Picknick

Onze eerste gezinspicknick.  Daarvoor gingen we naar de Gavers in Harelbeke.  Het was heel winderig maar we vonden toch een goed plekje waar we in alle rust konden genieten van ons middagmaal.  Aan de inhoud van onze picknickmand kon misschien nog wat gesleuteld worden maar dat maakte het niet minder gezellig. 

Als iederen voldaan was, gingen we wandelen.  De jongens reden de 5 km rond de vijver met de fiets en wij probeerden te volgen.

Kai-Mook

Elke zomer plannen wij een uitstapje naar de dierentuin.  Afwisselend bezoeken we de Zoo en Planckendael.  Vorig jaar gingen we naar Planckendael dus was het dit jaar de beurt aan de Zoo. 

Het was duidelijk drukker dan de vorige jaren maar door de omvang van het park, viel het eigenlijk wel mee.  Enkel bij Kai-Mook was het drummen geblazen en ook het speelplein was wat overbevolkt.

Het was even schrikken toen Warre plotseling hevig begon te wenen tot duidelijk werd dat hij gestoken was door een wesp.  Na een bezoekje aan de EHBO-post, konden we onze tocht verder zetten. 

De dag was zo voorbij en we hebben lang niet alle dieren gezien maar dat vinden wij helemaal niet erg want binnen een jaar of twee staan we daar terug.  Alhoewel… het is nog maar eens duidelijk geworden dat onze voorkeur uitgaat naar Planckendael.  Het park is ruimer en er is meer speelgelegenheid.  Ik vond ook dat de begroeiing in heel wat kooien van de Zoo verwilderd was.  Een aantal dieren hebben we daardoor niet teruggevonden.  Of zouden ze ons daar in de Zoo aan het lijntje gehouden hebben door hier en daar een kooi leeg te maken?

Natour BROKER Criterium Diksmuide

We zijn eens naar de echte “koersers” gaan kijken in Diksmuide.  De jongens supporterden zo luid ze konden voor o.a. Thor Hushovd, Tom Boonen en Mark Cavendish.  Ze wilden maar niet geloven dat die laatste niet meereed.  Heel wat mensen begonnen spontaan te glimlachen als ze onze twee wielergekken bezig zagen en hoorden.

Vakantie in Veldegem

Een week verlof was al voorbij en ik liep zo gestresseerd als maar kon.  ‘k Had ellenlange lijstjes met TODO’s opgemaakt en ze leken maar niet in te korten.  Gelukkig mochten we zaterdag gaan uitblazen in Veldegem.  De eerste zomerbijeenkomst met een paar collega’s en hun gezin.  De winterbijeenkomsten – op oudejaar – zijn stilaan een traditie geworden maar we vonden dat tweemaal op een jaar samenkomen nog leuker was.  Telkens passen we het potluck principe toe.  De gastheer en -vrouw zorgen voor het hoofdgerecht, de twee andere koppels zorgen voor het voorgerecht of het dessert.

Ik kan met woorden niet beschrijven wat een geweldige tijd we daar hebben beleefd maar de beelden spreken volgens mij voor zich.  Ik heb genoten van de eerste tot de laatste minuut.  Alleen die paar uren in de veel te krappe twijfelaar waren iets minder.  Zondagmorgen pikten we de draad gewoon weer op en het was al ruim in de namiddag toen we huiswaarts reden. 

(Met dank aan Liesbet voor de foto van Lomme met pet.)

Schip Ahoy

Vrijdag zijn we er nog eens op uit getrokken.  Eerst reden we richting Blankenberge voor een bezoekje aan het Zandsculpturenfestival.  Ik had het altijd al eens willen zien en nu er met het thema “Pirateneiland” een link gelegd werd naar Piet Piraat, dacht ik dat het ook voor de kindjes wel eens leuk zou zijn.  Als je de website mag geloven, staat je een spannend avontuur te wachten maar naast een opgezette piraat zonder gezicht en een paar emmertjes en schopjes, is er daar echt niets te beleven.  Na de eerste tent vol zandsculpturen, kom je even in openlucht voor nog meer zandsculpturen en, als je er niet aan voorbij loopt, is er nog een tent met zandsculpturen.  Heel mooi gedaan allemaal maar ik kreeg nooit een wauw gevoel.  Gelukkig voor de kindjes had een sponsor daar ergens twee trampolines neergeplant.  Zo konden ze zich nog eens uitleven.  Het zandsculpturenfestival: goed voor één keer.

