorige keer. Deze keer kon Lomme alles benoemen dat de dokter aanwees. Daarna mocht Lomme opnieuw met de blokjes spelen. Deze keer moest hij verschillende vormen in de juiste opening stoppen. De dokter had blijkbaar niet veel geduld want Lomme mocht amper proberen voor de dokter hielp. Uiteindelijk zijn alle blokjes in het doosje geraakt en mochten we de praktijk verlaten. Voorgoed.
’k Heb vlug even Warres gezondheidsboekje opgevist om eens te vergelijken. Op de leeftijd van 30 maanden (tweeëneenhalf jaar) had Warre een gewicht van 12,900 kg, een lengte van 90,5 cm en een hoofdomtrek van 50,1 cm.
De Sint en de tuut. Heel vaak worden de twee in één adem uitgesproken; zo ook bij ons. Als we Lomme vroegen als hij de tuut aan de Sint zou geven, wisten we niet aan welk antwoord we ons konden verwachten. De ene keer was het “ja” en de andere keer was het “neen”. In het begin was ik ervan overtuigd dat hij er klaar voor was maar hoe dichter de Sint kwam, hoe meer ik ging twijfelen. Lomme is nog maar tweeëneenhalf en soms denk ik dat we hem niet genoeg de tijd gunnen om klein te zijn.
Zaterdag hadden we afspraak met de Sint. Warre had al elfendertig Sinten en pieten gezien afgelopen week maar voor Lomme was het een eerste ontmoeting. Bij het binnenkomen ging Warre recht op z’n doel af. Hij maakte een praatje met de Sint en zwarte Piet terwijl wij een voorzichtige poging deden om Lomme wat dichterbij te brengen. In eerste instantie keek Lomme van de Sint weg maar waagde zich dan toch aan een handje voor de piet. Ondertussen zong Warre het volledige “Zie ginds komt de stoomboot”. Toen het tijd werd om afscheid te nemen, viste ik Lommes tuut uit mijn jas en gaf ze aan hem. Zonder verpinken gaf Lomme zijn tuut aan zwarte piet die ze aan zijn jasje vastmaakte bij een hele verzameling andere tuten. Daarna kon Lomme niet vlug genoeg buiten zijn.
Ik ben weer zo fier op mijn jongen. Hij heeft wel al een paar keer om de tuut gejammerd maar als we hem eraan herinneren dat de tuut bij zwarte piet is, houdt het meestal op. ‘s Middags kan hij de slaap moeilijk vatten zonder tuut maar dan gaat het ‘s avonds des te gemakkelijker. En zo zijn we van alle tuten verlost. Warre heeft vorig jaar op net dezelfde manier afscheid genomen van zijn tuut en ook bij hem is er nooit een probleem geweest.
Een dagje voor Lomme en mij alleen. ‘n Uitzonderlijke situatie. Ik wou er echt een verwendagje van maken met als hoogtepunt een bezoekje aan het zwembad. Dat was buiten de openingsuren tijdens de schoolperiode gerekend. Geen enkel zwembad in de buurt dat ons wou ontvangen.
Ter compensatie mocht hij schilderen. Hier thuis had hij het nog nooit gedaan. Omdat het mij moeilijk lijkt voor een kind om van een leeg blad te vertrekken, heb ik dan maar de omtrek van een kerstboom op papier gezet. Lomme heeft die helemaal alleen volgeschilderd. Ik heb er enkel op toegezien dat hij voor elk kleur een andere schilderborstel nam. Na de kerstboom was het enthousiasme nog niet geluwd. Vlug een sneeuwman op papier gezet zodat hij weer aan de slag kon. Hier heb ik enkel zijn hand vastgehouden voor de hoed; de rest deed hij helemaal zelf.
Lomme is een echte knuffel geworden. Meerdere keren per dag springt hij rond onze nek of hangt hij aan ons been. Ik heb enorm van ons dagje samen genoten. Het zal me raar doen als ik hem straks aan de schoolpoort moet achterlaten. Kan de tijd niet even stil blijven staan? NU!
Warre wordt ‘s morgens, nadat hij wakker is gemaakt, graag nog wat met rust gelaten. We gunnen hem dat moment en laten hem nog wat liggen. Vijf minuten later zit hij meestal al bij ons aan de ontbijttafel. Deze morgen, toen hij bijna beneden was, moest hij toch iets kwijt.
Warre: “Weten jullie waarom ik altijd zolang weg zit?”
Geplaatst door Annelies 
