Communiefeest Estée

Op het communiefeest van Estée heb ik de gelegenheid genomen om eens een recente foto te nemen van onze jongens met de buurmeisjes.  4 huizen op een rij, 4 gezinnen, voorlopig 4 kindjes (er is nog ééntje op komst) en die kindjes kunnen het goed met elkaar vinden.  Toegegeven, de band die er is tussen de meisjes is heel anders dan die met onze jongens maar dat kan de pret niet bederven.  Als er ééntje met de fiets durft buiten te komen, dan zie je er plotseling 4.

Watewyloop 2009 – uitslag

Toen we thuiskwamen van ons weekendje in Sivry hadden we nog net de tijd om iets te eten en te drinken voor we naar de Watewy moesten vertrekken.  Daar aangekomen moest het allemaal heel vlug gaan.  Borstnummer afhalen, opspelden en vlug richting start vertrekken want de kleuter-meisjes hadden hun nummer al afgewerkt.  Enkele ogenblikken later werd de start gegeven voor de kleuter-jongens.  Warre (nummer 20) gaf echt het beste van zichzelf – dat kon je zo zien – en Lomme (nummer 21) was vooral grappig.  Hij deed enorm zijn best maar ondertussen genoot hij ook van alle aandacht die hij kreeg.  Warre eindigde als 15de kleuter en als 4de van zijn leeftijd.  Lomme was de allerjongste deelnemer en eindigde achteraan in het pak.  Net als alle andere kleuters kregen ze alletwee een medaille om de nek.  En fier dat ze waren. 

Over mijn nummer kan ik heel kort zijn.  ‘t Was lastig.  Ik had te weinig getraind, te weinig geslapen en het was me veel te warm.  Bij de start werd ik als het ware met het pak meegezogen waardoor het tempo wat te hoog lag.  Ik heb me dan herpakt maar ben nooit echt in m’n eigen ritme geraakt. Als dat dan toch bijna gelukt was, kwam de kleine klim in het parcours gevolgd door een lang stuk met de zon op kop.  ‘t Was precies afsof ik in een sauna liep.  Nadat ik dat stuk overwonnen had, kon ik aan de tweede ronde beginnen.  Dat ging al beter tot ik weer in de sauna terecht kwam.  Ik wist dat ik nog minder dan een kilometer te gaan had maar twijfelde constant of ik het wel zou halen.  Zo lastig was het.  Uiteindelijk ben ik toch gefinisht in een tijd van 30′11”.

Mark heeft het wel redelijk goed gedaan als je er rekening mee houdt dat hij sinds september niet meer gelopen had en dat hij tijdens de laatste ronde op de piste Lomme bij de hand genomen heeft.  Tijd: 26′45”.

En dan was er nog onze special guest.  Speciaal uit het verre Zaffelare afgezakt om mee te doen aan de Watewyloop in Tielt.  Donderdag had hij al een puike prestatie neergezet tijdens de Stadsloop in Gent en nu wilde hij zich wel eens meten met zijn maatje.  Hij heeft (voorlopig nog) de duimen moeten leggen met een tijd van 28′07”.  Het werd nog een bijzonder aangename namiddag.

Officiële resultaten en extra foto’s kan je bekijken op http://www.watewyloop.be/.

Weekendje Sivry

Er waren eens twee wielertoeristen die wilden gaan trainen in de Ardennen.  Goed idee dacht ik bij mezelf en boekte meteen een gîte voor ons allemaal.  Terwijl zij fietsten, zou ik me wel amuseren met de kindjes.

Donderdagmorgen vertrokken Mark en zijn broer Ringo op hun tweewieler richting Sivry.  Ikzelf en de jongens propten de auto vol en anderhalf uur later vertrokken we ook deze richting uit.  We hadden met Mark en Ringo afgesproken in Ath en als ik niet een halfuur verloren had met de laatste boodschappen, zouden we daar zowat samen aangekomen zijn.  In Ath aan het station hebben we samen ons middagmaal naar binnen gewerkt. 

Niet veel later vertrokken we voor het tweede deel van de reis.  Wij met de wagen en zij met de fiets.  Terwijl ik genoot van het landschap en de mooie uitzichten vonden de jongens een middagdutje meer op zijn plaats.

De auto stond nog niet helemaal stil of ik werd tegemoet gelopen door een enthousiast koppel eigenaars van de gîte.  Zij was afkomstig van ‘bachten de kupe’ en sprak me in een wat verfranst Nederlands aan.  De rondleiding begon buiten en eindigde in de gezellige gîte weermee ik op het Internet had kennisgemaakt.  Mijn hart maakte een vreugdesprongetje want dit was precies wat ik wou.  Na het afscheid met het koppel, maakt ik de jongens wakker om hen kennis te laten maken met wat ze al weken ‘het vakantiehuisje’ noemden.

