2 jaar

Gelukkige verjaardag, Leon!

Gedichtendag 2009

Als je dat ooit eens wil
neem me dan vast
heel even maar
tot ik weer slapen kan

Hou me dan vast
zo stevig dat ik je
voelen kan
zo zacht dat ik
nog huilen kan

Als je dat wil
hou me dan vast
zo zacht en lief
als je maar kan

Als je dat wil
ooit eens
heel even maar

(Ik kreeg dit gedicht van Mark op 21/06/1994.  Kort erna zijn we iets moois begonnen.)

De Weekbode

Onlangs bezochten we het vernieuwde stadhuis van Tielt.  Toen we op het punt stonden om naar huis te vertrekken, komt iemand op Mark afgestapt.  Of hij enkele vraagjes mocht stellen.  Mark stemde toe en voor we het wisten, stonden we op de foto.  Al was dat niet helemaal naar de zin van Warre en Lomme.  In eerste instantie wilden ze allebei niet naar ‘het vogeltje’ kijken maar gelukkig was tante Valerie in de buurt om hun aandacht te trekken.  Allemaal samen op de foto.  Het gebeurt niet veel.

Sneeuwpop

Een sneeuwpop, in de klas gemaakt door…  Juist ja.

Tina Turner

Het was een droom van mij om ooit eens Tina Turner in actie te zien en 9 jaar geleden had ik de kans laten schieten maar deze keer ben ik via de wachtlijst aan tickets geraakt. En wat voor tickets? Van op de EERSTE rij stonden Mark en ik gisteren oog in oog met Tina Turner.

Ik had een beetje schrik dat de dame, 69 jaar, nu toch wel te oud geworden was om mij nog te kunnen bekoren maar die schrik was voor niets nodig. Toen het rode gordijn opzij schoof en Tina op haar pilaar langzaam naar het podium afdaalde, viel mijn mond letterlijk open van verbazing. Ze staat er nog! Op hoge hakken, waarmee ik niet eens zou kunnen stappen, en in kleedjes, waarin ik mij niet zou durven vertonen, zong ze de ene hit na de andere uit haar hele carrière.  Wat ‘n stem heeft die grote dame!  De show was fantastisch!  Het was super!  Het publiek, waarvan de gemiddelde leeftijd toch iets hoger lag dan de onze, veerde recht van bij het eerste nummer en sommigen zijn niet meer gaan zitten, hetzij na de show om te bekomen van wat ze meegemaakt hadden.

Mijn D80 mocht helaas niet mee binnen maar met de GSM lukte het ook.

Ontroerd van contentement en met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht stapten we richting auto.

Annelies: “‘Ik denk dat mijn kaakspieren gaan pijn doen tegen dat ik thuis ben.”

Mark: “Waarom?”

Annelies: “Ik krijg die glimlach niet van mijn gezicht.”

Mark: “Zot gat!”

Annelies: “Jouw zot gat, ja…”

En effectief, die glimlach is gebleven tot ik als een blok in slaap viel… en misschien nog langer ook.

Heen en weer

Annelies: “Warre, hoe is het op school?”

Warre: “Pfff, lastig.”

Annelies: “Wat is er lastig?”

Warre: “Ik moet zoveel werken en heel de tijd weg en weer lopen.”

Annelies: “Weg en weer lopen?”

Warre: “A ja!  Als de bel gaat moet ik eerst Lomme naar zijn rijtje brengen en dan vlug naar mijn rijtje lopen, maar Lomme loopt dan achter mij en dan moet ik hem weer naar zijn rijtje brengen…  Zo heel de tijd!”

Ik zie het zo voor me.  Gelukkig is dat ondertussen verleden tijd.  Nu moet hij alleen nog veel werken.

2 minuten ‘chance’

Ik was met Warre in het toilet als ik plots wat metaal hoorde rammelen.  Aangezien we aan een druk kruispunt wonen, zijn we wel wat gewoon maar dit klonk niet juist.  Ik ging vlug aan het venster kijken en zag een tractor in de richting van ons huis staan.  Hij kwam uit een het bosje struiken dat aan de overkant van de straat ligt. 

