Verslikken

Toen we donderdag op bezoek waren in de klassen, kregen we van Lommes juf meteen de opdracht om bij de start van het nieuwe schooljaar een foto van hem mee te geven.  Omdat hier in huis geen geschikte foto te vinden was, ging ik na het werk nog vlug het Kruidvat binnen om er enkele af te drukken. 

Omdat ik zelf niet kon kiezen, liet ik Lomme beslissen welke hij zou meenemen.  Hij koos voor deze met de ‘pette’.  Als ik vroeg naar wat de juf daarvan zou zeggen antwoorde hij: “De juf gaat verslikken hé”.  Het was niet de eerste keer dat hij die fout maakt.  Weten jullie wat hij daarmee wou zeggen?

 

Update: Lomme maakt een combinatie van verschieten en schrikken.  Verslikken dus.

Wol

En na ijzer komt wol.  Santé!

Fietstocht

Een fietstocht ten voordele van Kom op tegen kanker.  Vorig jaar waren we er ook al bij maar toen zaten alletwee de jongens nog achterop de fiets.  Dit jaar vonden we dat Warre alleen mocht fietsen.  Vorige zondag hadden we al een beetje geoefend en zijn we naar familie in Meulebeke gereden; goed voor een 20-tal kilometer.  Deze keer werden 25 kilometer aangekondigd maar toen we inschreven waren het er al 27.  Toch vertrokken – volledig in tenue – richting eerste stop.  Meteen goed voor een afstand van 10 kilometer.  We reden op Warres tempo; soms snel (ongeveer 18 km/u), soms traag (ongeveer 7 km/u).  Regelmatig werden we door mensen overgestoken die maar al te graag een opmerking maakten over die kleine fietser.  Warre leek die aandacht wel leuk te vinden en maakte telkens een versnelling.  Af en toe gaf ik hem een duwtje zodat zijn beentjes een beetje konden rusten.

Na een lekkere yoghurt in Aarsele vertrokken we richting Kanegem.  Bij momenten fietste Warre nog dapper door maar de duwtjes op vraag werden talrijker.  Er kwam ook een moment waarop Warre het op zijn heupen kreeg van al de complimentjes die hij kreeg.  “Ik wil niet dat de mensen iets zeggen.”

In Kanegem dorp aangekomen even halt gehouden om Briek te groeten.  Terwijl Warre constant vragen op ons afvuurde (“Waarom zit die drinkfles aan het stuur?”, “Waarom hadden zij banden op hun rug?”, “Waarom dit en waarom dat?”), reden we naar de volgende stop enkele tientallen meters verder.

Van Kanegem volgden we de pijltjes naar Schuiferskapelle.  Door de stops (waarop niet iedereen even lang pauzeert) en de mogelijkheid om enkele kilometers om te rijden, kwamen we regelmatig dezelfde mensen tegen.  De meeste mensen bleven positief tegenover Warre maar één oudere dame kon ik wel de gracht inrijden.  “Tiekmie da ‘t ol zo zjirre nie mji goat.”* zei ze spottend toen ze ons voor de zoveelste keer voorbij stak.  We lieten het niet aan ons hart komen en achter haar rug duwde ik Warre net zo hard dat hij in haar wiel kon blijven.  We hadden het grootste plezier van de wereld.

Op een boerderij in Schuiferskapelle kregen we een lekker ijsje en nog in Schuiferskapelle, op de laatste stop onderweg, kregen we een appel.  Warre heeft nu en dan nog flink doorgereden en toen we Tielt naderden en hij ons huis rook, ging het toch net iets sneller.  Het huis liet hij rechts liggen want hij wou persé nog naar de piste (eindpunt). Daar was hij van plan om nog een toertje te lopen – en hij is eraan begonnen – maar de beentjes waren moe. 

Van de 30  kilometer die uiteindelijk op de teller stonden, zal hij er toch wel 15 alleen gefietst hebben.  Knappe prestatie voor een manneke van 5.  Al zeg ik het zelf.

* “Ik heb de indruk dat het al zo vlug niet meer gaat.”