Terwijl ik alles uit de wagen een plek gaf in het huisje, hielden de jongens elkaar gezelschap in afwachting van de komst van hun vake.  Toen die liet weten dat ze in Sivry aangekomen waren, liepen we de vermoeide wielertoeristen tegemoet.  We hebben nog even geduld uitoefenen tot de mannen ons vonden.  In het dorp hadden ze blijkbaar nog niet veel gehoord van Rue de la Plumette.

De kilometerteller op de fiets gaf 170 km aan.  Het was genoeg geweest voor vandaag.  De mannen hadden nood aan eten en drank.  Ik liet mijn gezelschap even voor wat het was en trok met mijn fototoestel de natuur in.  Toen ik terugkwam, werd het hoog tijd om het avondeten klaar te maken.  Spaghetti bolognese en een glaasje rodewijn, meer moest dat niet zijn.  De rest van de avond werd gevuld met afruimen, kinderen te slapen leggen, foto’s opladen en bloggen.   

De kindjes sliepen samen op de kamer in een stapelbed.  Warre van boven en Lomme onderaan.  Dikke leute natuurlijk tot we uiteindelijk Lomme in ons bed gelegd hebben.  Pas dan vielen ze alletwee als een blok in slaap.

 

De jongens sliepen goed.  Wij waren al lang wakker en klaar voor het ontbijt voor ze – nog slaperig – de leefruimte binnenkwamen.  Na een uitgebreid ontbijt maakten de wielertoeristen zich op om weer wat kilometers te vreten.  Vandaag stond Sivry – Chimay – Sivry op het programma.  Wij hielden ons in alle rust bezig en als de mist opgetrokken was, trokken we naar buiten.  In de tuin stond een schommel en aangezien dit het enige speeltoestel was, besloten de jongens om hun schommelangst over boord te gooien.  Ik duwde ze elk om beurt en telkens een beetje hoger.  Ze hadden enorm veel plezier en vonden zichzelf ongelooflijk stoer.  Ondertussen probeerde ik er wat foto’s van te nemen.

Rond de middag gingen we boodschappen doen en tegen dat we goed en wel terug waren en een broodje gegeten hadden, waren de twee mannen terug met 105 km op hun teller.  Deze prestatie beklonken ze met een trappist van de streek en tegelijkertijd speelden ze samen een stokbrood naar binnen.  Na hun opfrisbeurt trokken we allemaal samen riching Lac de l’Eau d’Heure voor een uitgestippelde wandeling op kindermaat. 

De jongens begonnen dapper aan de wandeling.  In het begin hebben we wat gedold met een slagboom die ons de doorgang versperde en ook met de vele pluisjesbloemen in de berm.  We waren nog geen 500 meter ver en we kregen al de eerste klachten binnen.  Ze hadden geen zin meer om te wandelen.  Gelukkig kregen we afleiding van een zweefvliegtuig dat gelanceerd werd.  Even verder moesten we een kleine aardewegel nemen en was het opletten geblazen voor de vele netels maar de jongens waren enorm op hun hoede.  Wat verderop stonden enkele koeien te grazen in de wei en dan kwam Lomme met de uitspraak van de dag: “Ik is niet een koej want ik heef geen vlekjes en ik is nie vuil“.  Ondertussen stapten ze flink verder en voor we het wisten, kwamen we aan het laatste stuk recht door het bos.  Warre voelde duidelijk dat het einde in zicht kwam en begon het op een lopen  te zetten.  Lomme ging erachteraan.  Op die manier was onze wandeling vlug afgelopen. 

Het flinke stappen werd beloond met een bezoekje aan een speelplein en een ijsje.  Ons bezoekje was echter van korte duur want om 18u stipt schopten ze daar iedereen buiten.  Terwijl ik de jongens een bad gaf, werd het avondeten klaargemaakt.  Het avondritueel was ingezet.

Net voor ik wou gaan slapen werden we opgeschrikt door het brandalarm.  Het duurde een tijdje voor ik het kon afleggen en ik had schrik dat de kindjes zouden wakker schieten maar die gaven geen krimp.