Ramptoerist als ik ben, vlug naar buiten gelopen om polshoogte te nemen van de gebeurtenissen.  Blijkbaar was de meneer van de tractor (oranje pijl) moeten uitwijken voor de mevrouw van de personenwagen (rode pijl) die niet had gezien dat hij afkwam omdat haar zicht belemmerd was door een vrachtwagen die stond te wachten om in de andere richting weg te rijden.  De tractor met laadbak heeft dus eerst de personenwagen geraakt, dan een verkeerslicht uit de grond gerukt, dan een verkeersbord plat gelegd en is dan door het bosje stuiken in onze straat terecht te komen.  Het gevaarte is op zo’n 10 meter van ons huis tot stilstand gekomen.  Ik mag er niet aan denken wat er was gebeurd toen hij niet op tijd had kunnen stoppen…  Nog een geluk dat er één en ander in zijn weg stond en dat hij niet geladen was.  Op ‘t moment zelf sta je er niet bij stil maar nu ik er even over nadenk…  We hebben weer 2 minuten ‘chance’ gehad.

Droge Lomme

Lomme kan voortaan pamperloos door het leven.  Acht nachten na elkaar al is hij droog gebleven.  Meestal slaapt hij een hele nacht door en moet hij pas ’s morgens naar het toilet.  Als hij ’s nachts toch iets kwijt moet, wordt hij op tijd wakker en roept hij ons.  Goed é!

25 stukjes

We are family…

17 januari

Onze schoolganger

“En hoe gaat het nu met Lomme?”

“Goed, eigenlijk…”

Al van vorige vrijdag weent hij niet meer bij het afscheid op de speelplaats.  Maandag gingen we nog mee tot aan de trapjes die leiden naar het lager niveau van de speelplaats maar deze morgen heb ik hem al aan de schoolpoort uitgewuifd.  Hij heeft wel nog de steun van zijn broer nodig.  Warre heeft altijd de intentie om vlug naar zijn vriendjes te lopen maar een brullende Lomme roept hem telkens tot de orde. Hand in hand steken ze dan de speelplaats over.

Wat er de rest van de dag gebeurt, zie ik niet en weet ik ook niet. Ik heb nog niet de kans gekregen om opnieuw met de juf te praten maar zolang er geen onrustwekkende berichten in het het heen-en-weerscrhiftje staan, ben ik gerust.

Update
Deze morgen toch nog eens tot bij juf Conny geweest.  Ze zegt dat Lomme het nu heel goed doet.  Hij weent niet meer en werkt goed mee. Blijkbaar vraagt hij regelmatig zelf om te mogen kleuren. ‘t Ziet er dus naar uit dat hij vertrokken is…

Fam. Devlamynck

Het moet de oude foto op de uitnodiging van het jaarlijks nieuwjaarsfeest geweest zijn die hen op het idee bracht om een nieuwe foto te nemen.  Het nieuwjaarsfeest zelf was daarvoor de ideale gelegenheid.

Er wordt geschat dat de oude foto zo’n kleine 50 jaar oud is.  We veronderstellen daarvoor dat de jongste spruit die op de schoot van meme zit, niet ouder was dan 2 jaar.  Hij wordt er dit jaar 51.

De nieuwe foto werd genomen op 11 januari 2009.  De ouders zijn er helaas al lang niet meer bij maar hun 13 kinderen waren allemaal present.

Op de achterste rij van links naar rechts zie je Jacques, Monique, Pierre, Odette, Etienne en Thérèse.
Op de tweede rij zijn dat José, Daniel (zittend), Marleen, Frans en Paul (mijn vader).
Zittend hebben we nog Hubert en Johan.

De niet bewerkte foto, vind je hier.

(Klik op de foto’s voor een grotere versie.)