Disney-PIXAR

Pfff… Nog 4 te gaan.

Al mijn ontbrekende kaarten

Opgelucht!

Vorige week was een moeilijke week.  Naast de twee geboortes en het mooie weer zag het er niet zo goed uit.

Ten eerste was er weer een deadline.  Er moest een fotoboek worden gemaakt voor de fotoclub waar ik lid van ben maar wegens te weinig tijd bleef ik dat maar uitstellen tot het eigenlijk alweer te laat was.  Zoiets weegt op mij.  Mijn hele verlof (ja, ik had het al uitgesteld tot in mijn verlof) spookte dat boek door m’n hoofd.  Vorige week heb ik er dan eigenlijk werk van gemaakt.  Op één avond heb ik het boek kunnen afwerken en is het online besteld.  Soms verdien ik echt een pak slaag, een schop onder mijn kont…  Dat ik zo tegen dingen kan opzien terwijl het dikwijls niet eens nodig is.

Ten tweede was er Anna.  Het meisje, dat ik enkel ken door haar twee bloggende ouders, was eerder deze maand met haar handje in een roltrap terecht gekomen.  Eerst leek het allemaal wel mee te vallen maar plotseling werd ze in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis.  Ik was helemaal ondersteboven toen ik het bericht las.  Ik kon aan niets anders meer denken dan aan dat kleine meisje dat amper twee maanden ouder is dan onze Lomme.  Meerdere keren per dag ging ik op zoek naar positief nieuws en het zag er lang niet goed uit maar vandaag kwam er toch de grote opluchting.  Het gaat de goede kant op met Anna.  Ik ben enorm blij voor haar en haar familie.

Zwemlessen

Warre is vandaag gestart met zwemlessen.  Hij zag het eigenlijk niet goed zitten – vake heeft traantjes mogen drogen – maar sinds die eerste les is hij heel enthousiast.  Eens zien hoe het de volgende weken evolueert.

Aude

“Op een zwoele zomerdag kwam ik ter wereld als kleine zus van Storm.  Deze morgen geboren en luister naar de naam Aude.  Alles prima.  Groetjes.”

Een dag voor zijn eerste verjaardag is Storm de grote broer geworden van een meisje dat de naam Aude heeft gekregen.  Ze kwam iets te vroeg maar supersnel.  Warre, Lomme, Eva, Storm en Thijs hebben er een nieuw speelkameraadje bij.

Welkom Aude!
Proficiat Stijn en Leen.

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi
18/05: Stine
26/06: Sem
05/08: Birthe
16/08: Laurens
19/08: Aude

Laurens

Het Boeleke, waar we blogsgewijs zo lang naar uitgekeken hebben, is gisteren geboren.  Het heeft de naam Laurens gekregen.  De trotse ouders zijn ex-collega Michaël en zijn vrouw Godelieve.

Welkom Laurens!
Proficiat Michaël en Godelieve.

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi
18/05: Stine
26/06: Sem
05/08: Birthe
16/08: Laurens

Emotioneel ventje

Warre zat naar GO IV te kijken op Ketnet toen het tijd werd om te eten.  Omdat het programma bijna gedaan was, mocht hij verder kijken.  De stand was 2 voor de jongens en 2 voor de meisjes dus was de finale beslissend.  Tijdens die laatste proef kon ik zo de spanning van Warres gezicht aflezen.  Uiteindelijk wonnen de meisjes.  Ik vroeg Warre nogmaals om aan tafel te komen maar merkte onmiddellijk dat er iets scheelde.  Het wenen stond hem nader dan het lachen. 

En neen, ik moest niet eens vragen wat er aan de hand was want ik wist precies hoe hij zich voelde.  Warre was zo begaan met de jongens dat hij er emotioneel van werd.  Uit eigen ervaring wist ik dat hij een krop in de keel had en dat hij het liefst een paar traantjes wilde laten.  Dus liet ik hem even met rust en pinkte ondertussen zelf een traantje weg.  Ongelooflijk hoe hij op mij gelijkt en ik op hem.