 

De volgende morgen vertrokken de mannen voor een laatste ritje.  Onze voormiddag verliep gelijkaardig als de vorige.  Schommelen, fietsen, boodschappen doen en eten.  Als vake terug was (met 80 km op de teller), maakten we ons klaar om te gaan zwemmen.  Daarvoor trokken we de grens over, naar ValJoly in Frankrijk.  De jongens waren dolenthousiast en konden niet vlug genoeg het water in.  ‘n Kleine 2 uren hebben we hen achterna gehold.  Van ‘t ene bad naar ‘t andere, waar we heuse golven trotseerden, en van de glijbaan naar het bubbelbad.  Alleen van dat babybadje moesten ze niets weten.  Daar zat niet genoeg water in.  Na (alweer) een ijsje vertrokken we richting gîte.  Onder een dreigende hemel en met wat gedruppel maakte ik de barbecue klaar voor gebruik maar nog voor het vlees er op kon, trokken de wolken alweer open.  We aten laat en de avond vloog voorbij.  We hebben nochtans ons best gedaan om onze laatste avond zo lang mogelijk te rekken.  

 

Zondagmorgen begon ik meteen met de opkuis want we wilden om 11u vertrekken.  De jongens hielden zich koest in de zetel en keken voor de eerste keer Junglebook uit.  Mark laadde de auto vol,  hees de fietsen op het fietsrek en wanneer ik klaar was met de schoonmaak, namen we afscheid van de gîte en z’n eigenaars. 

We propten onszelf in de wagen en ik reed mijn mannen veilig naar huis.

Slot.

On s’amuse

Hoe noemen ze dat?  Buikfotografie.  Bij nader inzien had ik aan de andere kant moeten staan, had ik beter mijn gilet van rond mijn heupen gedaan en had ik de rugzak af moeten gooien.  ‘t Zou meer in proportie geweest zijn. ;-)

Schommel

Het ziet ernaar uit dat de jongens hun schommelangst overwonnen hebben.  Ze hadden wel al op een schommel gezeten maar nooit langer dan 10 seconden.  Vroeger begonnen ze te panikeren van het moment dat je ze in beweging bracht maar vandaag hebben ze alles samen zeker een uur geschommeld.  Voorzichtjes in ‘t begin en daarna steeds hoger.  Je had hun trots en plezier moeten zien. 

Wij zijn er even niet…

In… of naast bed?

Lomme slaapt nu al twee nachten in zijn grote bed en al evenveel keer vind ik hem ’s avonds terug op de matras die – uit voorzorg – naast zijn bed gelegd werd.  Daar ligt hij dan super schattig te wezen en nog  o zo klein ten opzichte van dat grote bed.  Ik ben benieuwd wanneer hij de grenzen van zijn nieuwe bed zal kennen.

Stine

Uitgerekend op Lommes derde verjaardag zijn collega Peter en zijn vriendin de trotse ouders geworden van een dochtertje Stine.  Jule en Lomme zullen ongetwijfeld in de wolken zijn met hun nichtje.

Welkom Stine!
Proficiat Peter en Saskia.

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi
18/05: Stine

Lomme van 0 tot 3

Lommes verjaardag in beeld

1. Kaartjes openen
2. Nieuw spel (Stef stuntpiloot) uitproberen
3. 3 kaarsjes uitblazen
4. Nieuwe pyjama (gekregen van tantie) showen
5. Kaarsjes voor de vierde keer uitblazen samen met Leon en Warre
6. De eerste nacht in het grote bed

Verjaren op een weekdag is niet zo leuk.  Het echte feestje is voor later gepland maar toch konden we Lommes verjaardag niet onopgemerkt voorbij laten gaan.

Hij slaapt voor het eerst in zijn grote bed.  Benieuwd hoeveel keer hij eruit zal vallen.  We hebben voor de zekerheid een extra matras naast zijn bed gelegd.

Pssst…

Er valt geen deftige foto van te trekken maar ondertussen toont hij wel hoe oud hij geworden is (alle vingertjes tellen hé).

Ik wil de eerste zijn!

Amai, dat gaat leuk worden op die wedstrijd. Vandaag gingen we nog eens oefenen op de piste.  Zolang ze alleen lopen, zijn ze zeer gemotiveerd en doen ze hun uiterste best maar als ze samen lopen en de één durft een paar meters verder te lopen dan de andere dan laten ze hun schouders hangen en is er bleiting.

Watewyloop

Beste,
We hebben uw inschrijving voor de Watewyloop goed ontvangen.
We doen er alles aan om u een mooie wedstrijd aan te bieden.
Tot zondag 24 mei 2009!

het comité Watewyloop

Net als vorig jaar zijn we (voorlopig) met z’n drieën ingeschreven voor de Watewyloop in Tielt op 24 mei 2008. 