Van Blankenberge reden we naar Nieuwpoort.  Daar stond nog meer piraterij op ons programma.  We hadden gereserveerd in het restaurant “De Piraat”.  Van buiten ziet het er heel gewoontjes uit maar eens je aan de kassa voorbij bent, loop je een heus piratenschip binnen.  Nadat je een tafel toegewezen krijgt, mag je op ontdekking.  Verschillende buffetten staan mooi opgesteld en de kolen van de grill wachten roodgloeiend.  Je mag eten en drinken à volonté maar je moet het allemaal zelf doen.  Alleen je vuile borden worden voor je afgruimd.  Er moet gezegd dat het eten kwalitatief niet hoogstaand is maar het is wel leuk om eens te doen.  Eén ding is zeker; je gaat er niet met honger van tafel.  De Piraat in Nieuwpoort: ook goed voor één keer.

Geraardsbergen

Deze namiddag zijn we naar Geraardsbergen gereden.  Na een uurtje koerskleren shoppen, zijn we naar de voet van de Muur gereden.  Daar werden de fietsen van de jongens uit de koffer gehaald want ze mochten de Muur oprijden.  Het kwam erop neer dat wij ze naar boven geduwd hebben waardoor we alletwee badend in het zweet stonden uit te hijgen aan de kapel.  Twee minuten stilzitten zat er bij de jongens niet in en omdat het daar toch wat te gevaarlijk was om ze wat te laten rondlopen, zijn we maar vlug weer naar beneden gegaan.  De afdaling was voor ons al even vermoeiend als de klim.  Gelopen hebben we!

Nadat we in het stadscentrum een grote mattentaart zijn gaan halen, zijn we doorgereden naar Oudenaarde voor een bezoek aan het Centrum van de Ronde van Vlaanderen.  Omdat het al tegen sluitingstijd aanliep, hebben we ons beperkt tot de shop.  Van daaruit zijn we vertrokken voor een blitsbezoek aan Siebe. 

We hebben vakantie en toch vliegen we van ‘t één naar ‘t ander.  Wanneer gaan wij eens leren van het rustig aan te doen?  Dat vraag ik me af.

Coureur

Na de Cars-gekte is er nu de koersgekte.  Warre is al een tijdje volledig in de ban van het wielrennen.  Nu het peloton over de Franse wegen scheurt, en er al eens wat meer naar TV wordt gekeken, is hij bijna niet van zijn fiets weg te slaan.  Warre heeft al altijd heel graag gefietst en soms zou ik willen dat hij het nog niet kon want hij haalt snelheden die me doen duizelen.  Paniekerig maan ik hem dan aan om het rustiger aan te doen maar die goede raad blijft nooit lang hangen.  Gelukkig zet hij  meestal spontaan zijn helm op als hij gaat fietsen.  Onderstaande foto is dus een uitzondigering.

De foto werd deze namiddag door Mark genomen in Pittem.  Hij had de kinderen meegenomen naar de feeststoet van Zotte Maandag.  In afwachting van de publiciteitsstoet, maakte Warre van de verkeersvrije straat gebruik om wat sprintjes te trekken met zijn fiets.  Naar verluidt had hij veel bekijks want hij had voor de derde dag op rij zijn truitje van het Belgian Cycling Team aan.  (Gisteren nog lieten we hem het filmpje zien waarin Tom Boonen, in diezelfde trui, wereldkampioen werd.)  Als hem deze middag uit de massa toeschouwers toegeroepen werd van ‘Tommeke, Tommeke, Tommeke, …’, deed hij er blijkbaar nog een schepje bovenop door een winnend gebaar te maken. 

De wielertrui die hij van oma en opa kreeg voor zijn verjaardag is dus een hit.  ’s Avonds neemt hij hem stiekem mee naar zijn kamer en ’s morgens komt hij met grote Bambi-ogen smeken om hem nog een dagje aan te mogen doen.  Dit plezier kan ik mijn jongen toch niet ontzeggen!?

5 jaar

18/07/2009 – 5 jaar geleden begon de dag wel heel erg vroeg.  Zo rond 2u kondigde de geboorte van ons eerste kind zich aan.  Weeën opvangen en zo opening proberen creëren maar het wilde niet echt vlotten.  Uiteindelijk is hij diezelfde dag nog, om 23u49, ter wereld gekomen; onze eerste zoon: Warre. 

Opnieuw feest ten huize; zonder uitstel deze keer.  Warres dag begon aan de ontbijttafel.  Daar mocht hij, getooid met de kroon die hij meegekregen had van de juf, zijn eerste cadeau open maken.  Twee waterpistolen.  Eéntje voor zichzelf en ééntje voor zijn broer.  Na het ontbijt konden ze niet vlug genoeg buiten zijn om die uit te proberen. 

Na de middag kwam de familie over de vloer en die waren niet met lege handen gekomen.  Warre glunderde al de hele dag  maar toen hij het cadeautje van oma en opa uitpakte, werd hij bijna gek.  Hij kreeg een echte wielertrui.  Fier als een gieter wilde hij onmiddellijk de fiets op maar zoals het echte renners betaamt, niet zonder helm en bril. 