Verboden

Het was nu of nooit.  Ik koos voor de kleinere vijver in het stadspark en liet (tegen het politiebevel in) mijn jongens genieten van het gladde ijs.  Echt glijden zat er nog niet in maar ik ben toch blij dat mijn jongens die ervaring rijker zijn. 

Lomme vroeg zich wel constant af waar de eendjes waren gebleven.  Hij dacht dat ze nog ergens onder het ijs zaten.

4de editie van het meidenweekend

‘t Was weer van dat.  Eén keer per jaar laten we man en kinderen thuis en trekken we er samen op uit.  De voorbije twee jaren hadden we telkens iemand moeten missen maar deze keer waren we voltallig.  Onze tijd samen was kort maar supergezellig, al hebben we toch regelmatig echt koud gehad.  De Bed & Breakfast zag er piekfijn uit, we hebben veel gegeten en weinig geslapen. 

Onze ‘weekend’ liep naadloos over in de vrijgezellenavond van Annemie, die in februari met Jean-Yves in het huwelijksbootje stapt.  Geen zotte toestanden maar wel een gezellig onderonsje met hier en daar een opdracht voor Annemie.

Onderweg was er van de ladies wel nog een interventie nodig.  Een wagen was geslipt op de oprit van de autosnelweg en was tegen de vangrail terecht gekomen.  De jongedame was danig onder de indruk dat ze flauwviel.  Een paar van ons heeft zich over haar ontfermd en de rest is in actie geschoten om alles zo veilig mogelijk te maken en om de losse bumper terug aan de wagen te bevestigen.  Het jonge koppel zal nogal ogen getrokken hebben toen ze 7 dames (we hadden er ondertussen nog 2 opgepikt) uit de auto zagen springen.

Het meidenweekend van volgend jaar werd al uitvoerig besproken.  Saint-Aygulf (FR) wenkt!

Winter

De-lurking day

Het is de eerste keer dat deze blog de De-Lurking day mag meemaken. Die ene dag in het jaar dat JIJ in je pen (nu ja) moet kruipen om ‘Dag’ te zeggen.

Nog nooit gehoord van de De-Lurking day?
Lurking is een term die wordt gebruikt om alle mensen aan te duiden die regelmatig blogs lezen zonder er ook een commentaar achter te laten. Zelfs geen ‘Dag’, of ‘Hallo’. Mensen die vinden dat ze nooit iets aan de discussie toe te voegen hebben omdat alles al is gezegd. Misschien ken je toevallig wel zo iemand?

Op De-Lurking day wordt iedereen uitgenodigd om zoveel mogelijk te reageren door zich kort voor te stellen: wie je bent, wat je doet of waar je woont. Het is de bedoeling om meer commentaren te hebben dan de vorige De-Lurking days. Omdat dit de eerste is voor deze blog, ligt de lat niet zo hoog, maar meer dan 10 zou wel een minimum moeten zijn.

Dus, voor één keer, omdat het De-Lurking day is, doe eens niet zo verlegen, kruip in je pen en zeg ‘Dag’, of ‘Hallo’. Wedden dat je je al heel wat beter voelt?

Het klasje van grote broer

Warre: “Lomme, als er iets is, moet je maar naar mij komen.“

Lomme: “Ja?“

Warre: “Als je uit je klasje loopt, niet de volgende deur want die is van het klasje van juf Claire en daar ben ik niet.  Je gaat door die andere deur in de gang en dan nog een deur en dan heb je de deur van mijn klasje, é Lomme?!“

Lomme: “Ja?“

Warre: “Dan moet je maar zeggen wat er is en dan zal ik dat wel oplossen, é Lomme?“

Lomme: “Ja…“

Re-Start To Run

In september 2007 ben ik samen met een collega begonnen aan het trainingsschema voor beginners (5 km in 10 weken) van Start To Run. Op maandag en vrijdag liepen we over de middag en op woensdag spraken we ’s avonds af.  We hadden het soms lastig maar het liep goed en na 10 weken hadden we het schema trouw afgewerkt.  We zijn natuurlijk blijven lopen en hadden er echt plezier in.  Ook toen mijn collega ex-collega werd, bleven we afspreken.

