Activiteit van de dag…

… ramen lappen.

En om mijn collega’s gerust te stellen: ‘k ben niet van mijn stelling gedonderd.

Ik ben het zó beu…

Meestal heb ik het op deze blog over mijn jongens maar ik voel dat de tijd rijp is om het eens wat meer te hebben over wat mij bezighoudt. En het begint niet al te goed want vandaag heb ik zin om te klagen.

De laatste tijd heb ik ondervonden dat ik het steeds meer op mijn heupen krijg van het verkeer dat ik dagelijks moet trotseren; meer bepaald het woon-werk verkeer. Nadat we de jongens naar school heb gebracht, hebben we een trip van 26 km voor de boeg.  Buiten de spitsuren en met een beetje geluk aan de verkeerslichten kunnen we deze afstand afleggen in 20 minuten. De laatste weken doen we er echter 40 minuten en meer over.

Een eerste (tijdelijke) opstopping bevindt zich op de weg naar de autosnelweg. Ze hebben daar één van de twee rijstroken opengesmeten over de lengte van welgeteld anderhalve meter. Met behulp van verkeerslichten moet er dus beurtelings gereden worden. Al meer dan een week duurt het nu al en nog nooit heb ik daar ’s morgens of ’s avonds iemand zien werken. De eerste twee à drie dagen was er helemaal niets gebeurd; enkel de berm zag er omgewoeld uit. Eén dag lag de beton uitgebroken en stond een kaan bij de werken en de laatste dagen ligt is er nieuwe beton gegoten. De wachttijd aan de verkeerslichten bedraagt al vlug 5 à 10 minuten. Voor niets eigenlijk. Begrijpen de mensen die deze werken (laten) uitvoeren dan niet hoeveel tijd ze daarmee van anderen afnemen? Ik kan me daar zo in opjagen, hé.

Daarna gaat het vlot tot aan de oprit van de autosnelweg en de 13 km autostrade vallen eigenlijk ook wel mee. Dan komen we aan de afrit Drongen. Dit is een heel korte afrit waardoor het al vlug aanschuiven is op de pechstrook. Het vlot niet daar aan die afrit en dat komt omdat het ook aanschuiven is op de weg waarop de afrit uitmondt. Onlangs werden daar iets verder verkeerslichten geplaatst om het verkeer wat vlotter te laten verlopen maar ik heb zo de indruk dat tijdens de spitsuren enkel het tegengestelde bewerkstelligd wordt. Als de afrit goed vol staat, verliezen we algauw 10 à 15 minuten. Veel verder moeten we niet rijden want onze werkplek ligt ter hoogte van de nieuwe verkeerslichten.

’s Avonds van ‘t zelfde.  Eerst een tiental minuten aanschuiven voor we de autosnelweg op kunnen en dan die hatelijke afrit van Aalter.  Gemiddeld moet we daar een kilometer op de pechstrook aanschuiven.  Hoeveel keer mijn hart daar al een paar slagen oversloeg?  Ik kan het niet zeggen.  Blijkbaar is de tijd van sommige mensen veel kostbaarder dan de onze en vinden zij het maar normaal dat ze de rij wachtenden negeren en pas helemaal op het einde invoegen.  Met een beetje geluk en goede wil van andere bestuurders lukt dat redelijk vlot maar het gebeurt ook regelmatig dat die mensen op het eerste rijvak moeten wachten tot er een gat gelaten wordt.  Ondertussen zoeven andere auto’s en vrachtwagens voorbij.  Ik mag er niet aan denken dat ik ooit getuige ben van een ongeval omdat iemand zo’n stilstaande auto niet heeft opgemerkt of niet tijdig kon opschuiven.  Gekkewerk is het.  ‘k Zal maar zwijgen zeker over het prototype van auto die zulke praktijken uitvoert.  Gemiddelde wachttijd: 10 minuten.

Tegenwoordig is het ongeveer 18u20 als we bij de opvang aankomen en met een beetje geluk kan ik rond 18u30 aan het avondeten beginnen.

Ik weet dat veel mensen er nog slechter aan toe zijn maar ik heb er echt mijn buik van vol.  En de vooruitzichten worden er niet beter op.  In juli verhuizen we met het bedrijf van aan de afrit Drongen naar ergens aan de afrit UZ Gent.  Nu rijden Mark en ik nog samen naar het werk maar vanaf dan zullen we een ploegenstelsel moeten inbouwen als we de combinatie werk en gezin in balans willen houden.

Eén week oud

Vandaag kreeg ik deze foto van Remi doorgestuurd.  Eén week oud is hij nu. 