Naar zee

Nog een leuke van vorige week.  “Een vakantie zonder zee en zand is als een strontvlieg zonder stront.”  Dat maakte Mark onze jongens wijs toen we stonden aan te schuiven om Knokke binnen te rijden.  (Voor er commentaar komt, hij had heel weinig geslapen en was niet in de mood voor een dagje zee.  Daarenboven gaf hij achteraf zelf toe dat het niet zijn beste oneliner ooit was.)

We waren in verlof, er was mooi en warm weer voorspeld en we hadden de zee nog niet gezien tijdens ons verlof.  Daarom besloten we, net als een massa andere mensen, om richting kust te rijden.  Ik had er goede hoop op dat het wolkendek vlug zou opentrekken want ja, die wolken hadden ze helemaal niet voorspeld.  Dikwijls is het aan de kust toch beter dan in het binnenland.

We zochten parking, trokken richting de dijk, ergerden ons ondertussen dood aan het hautaine gedoe daar (sorry) en vonden uiteindelijk het plekje waar tussen de ligstoelen ook enkele speelhuisjes en -toestellen staan.  Dat laatste is trouwens de enige reden waarom we naar Knokke gingen al viel het mij onmiddellijk op dat die huisjes ondertussen hun beste jaren gehad hebben.

Daar lagen we dan, elk in ons duurbetaalde ligzetel met onze kleren aan.  De jongens verkenden voorzichtjes het strand en de speeltoestellen maar kregen al snel honger.  Als een echte toerist opende ik onze koeltas om hen een lekker broodje klaar te maken en besefte toen pas dat dat waarschijnlijk niet eens toegestaan was.  We trokken het ons niet aan en aten lekker verder.

Na het eten heb ik toch mijn kleren geruild voor mijn zwempak (moet dringend eens een bikini zoeken) want al hadden we nog geen zon gezien, het was wel ongelooflijk warm.  Ik trok met de jongens naar het water terwijl Mark probeerde om was slaap in te halen.

Het werd meteen duidelijk dat we niet genoeg naar zee gaan.  Terwijl Lomme geen schrik heeft in een zwembad was hij nu wel bang om in zee te gaan.  Het zou kunnen dat het aan de zeewatertemperatuur lag maar zeker is dat hij niets moest hebben van die golven.  Ik probeerde hem lichtjes te forceren maar toen de mensen me begonnen aan te kijken alsof ik iemand aan ‘t vermoorden was, heb ik hem maar terug naar het strand gebracht.  Ook Warre vond dat vieze water maar niets.  We hebben ons dan maar beziggehouden met het graven van een gracht waarin het zeewater vrij spel kreeg.

Ondertussen kregen we toch af en toe de zon te zien en het moet gezegd, als ze er was, was het verschrikkelijk heet.  Hadden we ons niet preventief ingesmeerd met factor 30, waren we zeker verbrand geweest.  En dat van, alle opklaringen samengeteld, een halfuur zon.  Het duurde niet lang of het wolkendek schoof voorgoed dicht.  We werden zelfs getracteerd op wat gedruppel.  Opvallend was dat de zonnekloppers gewoon bleven liggen.  Er waren er zelfs tussen die nu pas toekwamen.  Het was wel nog altijd heel warm en af en toe een frisse spetter op onze snoet was een welgekomen afkoeling.

Iets later hielden we het toch voor bekeken.  De jongens hadden er genoeg van, Mark was uitgeslapen en voor wat zon moesten we ook niet meer blijven liggen.  We probeerden onze dag aan zee nog wat op te vrolijken met een ijsje maar toen we bij onze uittrede opnieuw in de file stonden, was de pret helemaal uit.

We zijn ook weer ‘n keer naar zee geweest, wij.

Armpje pijn

Toen we bij de opvang binnen gingen, werden we meteen verwittigd dat Lomme heel moe was.  Het ventje zat er inderdaad wat suf bij.  Hij reageerde amper terwijl hij ons anders rond de nek vliegt.  En er was nog iets.  Hij had zich pijn gedaan tijdens een spel met ballonnen.  Wat er precies gebeurd was, had men niet gezien maar hij kloeg over pijn aan de arm.