Warre en Lomme zullen deelnemen aan de 100 m kleuterloop.  Mark neemt ze daarom regelmatig mee naar de piste om wat te oefenen. 

Ikzelf ga het dit  jaar bij de jogging (5 km) houden.  Vorig jaar deed ik nog de 9,7 km maar de conditie was toen beter en bovendien loop ik ook nooit meer dan 5 km.  Vandaar.

De deelname van Mark is nog twijfelachtig wegens nog geen loopkilometers in de benen.  Als hij meeloopt, zal hij zich ook beperken tot 5 km.

De boom van nonkel Paul

In de tuin van mijn ouders staat een boom.  Het zou de laatste boom zijn dat nonkel Paul geplant heeft.  Toen de boom een aarzelende start nam, verzekerde hij mijn ouders dat die er wel door zou komen.  Kort daarna is nonkel Paul in elkaar gezakt toen hij tijdens de zondagvoormiddagrit van de wielertoeristen de Oude Kwaremont opreed.  Ik herinner het me nog goed.  Zes jaar geleden op 11 mei.  Het was moederdag.

Nonkel Paul was een stille, brave man die dikwijls zijn grote tanden bloot lachte.  Hij zei niet veel maar áls hij een mening over iets had, kon hij daar enorm in opgaan.  Tot mijn twaalfde zag ik hem bijna dagelijks en uit die periode herinner ik me vooral zijn grote grijze koersfiets waarmee hij tweemaal per dag op en af naar de bank reed.  Ik heb hem ook gekend als coureur die koersen won en was maar al te fier toen ik dit onlangs op een blog te lezen kreeg. 

Nonkel Paul heeft de laatste jaren van zijn leven nog een grote tegenslag te verwerken gekregen toen bleek dat zijn zoon ongeneeslijk ziek was.  Het lachen verging hem en opgekropt verdriet maakte van hem een ander mens.  Vol verwachting keek hij uit naar de geboorte van zijn eerste kleinkind maar jammer genoeg heeft hij dit niet meer mogen meemaken.

De boom van nonkel Paul.  Hij staat te bewonderen in de tuin van mijn ouders en ook als hij niet bloeit, is het een prachtige boom om naar te kijken.

Zonnebloem voor moeke

Terwijl Warre tot op vandaag geen woord loste van zijn versje voor moederdag, kon ik dat van Lomme al vanbuiten.  Trots en vol overtuiging zei hij de ingestudeerde tekst op en het was duidelijk dat het woord moederdag iets luider moest gezegd worden.

Mama, hier komt jouw kapoentje
met een bloempje en een zoentje,
met een hele lieve lach,
want het is vandaag: Moederdag!

Afrikaantje voor moeke

Ik stopte in de aarde
een heel klein zaadje.
Ik goot er een beetje water bij.
Toen zag ik een groen steeltje
dat maakte mij zo blij!
En nu tover ik speciaal voor jou
een mooie bloem
omdat ik heel veel van je hou!
Mamma eg elske deg!*

In de bloempot is nog niet veel te zien; één klein scheutje.  Volgens Warre is het een afrikaantje.

* Warre krijgt/kreeg af en toe les van een Noorse stagiaire.  Nu en dan leren ze iets in het Noors.  Vandaar die Mamma eg elske deg (mama ik hou van jou).

Nitro Sensations III

Enkel om de jongens een plezier te doen gingen we zaterdag een kijkje nemen op de markt waar de derde editie van de tuningbeurs Nitro Sensations plaatsvond.  Lomme deinsde in het begin wat terug voor de luide muziek maar Warre vond het direct geweldig.  Hij liep van de ene wagen naar de andere en poseerde gewillig als ik een foto wou nemen.  De kozen elk een auto die van hen was en vroegen ons om hetzelfde te doen.  (De roze auto is van mij!)  Tegen dat we naar huis wilden terugkeren, stonden ze alletwee zo wild als wat; onze stoere jongens.  ;-)

Drama

Ik ben de was aan ‘t ophangen als mijn aandacht getrokken wordt door de klokken van de kerk.  Het onophoudend, ingetogen klokkenspel brengen mijn gedachten bij Nancy.  Nancy is de mevrouw van de opvang op de school van Warre en Lomme en had vandaag in het huwelijk moeten treden maar een zwaar ongeval, waarbij twee van haar kinderen omkwamen, heeft daar anders over beslist.  Een echt drama is het. Ik huiver van de gedachte en doe verwoede pogingen om het uit mijn hoofd te zetten maar weet nu al dat ik het een heel weekend, en nog veel langer, zal meedragen.

Woensdag: vake-dag

Bellen blazen