Faits divers

Zaterdag voor de eerste keer weer barbecue gegeten. ‘k Had in de rapte enkele vrienden uitgenodigd die bereid waren te komen. In afwachting van hun komst had ik enkel boodschappen gedaan en de kolen opgewarmd. De rest hebben we allemaal samen gedaan. Zo gaat dat hier tegenwoordig.
De avond is heel vlug gegaan. Tegen 22u was iedereen alweer de deur uit. Gelukkig weet ik wat hiervoor de reden is – kinderen - anders zou ik beginnen twijfelen aan mijn gastvrijheid.

De barbecue van zaterdag heeft me meteen een energieboost gegeven voor zondag. De bovenverdieping schoongemaakt, badkamer inclusief (één van de huishoudelijke taken die ik echt niet graag doe), een auto gewassen en een mand was gestreken. Ondertussen ook beddengoed gewassen, aandacht geschonken aan de jongens, de finale van Luik-Bastenaken-Luik meegepikt en met de buurvrouw gekletst. Ik hou van die dagen.

Maandag was gewoon werkdag met de nodige frustraties in het verkeer (later meer daarover) maar ’s avonds werd ik verrast met een boeket witte rozen. Ik kan daar echt van genieten en toch overvalt me deze keer enige ‘tristesse’ telkens ik naar die bloemen kijk. De schenker ervan maakt een hele moeilijke periode door en ik voel me zo machteloos.

Nat, nat en nog eens nat

Laat die jongens twee minuten alleen in de badkamer met elk een beker en je krijgt dit.

Nu weet ik weer waarom ik ze meestal afzonderlijk in bad doe en ook waarom ik geen potjes of bekers in de omgeving van het bad laat rondslingeren.

Remi

Het is een jongen geworden!  Hij is deze morgen rond 5u geboren, woog 4,780 kg en heeft de mooie naam Remi gekregen.

Welkom Remi!
Proficiat Valerie en Stephane!

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi

Fotograferen en gefotografeerd worden

De fotoclub waar ik lid van ben, gaat éénmaal in de maand fotograferen.  Al wie zin (en tijd) heeft, kan op zondagmorgen aansluiten om samen te fotograferen.  De lokatie en het onderwerp worden bepaald op de maandelijkse bijeenkomst die voorafgaat.  Vandaag had men twee meisjes opgetrommeld die als model wilden functioneren. 

Met een wielertoerist in huis komt die zondagmorgen me heel slecht uit maar voor één keer zag ik het wel zitten om mijn jongens naar het park mee te nemen en wat fotootjes te schieten; niet van de twee modellen van dienst want die hadden al genoeg camera’s voor de neus, maar wel van mijn twee modellen.

De laatste tijd loopt het volledig fout als ik hun aandacht vraag.  Ik krijg de meest onnatuurlijke glimlach, gekke bekken en uitgestoken tongen.  Stilzitten lukt zeker niet en vragen om dit of dat te doen worden genegeerd.  Ik denk dat de jongens die camera al beu zijn.  Op onderstaande foto doet Lomme toch een poging om een (natuurlijke) pose aan te nemen.  Fantastisch hé!

Zelf sta ik absoluut niet graag op foto.  Toch liet ik mij vandaag fotograferen met mijn jongens want in Lommes weg-en-weer-schriftje stond een vriendelijk verzoek om een foto van mama mee te nemen naar school.  Bij deze.  Met dank aan Rudy.

Samen

Ze komen zo goed overeen de laatste tijd.  Niet dat ik ze vroeger constant uit elkaar moest halen maar tegenwoordig spelen ze uren aan een stuk samen.  Geen ruzie, geen tranen, gewoon samen spelen.  ‘t Is zo mooi om ze bezig te zien.  Ik kan daar echt van genieten.

To do op woensdag

Deze morgen kreeg ik een berichtje van het thuisfront in m’n mailbox.  De jongens hebben blijkbaar een to do lijstje opgemaakt voor vandaag.  Getekend door vake, goedgekeurd door Warre en Lomme en op verzoek doorgestuurd naar moeke.

  

1. Een stok halen.
2. De stok bevestigen aan Lommes fiets.
3. Warre inschrijven voor de derde reeks kleuterturnen.
4. De auto volladen met afval voor het containterpark.
5. Middagmaal verorberen.
6. De plantenbak op punt zetten.
7. Naar het containerpark gaan.
8. Tacx flow ergotrainer (beter bekend als ‘rollen’) halen in Aalter.
9. Moeke oppikken.
10. Stelling halen in de Makro.
11. Frietjes eten in de Makro.

Wat wordt het?

Telkens ik deze foto bekijk, komt dezelfde vraag in me op: “Wat wordt het?”.  Mijn zus is namelijk hoogzwanger van haar tweede dus we wachten vol ongeduld op een neefje of nichtje voor Warre en Lomme.  Het geslacht is gekend maar alleen door de ouders.  Wij hebben er het raden naar.  Ik vermoed dat het een jongen wordt en de oma (mijn ma) is er bijna zeker van.  Toch hoopt ze nog volop op een kleindochter (met blonde krullen). 