Toen ik Lomme vroeg waar het precies pijn deed, kon hij het me niet zeggen.  Ik controleerde alle gewrichten maar zag niets merkwaardigs.  Lomme jammerde wat maar echte pijnscheuten had hij volgens mij niet.  Alles zag er OK uit; alleen Lomme gebruikte zijn rechterarm niet.

Ik ben niet iemand die voor het minste naar de dokter gaat maar als Lomme zijn arm laat hangen, moet er iets aan de hand zijn.  We besloten om nog wat af te wachten.  We observeerden hem en probeerden hem te forceren om zijn rechterhand te gebruiken maar Lomme weigerde.  Hij liet zijn armpje langs zijn lichaam hangen en af en toe zag je toch zijn gezicht vertrekken van de pijn.

Lomme mag nu nog een hoge pijngrens hebben, over één ding waren we het eens, anders dan de vorige keer zouden we niet wachten tot de volgende dag om naar de dokter te gaan. 

Ik had twee mogelijkheden.  De huisarts consulteren – of heel waarschijnlijk de dokter van wacht – of naar spoed wandelen hier enkele meters verder.  Ik besloot voor de laatste optie te kiezen want als er foto’s moesten worden genoemen, zou ik sowieso op spoed beland zijn. 

Lomme zag dat niet zo goed zitten.  Volgens mij was hij zijn ingreep van vorig jaar nog niet vergeten.  Hij zou in geen geval in zo’n bedje bij die andere kindjes slapen.  Toen bleek dat één van de ingangen gesloten was, slaakte hij een zucht van opluchting.  Hij was ervan overtuigd dat ook de andere deur gesloten zou zijn maar hij had pech.  Die stond wagenwijd open om ons binnen te laten.

De mevrouw aan de receptie verwees ons door naar spoed.  Daar waren de contacten met respectievelijk de verpleegster, de arts, de radioloog en uiteindelijk opnieuw de arts heel kort.  Lomme gaf geen kik, zelfs niet wanneer de arts zocht naar een mogelijke oorzaak van de pijn.  Op de foto’s was uiteindelijk niets te zien en op minder dan een uur stonden we weer thuis.

We moeten Lomme blijven observeren en als het binnen twee dagen niet beter wordt, raadt men ons aan om toch de huisarts op te zoeken.  We’ll see.

Het project

Bij het vakantiehuisje waar we vorig jaar op weekend gingen, stond een boeiende, zelfgemaakte speeltoren.  We vonden het één van de betere die we al gezien hadden.  Het was een toren met twee verdiepingen.  Op de bovenste verdieping was een huisje en onderaan was er een zandbak.  Verder was er nog een glijbaan en alles was tot in de puntjes afgewerkt.  Er werd gemeten en getekend.  De plannen mochten mee naar huis en het ontwerp werd op computer gezet.

De plannen werden doorgemaild naar vrienden.  Die waren laaiend enthousiast en in een mum van tijd stond een herwerkte versie in hun tuin te blinken.  Wij bleven maar treuzelen, de zomer ging voorbij en de plannen geraakten in een vergeethoek.

13/06/2009
Bij een bezoekje aan EuroPoint valt ons oog op een andere speeltoren.  We zijn met z’n vieren op slag verliefd.  Als we de prijs onder de neus geduwd krijgen, staan er onmiddellijk twee weer met de voeten op de grond.  Heel mooi maar veel te duur.  We nemen toch maar de folder mee naar huis en beginnen alternatieven te bedenken.  Zelf maken!  Er wordt (opnieuw) getekend op de computer, aangepast, gerekend en geteld.  Hout wordt vergeleken en uiteindelijk besteld.

07/08/2009
Mark en zijn broer maken zich op voor een rit naar Verviers.  Daar ligt het hout te wachten op nieuwe eigenaars.  Er wordt een aanhangwagen achter de auto gehangen en een halve dag later staat die volgeladen op onze oprit.