Om mezelf te blijven motiveren, begon ik mee te doen aan recreatieve wedstrijden.  De kerstcorrida te Tielt, een winterjogging te Deinze, de Ladies Run te Kortrijk en de Watewyloop te Tielt heb ik met succes afgewerkt.  Ik hield het vol om tweemaal per week te trainen tot ik in november last begon te krijgen van mijn heup.  De huisarts adviseerde me om 4 weken niet te trainen.  Heel graag nam ik het van hem aan en na die éne maand bleef het nog een maand stil. 

Dikwijls ben ik jaloers geweest als ik mensen zag lopen maar ik vond precies geen energie om weer van start te gaan.  Tot op vandaag.  Vanavond heb ik samen met mijn ex-collega het barre winterweer getrotseerd om een toertje van 5 km te lopen.  Het is misschien niet de ideale start na 2 maanden inactiviteit maar we hebben  het heel rustig aan gedaan.  (We konden ook niet anders want hier en daar was het gevaarlijk glad.)  Ik zie het weer helemaal zitten.  Hopelijk blijven de blessures uit.

Lommes tweede schooldag

Lomme heeft een onrustige nacht achter de rug.  Een nare droom heeft hem rond 23u uit zijn slaap gerukt en het heeft geduurd tot ongeveer 4u vooraleer hij weer helemaal rustig werd en in een diepe slaap viel.  Vanmorgen was hij dan ook met geen stokken uit bed te krijgen.  “Slapen, ik wil in bed” klonk het.

Ik had gehoopt dat ik Lomme deze morgen kon uitwuiven aan de schoolpoort maar dat was weer veel te positief ingeschat.  Hij begon te wenen dus heb ik hem maar tot bij de juffrouw gebracht.  Hoe dichter ik bij z’n klasje kwam, hoe steviger hij mij vasthield.  En brullen!  De hele school moet het gehoord hebben.  Ik mocht hem losgelaten hebben, hij zou niet gevallen zijn.  Zo stevig hield hij me vast.  Ik probeerde hem te overhandigen aan de juffrouw maar zelfs dat lukte niet.  Ook zijn beertje kon geen soelaas brengen.  Ik had gehoopt me sterk te kunnen houden maar bij het zien van zoveel verdriet kon ik mijn eigen tranen niet bedwingen.  Als de juf er dan toch in geslaagd was om hem van mij af te plukken, ben ik onmiddellijk weggegaan.

In tegenstelling tot gisteren, zal het vandaag een lange en vermoeiende dag geweest zijn.  ’s Middags moest Lomme, net als zijn broer, op school blijven eten.  Na school moesten de jongens het barre vriesweer trotseren voor een tochtje van ‘n kleine kilometer naar de naschoolse opvang.  Toen we hen daar (eindelijk) rond 18u konden oppikken, zat mijn kleine jongen, omringd door een handvol andere kinderen, naar de Peter en de wolf te kijken.  Zelfs na het trekken van zijn aandacht keek hij ongestoord verder. 

Griet van de opvang wist me te zeggen dat hij er niet geweend had.  Hij zou wel geweend hebben op weg naar.  We mochten ook twee natte broeken in ontvangst nemen, ééntje van op school en ééntje van in de opvang.  Nog nooit heb ik er zoveel begrip voor gehad.

Warre vertelde ons ’s avonds nog dat Lomme zijn bordje volledig had opgegeten in de eetzaal.  “En ik ook“, voegde hij er onmiddellijk aan toe alsof er bonussen te rapen vielen.  Ze hadden nochtans Lasagne voorgeschoteld gekregen; iets was ze allebei niet lusten.

En Lomme, die was zo schor als een kraai.  Anders dan anders is hij ook als een blok in slaap gevallen… mijn kleine kleuter.