“Wat wordt het?”  Een vierde kleinzoon of een eerste kleindochter.  Wat het geslacht ook zal zijn, oma zal het kind ongetwijfeld weer helemaal in haar hart sluiten, net zoals ze deed/doet met haar drie andere kapoenen.

Paasmaandag

Paasontbijt bij oma en opa

TAC Rally

Het is 7u48 stipt als ik gewekt word door de het geluid van een luidruchtige rally auto.  Ik draai me om en probeer nog wat te slapen.  Geen 10 minuten later hoor ik Warre op de trap naar beneden komen.  Hij komt bij mij een vraagt als er al rappe auto’s voorbijgekomen zijn.  Waarschijnlijk heeft hij die eerste niet gehoord maar is hij er wel door wakker geworden.  Hij zet zit voor het raam en wacht geduldig op nog meer auto’s.  Kort daarna komt ook Lomme wakker.  Ik haal hem uit z’n bed en zet hem bij Warre voor het venster.  Lang hebben ze hier naar uitgekeken en hun geluk kan niet op telkens een ronkende wagen voorbij rijdt.

Ze willen zo vlug mogelijk hun kleren aandoen en van dichterbij gaan kijken; bang om iets van dit jaarlijks gebeuren te missen.  Tijdens het douchen zet mijn denkmachine zich in gang.  Ik kan hen meenemen enkele honderd meters hiervandaan waar de teams van de rally auto’s opgesteld staan.  Daar waar de wagens na elke KP binnenrijden voor een check-up en waar de piloten even hun ervaringen delen met het team.  Of ik kan ze meenemen op het circuit om naar het echte rally rijden te kijken.  Een kort telefoontje met mijn neef leert me dat ik via zijn eigendom op het circuit kan.  Na het ontbijt duw ik de jongens in de wagen en rij ik richting KP Poelberg.

Als we te voet richting het huis van mijn neef lopen, zoeven al enkele wagens ons voorbij.  Op die plaats is de wedstrijd eigenlijk al afgelopen maar even uitbollen moet blijkbaar kunnen.  Warre en Lomme zijn onder de indruk van de snelheid en het geluid dat die wagens produceren.  Voor Lomme is het nu al genoeg geweest en het liefst gaat hij weer naar huis.

Ik besluit om me op een hoger gelegen akker te installeren, ver genoeg om gevaar te vermijden maar ook om de jongens op hun gemak te stellen.  Het blijkt een ideale plaats te zijn want we zien de wagens van ver komen en nadat ze ons voorbij gereden zijn volgt een bocht van 90° wat voor nog wat extra spektakel zorgt.

(De foto van Lomme is genomen terwijl er achter mijn rug een rally auto voorbij rijdt.  Je ziet zo aan zijn gezicht dat hij er niet gerust in is.)

Na een klein uurtje probeer ik de jongens te overtuigen om weer naar huis te gaan.  Het lukt maar moeizaam maar wanneer ik beloof dat al die wagens ook aan ons huis voorbij rijden, willen ze mee.  Als we thuiskomen, staat er inderdaad een file van rally auto’s in de straat.  Sommige piloten zijn uitgestapt om een praatje te maken met hun collega’s concurrenten.  De voordeur gaat wagenwijd open, de jongens installeren zich en ik kan aan het middageten beginnen.

Na het middageten wordt er buiten gespeeld.  Warre wil geen auto missen en blijft liever aan de voorkant van het huis maar Lomme heeft er tijdelijk genoeg van en gaat wat in de tuin spelen.  Ondertussen ruim ik af en probeer ik het huis weer op z’n plooi te krijgen.  Daarna vertrekken we dan toch richting autopark voor nog meer autogeweld.  We zien hoe wagens aanschuiven en hoe mensen geduldig wachten op hun favoriet.   We zien hoe auto’s omhoog gekrikt worden, hoe banden vervangen worden en hoe mensen gezellig napraten met vettige snacks en bier.

Na het avondeten volgt nog een rondje auokijken.  Deze keer is Mark, die 150 km fietskilometers in de benen heeft, er ook bij.  We beloven de jongens een ijsje (ik had het kleine ijswagentje eerder zien staan) maar vangen bot.  We pikken nog vlug de bekendmaking van enkele winnaars en wat spetters champagne mee en lopen dan, via het cafetaria van het zwembad (voor dat ijsje), richting huis.

Als we de jongens te slapen leggen, neemt het geluid van ronkende motoren geleidelijk af en komt met de nacht ook de rust terug.  De TAC Rally.  Een hoogdag in het leven van mijn jongens.

Ik zit op het land en ik kijk naar…

Het antwoord krijg je morgen in een uitgebreid verslag.