08/08/2009
De grote dag is aangebroken.  De aanhangwagen wordt verlost van een lading hout en als alle manschappen aanwezig zijn, zo rond 7u, wordt de uitdaging aangegaan.  We beginnen met een lege plek op het gras en een lading hout.

De plannen worden erbij gehaald.  Het hout dat nodig is voor de basisconstructie wordt gemeten, gezaagd en van de nodige gaten voorzien.

De basisstukken worden in elkaar gezet.  We zijn al ruim twee uur verder als er kan begonnen worden met de constructie maar tegen de middag is het geraamte klaar.

Na het middageten wordt er vlug verder gewerkt.  Eerst wordt het hout voor de vloeren verzaagd en bevestigd. 

Bij de jongens, die niets van het gebeuren willen missen, slaat de verveling toe.  Ze hangen wat rond en bedenken de gekste manieren om zich bezig te houden.

Gelukkig kunnen nu ook de eerste attributen worden bevestigd en wie anders dan de jongens zijn het best geschikt om die als eerste uit te proberen?

Het einde van dag 1 is al in zicht als de zijwanden nog worden opgetrokken.  Dat gaat gelukkig heel vlot en dankzij een geweldig team, het juiste materiaal en de vlaggetjes die Storm ons kwam brengen, kunnen we op het einde van de dag al spreken van onze boot.

10/08/2009
Onverwacht krijg ik telefoon dat er zal verder gewerkt worden aan de boot.  Vandaag wordt de boeg gemaakt en bevestigd, worden er vensteropeningen uitgezaagd en afgewerkt en komt er nog een trapje bij.  Nu kan niemand er meer naast kijken.  Er staat een boot in onze tuin.

Een derde en laatste fase zal bestaan uit het afwerken van de ballustrade, het monteren van een klimmuur en uit uitwerken van twee ladders.  En er moet ook nog een echte vlag gemaakt worden.  Ondertussen denken we al na over een naam en een manier waarop we de boot kunnen dopen.  Ideeën of suggesties zijn altijd welkom in de commentaren.

Ship ahoy, piraatjes!

Traantjes

Gisteren heeft Lomme een halve dag lopen vragen wanneer hij eindelijk naar Tom en Griet (de opvang) mocht – ik had hem verteld dat er vandaag een daguitstap op het programma stond en dat hij zijn laarsjes moest meenemen – maar vandaag, bij het afscheid, vloeiden er traantjes.  Hij wou liever bij vake en moeke blijven.  Moet dat goed zijn bij ons? 

Jammer maar helaas, het verlof van vake en moeke zit er op.  Het is mooi geweest.  Het weer was goed en we hebben ons uitstekend geamuseerd met ons vieren.  Er is ook een nieuwe aanwinst maar later meer daarover.

Disney-PIXAR

Op het einde van vorig schooljaar was Warre vaak aan het tellen.  Van 0 tot 100 en verder.  Het gebeurde regelmatig dat hij – zelfs lang na bedtijd – zijn kamertje uitkwam om te vragen wat het volgende getal was.  Wat komt er na 69?  Wat komt er na 100?  Wat komt er na 199? 

Op datzelfde ogenblik startte Delhaize met zijn Disney-PIXAR speelkaarten actie.  We kregen regelmatig kaartjes, opa baard bezorgde ons het verzamelalbum en het pakje dubbels groeide vrij snel aan.  Met die dubbels begon Warre ook het spel te spelen.  Slechts enkele getallen hebben we hem voorgelezen en de rest volgde vanzelf.  Hij zoekt het grootste getal, zegt op welke rij het staat en weet ook onmiddellijk als hij de kaart gewonnen heeft of niet.  In het begin had hij het moeilijk met 11, 12 en de tientallen maar ondertussen leest hij ze feilloos.  We kunnen dus stellen dat Warre de getallen van 0 tot 100 kan lezen dankzij de kaartjes van Delhaize. ;-)

Naast het spel is er natuurlijk ook de verzamelwoede.  Als we tegenwoordig een Delhaize binnenstappen, informeert Warre al naar wat er op het boodschappenlijstje staat.  Als hij dan denkt dat het niet voldoende zal zijn voor een zakje kaartjes, probeert hij me al producten aan te smeren die we niet echt nodig hebben.  Je kunt niet geloven hoe gelukkig dat kind is met één zakje met daarin 5 kaartjes.  Helaas zijn er tegenwoordig meer dubbele dan nieuwe kaarten.  Daarom mijn oproep om te helpen sparen of om te ruilen.