De namiddag werd gevuld met taart, aperitief en mosselen.  Ondertussen genoten we van elkaars gezelschap, van de kinderen en vooral van een glunderende Warre.

2 lezers extra

Vanaf nu lezen oma en opa mee.  Sinds kort hebben mijn ouders toegang tot het Internet en het eerste wat ze wilden weten was hoe ze op deze blog terecht kunnen.  Hun computerkennis is nihil dus moet alles stap voor stap uitgelegd worden.  Zelfs het hanteren van de muis blijkt niet van zelfsprekend en zeker niet met een rechterhand die nog steeds in het gips zit, maar ze komen er wel die ouders van mij; zoals altijd en overal.

Speelplein

Een eenvoudig speelplein met een tiental toestellen is meestal genoeg om mijn jongens enkele uren speelplezier te bezorgen.  Ze geraken er niet uitgespeeld want elke keer, echt elke keer, het tijd wordt om naar huis te gaan, moet ik ze van een toestel plukken om ze mee te krijgen.

Ze worden zo vlug groot, meneer.

Aan je eigen kinderen merk je het nog zo niet dat ze vlug groot worden maar als je dan eens kinderen terugziet waarvan het een tijdje geleden is dat je ze zag, kan je het moeilijk ontkennen.  Ze worden zo vlug groot, meneer. 

Deze bedenking heb ik me gemaakt toen we zaterdag in Zaffelare waren.  De dag had een kopietje kunnen zijn van deze van ongeveer een jaar geleden maar Andy en Joanne hebben moeten afzeggen wegens ziekte.  Heel jammer maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.  Het is een heel gezellige en rustige (luie) namiddag geworden.  Met dank aan de gastheer en -vrouw voor al de moeite en het lekkere eten.

Opaatje

Zij hangen graag rond hun opaatje en hij vindt dat geweldig (denk ik).

week 27

maandag 29 juni
Mijn verjaardag.  Overdag moest ik werken maar ’s avonds kwamen heel wat mensen in onze tuin meevieren.  En ik werd verwend!  Ik kreeg de mooiste fiets van de wereld cadeau.  Dankjewel lieverd, Warre en Lomme, pa en ma, vake, Ringo, Gerrit, Valerie, Stephane, Leon en Remi.  Foto volgt.

dinsdag 30 juni
De laatste schooldag.  Om de vakantie in te zetten kregen Warre en Lomme een zwembad cadeau.  Het duurde even voor het gevaarte opgeblazen was en er wat water in stond maar dat kon de pret niet bederven.  Ik denk dat de buren van drie huizen verder konden meegenieten van de jongens hun enthousiasme.

woensdag 1 juli
Het bedrijf verhuist.  Alles moest in dozen en computers moesten losgekoppeld.  We genoten nog een laatste dag van de toch wel mooie locatie waar we 5,5 jaar gewerkt hebben.  Klik op de foto voor een vergroting.

donderdag 2 juli
Een dagje thuiswerken.  Toevallig leverden ze die ochtend de zonnewerende screens voor de bureauruimte.  Mark palmde het bureau in en kon meteen uittesten of ze hun werk deden.  Ik bracht de dag door achter mijn PC’tje aan de keukentafel.

vrijdag 3 juli
Een nieuw bedrijfsgebouw vlakbij UZ Gent.  Het duurde even voor we onze nieuwe plaatsen konden innemen maar uiteindelijk was iedereen tevreden met zijn of haar plekje.  ’s Middags werd het bedrijfsrestaurant waar we vanaf nu terecht kunnen, uitgeprobeerd.  Lekker maar aan de dure kant.  Later op de dag werden nog tientallen PC’s verhuisd.  In dat warme weer was het zweten geblazen.

zaterdag 4 juli
Vandaag gaat de 96ste editie van de Tour de France van start.  Ik kijk een heel jaar lang, op een paar belangrijke wielerwedstrijden na, niet naar TV maar vanaf nu zal ik drie weken lang afstemmen op Eén voor Karl en zijn team.

zondag 5 juli
Voor de derde dag op rij is het feest in de stad.  Vrijdag gingen we kijken naar het optreden van Piet Piraat.  Het was leuk om te zien hoe al die kindjes – hoe klein ook – meezongen met de televisiefiguur.  Als ouder heb ik vooral genoten van de vele bekende mensen om me heen.  Oude bekenden van de KSA en andere die we onlangs leerden kennen via de klasgenootjes van de jongens.  Ook vandaag bleven we plakken bij een klasgenootje van warre.  Terwijl de kindjes op verkenning gingen in de mooie stadstuin, konden wij rustig kennismaken.  Ik voel me al m’n hele leven thuis in Tielt en ‘t wordt nog steeds beter.

 

Je ziet, de berichtjes zijn kort en foto’s ontbreken.  Ik heb het druk, druk, druk.  Nog twee weken hard werken en dan: congé payé.