Woensdag (2)

Het was weer eens woensdag en opnieuw was het zalig thuiskomen.  De attente hulpkok was druk in de saus aan het roeren maar de ijverige tafeldekker had er precies niet zoveel zin in vandaag. 

Verder hebben ze nog een plantenbak gemaakt in de voortuin, zijn ze gaan supporteren voor de wielrenners die opnieuw aan ons voordeur passeerden op hun tocht van Gent naar Wevelgem, zijn ze naar het containerpark én naar de kapper geweest. 

Van al dat werken, waren de jongens pottezwart en zag het huis er niet uit maar die sporen zijn ondertussen bijna helemaal uitgewist.  Woensdagavond/donderdagmorgen is het kuisen geblazen hier ten huize.

Cipo

Zelf hebben we geen huisdieren maar de poes van de buren krijgt het hier soms hard te verduren.  Het beestje kent geen rust als de jongens buiten zijn.  Als ze op ons gras of terras rondloopt, wordt ze keer voor keer weggejaagd.  Zo heeft het diertje al stenen naar haar kop gekregen, kreeg ze al water over haar heen en werd ze al verschillende keren achterna gezeten met stokken.  Wij proberen hen die deugnieterij af te leren maar dat dier heeft blijkbaar heel veel aantrekkingskracht.

Meestal maakt het beestje zich vlug uit de voeten maar als ze dan eens wat dichter durft te komen, zijn het de jongens die het op een lopen zetten.

De Ronde

Zaterdag al konden we er niet naast kijken: ons huis lag op het parcours van de Ronde.  Zo’n 3500 wielertoeristen, die gekozen hadden om het parcours volledig af te leggen, moeten hier voorbijgekomen zijn en ik kan het je verzekeren: dat zijn er veel.  Ik mag er niet aan denken welke massa daar in Meerbeke is toegekomen.  19000 man!

Zondag stonden we ruim op tijd aan de straatkant.  Het weer was grijs en mistig.  Ik had mijn fototoestel op het statief gezet met de focus ergens in het midden van de weg.  Eerst kwam een massa aan ploegwagens, VIP-auto’s, politie, moto’s, enz… voorbij.  De jongens vonden dat op zich al fantastisch.  Als er dan ook enkele wielertoeristen voorbij reden, dachten ze dat dat de ‘koersers’ waren.  Het peloton kwam een heel eind later.  Ik had mijn vinger op de ontspanknop gelegd en heb vanaf de eerste renner tot de laatste doorgeduwd.  Ondertussen heb ik een poging gedaan om mijn favoriet te spotten in die grote groep maar om eerlijk te zijn; ik heb niemand herkend.

Op de foto’s achteraf heb ik Tom Boonen er wél kunnen uithalen.  Ik had blijkbaar ook nog een heel ander tafereel vastgelegd dat ik misschien liever niet had gezien.

’s Namiddags hebben we met z’n allen vol spanning zitten kijken hoe ‘Volderke’ zijn tweede Ronde won.

Ondertussen zijn Warre en Lomme ook al volledig in de ban van het wielrennen. Als ze met de fiets rijden, kruipen ze regelmatig in de huid van Tom Boonen, Pippo Pozzato, Cancellala (volgens Lomme), Gilbert, Greg Van Avermaet en nu ook Stijn Devolder.

Paascreaties

Na al het babygeweld van de laatste tijd, wordt het weer eens tijd voor wat peuter- en kleutergeweld in de vorm van paascreaties.  De laatste dagen voor de vakantie werden hier zakken vol tekeningen en knutselwerkjes het huis binnengesleurd. 

De kinderen vinden het heel fijn om samen de hele stapel te doorbladeren met de nodige tekst en uitleg maar eens alles bekeken is, vliegt het daar; klaar om verschillende keren verlegd te worden.  De mooiste stukken mogen ons interieur nog wat opfleuren maar daarna verhuizen ze naar boven, naar de slaapkamers van de kinderen om daar nog wat stof te vangen.  Voorlopig heb ik nog niet veel weggegooid maar ik ben er mij van bewust dat alles bewaren geen optie is. 

Wat doen jullie met die unieke creaties en de overvloed aan tekeningen van jullie kinderen?

Nieuwe stem

Warres stem klink wat hees en blijkbaar is hij er toch niet zo gerust in.

Warre: “Vake en moeke, als je stem een beetje weg is, krijg je dan een nieuwe?”

Babybezoek

Vanavond op dubbel babybezoek geweest.  De mama’s liggen zowaar bijna naast elkaar in het ziekenhuis.  Lotte en Thijs hebben een gezicht gekregen.  Ik heb ze alletwee op de arm gehad (en besnuffeld).  Zo klein dat dat weer is, niet te geloven.  En wenen; die kindjes van vandaag doen dat niet meer zeker?!