6 kaarten ontbreken nog in het album: 25, 27, 107, 108, 134 en 171.

Deze kaarten zitten minstens één keer in het doosje met de dubbels: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12, 14, 19, 21, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 40, 42, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 59, 60, 61, 63, 66, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 88, 89, 90, 92, 93, 94, 97, 98, 100, 101, 102, 109, 110, 111, 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 125, 127, 128, 129, 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142, 143, 144, 146, 147, 148, 149, 151, 152, 153, 155, 156, 157, 159, 161, 165, 167, 172, 173, 174, 175, 176, 177, 179, 180, 181, 183, 185, 190, 191, 192, 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199, 201, 205 en 209.

Weet je wat ik nog zo straf vind?  Er zijn 216 kaarten en als Warre een nieuw zakje opentrekt, kan hij onmiddellijk zeggen welke van de vijf hij al dubbel heeft en welke niet.  Hij heeft het album daarvoor niet nodig.

Tom Boonen

We keren terug van een kort maar uitermate gesmaakt bezoekje aan Desselgem. Nonkel Luc, die bij thuiskomst terstond z’n das had omgeruild voor een meer kindvriendelijk plunje, had onze kindjes op korte tijd weer veel spannende momenten meegegeven.

Warre: “Ze zeggen dat ik Tom Boonen ben, maar ik ben niet Tom Boonen, hé?“
Warre: “Hé vake, ik ben niet Tom Boonen, hé?“

Mark: “Ah nee? Wie ben je dan?“

Warre: “Mark Cavendish“

Birthe

Gisteren viel er opnieuw een geboortekaartje in de bus.  Sandy (neef van Mark) en Charlotte zijn op 5 augustus de trotse ouders geworden van een eerste kindje.  Het is een dochter geworden en ze heeft de naam Birthe gekregen.

Welkom Birthe!
Proficiat Sandy en Charlotte.

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi
18/05: Stine
26/06: Sem
05/08: Birthe

Zwembadgeweld

Hoe meer je hebt, hoe meer je moet onderhouden.  Ik kan het niet ontkennen.  Na die ene week in juni was het zwembad onaangeroerd blijven staan en dat had ervoor gezorgd dat het zwembad en het water al serieus vuil waren geworden.  Met de zonnige week in het vooruitzicht heb ik zondag een paar uren gespendeerd aan het leeglaten van het zwembad en het uitkuisen ervan.  Vanmorgen werd het opnieuw gevuld met een lading vers regenwater en tegen vanavond was dat al aangenaam van temperatuur.  Goed voor meer zwembadgeweld.

Plopsaland

De jongens hebben het afgelopen jaar maar 37 keer gevraagd wanneer we nog eens naar Plopsaland zouden gaan.  Vandaag dus.  Iets na 10u stapten we van de trein, die trouwens vol zat met uitbundige kinderen.  Aan de gigantische deur zag je mensen van alle kanten toestromen.  De paniek sloeg me al om het hart.  Zo druk!  Ik zag ellenlange rijen en dacht aan al die tijd die we zouden verliezen met aanschuiven…

Nog voor we ons op de attracties konden storten, wachtte ons een grote uitdaging.  Lomme binnensmokkelen aan het goedkoopste tarief.  Daarvoor mocht hij niet groter zijn dan 1 meter.  Zonder schoenen lukte dat maar net.  Oef! 

We trokken eerst naar de Big & Betsy Hoeve.  De jongens stormden naar de koe maar die had ei zo na geen melk water.  Slechts uit één uier kwam een restje gedruppeld.  Aanschuiven bij de Tractors dan maar… of niet… jawel…  Het ging daar echt niet vooruit dus, na wat twijfelen, lieten we de Tractors voor wat ze waren.  We hadden geen goede start genomen. 

Gelukkig ging het aan de andere attracties iets vlotter.  Eerst het Bos van Plop, dan de Scooters voor Warre, de Safari en dan de langverwachte Brandweer want die waren we vorig jaar vergeten.  De Wienerwalz, de Balloon Race en de Koffiekopjes zagen de jongens niet zitten maar de Storm op zee dan weer wel.  Ik hield mijn hart al vast maar dat bleek voor niets nodig.  Even was er paniek bij Lomme maar de jongens zaten de rit dapper uit.  Van daaruit liepen we over de Hangbrug naar de Ploptuin waar we onze knorrige maagjes stilden.  Na het eten namen we een kleine pauze en mochten de jongens in de speeltuin rondhangen.

Na de middag schoven we eerst aan bij de Kikkers, daarna bij het Verkeerspark en dan voor de Plopsa Express.   Op de trein hielden we het anderhalve toer uit zodat we dicht bij Dongo’s Race konden uitstappen.  De jongens waren dolenthousiast over de rit maar wij voelden ons geradbraakt toen we uitstapten.  Dat ding schudt en schokt nogal.  Echt af te raden voor rugpatiëten als je ‘t mij vraagt.  Van Dongo’s Race trokken we naar de Boomstammetjes.  Niet toegankelijk voor kinderen kleiner dan 1 meter.  Met z’n schoenen aan moest het lukken om Lomme door de controle te krijgen.  Gelukkig had ik zijn stempel, die hij gekregen had bij de ingang, zo goed mogelijk afgeveegd en had ik onmiddellijk een reactie klaar toen meneer op het punt stond om Lomme te weigeren voor de attractie.  “Aan de ingang laten ze ons de volle pot betalen en hier zou hij niet op mogen omdat hij geen meter is…”, floepte ik er uit.  Meneer plooide en Lomme ging mee in de boomstam.  Na de grootste ‘waterval’ begon Lomme te wenen.  Ik kreeg al spijt dat ik hem had meegenomen maar toen bleek dat hij weende omdat ‘zijn Lomme’ (zijn T-shirt ) nat was.  Niets aan de hand dus! 

We eindigden de dag met de Dansende Fonteinen.  Toevallig had ik ’s morgens de jongens hun zwemshort meegegrist (als reservebroek) en dat kwam hen ongelooflijk goed uit want zo konden ze zich, samen met tientallen andere kinderen, volledig laten gaan.  Toen het vertrekuur van de trein naderde, aten we nog een ijsje en sloten we onze dag af met een ritje op de Carrousel. 

Ons dagje Plopsaland is dus ongelooflijk meegevallen.  De wachttijden vielen al bij al nog mee en we hebben twee keer geluk gehad met de lengte van Lomme.  Maar wat me het meest verwonderd heeft, is dat de jongens zoveel meer durven op een jaar tijd.  Als het aan hen had gelegen, waren we ook op de SuperSplash en Anubis The Ride geweest.  Gelukkig hebben we dat deze keer nog kunnen afwimpelen en krijg ik zo een jaar tijd om me te vermannen. 

Opa in de luchtballon

De cadeaubon die opa baard kreeg voor zijn 65ste verjaardag werd gisteren ingeruild.  Samen met een aantal andere mensen mocht hij in de lucht en wij volgden het spektakel van op de eerste rij.  Voor de jongens was dit heel indrukwekkend en af en toe was er iets niet helemaal duidelijk.  Toen de ballon opsteeg, wisten ze bijvoorbeeld niet waar opa naartoe ging en dachten ze eventjes dat ze hem nooit meer zouden terugzien. 

Gelukkig is de ballon met opa ook veilig en wel weer geland.  Er was even paniek toen bleek dat de wagen niet tot bij de ballon kon en het hele gevaarte met man en macht tegen de wind in over de stekkerdraad in een andere weide moest worden getild.  Opa heeft in ieder geval genoten van zijn avontuur.