Moegestreden

Onze zwarte mol had een zwak momentje deze namiddag.  Uit ervaring weten we dat hij na zo’n hazetukje ’s avonds de slaap niet kan vatten.  Daarom liet ik hem niet langer dan een halfuurtje slapen - hoe hard hij ook om zijn bedje schreeuwde – en toch was ‘t weer prijs vanavond.

Weekendje Lo

Een grote hoop zand, een trampoline, een kamp van paletten, een reeks go-carts en tractors, veel plaats om te fietsen, een assortiment dieren, af en toe wat eten en een bed om in te slapen.  Meer hebben kinderen blijkbaar niet nodig om zichzelf een heel weekend lang bezig te houden. 

We mochten het vorig weekend aan de lijve ondervienden. We waren op weekend met vrienden - zoals elk jaar tijdens het laatste weekend van september - op ‘t Donderswal in Lo.  Dat is een vakantiehuisje op de boerderij. 

Enkele hoogtepunten op een rij:

• In de loop van zaterdagnamiddag kwam de boer ons halen omdat een koe op het punt stond te bevallen.  Met de hulp van onze bevallige assistent Charlie kwam het kalfje enkele ogenblikken later ter wereld.
• De kinderen zijn een heel weekend lang superflink geweest.  Eigenlijk moesten we er niet naar omkijken maar stiekem keken we toch en genoten we met volle teugen.
• Het is ongelooflijk hoe goed Warre en Kato het met elkaar kunnen vinden.  Bijna constant waren die bijeen; hun kwebbel stond niet stil en geen enkele keer was er ruzie. 
• Wij – de volwassenen – hebben ons weekend gevuld met… niksen.  Niets moest, alles kon.  Koffie drinken, bijpraten, krant lezen, spelen met de kinderen; alsof de wereld even stil stond.  Alleen de tijd stond niet stil want het weekend is voorbij gevlogen.
• We hebben nog maar eens gelijk gekregen als we beweren dat het tijdens het laatste weekend van september altijd mooi weer is.  Net als de twee vorige keren hadden we een weekend lang stralend nazomerweer. 

Veel meer woorden wil ik er niet aan vuilmaken.  Enkel beelden.

De geelhelmen

De ene fiets is de andere niet

Nadat ik gisteren bijna met mijn gezicht op de straatstenen terecht kwam, stond mijn besluit vast: Lomme fietst voorlopig niet meer met die te grote fiets van Warre. 

Het was al een tijdje dat we in het slop zaten met Lommes fietskunsten.  Hij kon fietsen maar niet starten en stoppen.  Zijn kleine fietsje met stok was eigenlijk ideaal voor hem maar sindskort was die blijkbaar niet meer stoer genoeg en nam hij ofwel zijn grotere fiets (ongeveer dezelfde als Warres) met steunwielen, ofwel Warres fiets.

De fiets met de steunwielen was voor ons de gemakkelijkste optie.  Je kon hem loslaten zonder bang te zijn dat hij zou vallen.  Alleen ging het voor hem niet vlug genoeg en was hij niet echt gemotiveerd om deftig door te trappen.  Gevolg was dat wij hem liepen te duwen en hij de benen stilhield.

De fiets van Warre was voor ons de snelste optie.  Eens hij gestart was, kon hij ermee fietsen maar we moesten ernaast blijven lopen voor als hij wou stoppen anders lag hij gegarandeerd op de grond.  

Het was dus met die fiets dat we op weg waren van school naar huis.  Ik liep – op mijn hakken nota bene – naast Lomme die er een goed tempo op nahield.  Toen er een voetganger uit de tegengestelde richting kwam, week Lomme uit, schoot hij van het voetpad en viel.  Ik kon maar net over hem springen, struikelde en kwam pas een paar meter verder tot stilstand.  De dame die alles zag gebeuren schrok zich een bult en riep voor heel de straat: “Maar madam toch!”.

Toen ik badend in het zweet thuiskwam, heb ik onmiddellijk het juiste materiaal gezocht om die stok van het kleine fietsje te halen en riep ik Lomme heel gedecedeerd toe dat hij voortaan op die fiets zou rijden.

Na de middag, laadde ik de twee fietsen in de auto en reed ik met mijn twee jongens naar het bos.  Ik had zin in wandelen en fotograferen maar wou vooral Lomme overtuigen dat die kleine fiets ideaal was voor hem.  In een mum van tijd kreeg ik gelijk want na enkele minuten had Lomme mij niet meer nodig.  Hij startte, hij fietste en hij stopte zonder te vallen.  Operatie geslaagd.

Verstrooid

Onder het motto “Hoe verstrooid kan je zijn?”, een overzicht van mijn stoten van vandaag.

Het begon eigenlijk gisterenavond al.  Ik wou vanmorgen om 6u00 opstaan – guess why – dus zette ik het tweede alarm in werking.  Het eerste alarm staat op 6u33.  Als dat afgaat, duw ik één keer op snooze, zodat het om 6u40 nog eens afloopt.  Eigenlijk is het dan klop 6u30 want mijn wekker staat 10 minuten voor en dat is ideaal om eerst naar het nieuws te luisteren en dan Mark uit bed te werken.  Zelf blijf ik meestal nog een halfuurtje liggen.  Maar dat volledig terzijde. 
Ik dacht dus dat mijn wekker om 6u00 ging aflopen maar om 6u27 werden we gewekt door Warre die zijn deur niet vond omdat het te donker was.  Als ik terug kwam van zijn kamer, zag ik dat het 6u29 was.  Ik vloekte vlug wat binnensmonds en ging dan op zoek naar de oorzaak van het niet aflopen van de wekker.  Hadden de kinderen weer aan de knopjes zitten draaien zodat de frequentie niet juist stond of het geluid heel stilletjes?  Neen.  De radio werkte.  Dan maar de wektijd gecontroleerd.  16u00.  ‘k Zal me zodanig gefocust hebben op de 6 dat ik de 1 niet gezien had.

Het was al halverwege de voormiddag toen ik besefte dat ik droge boterhammen mee had voor ’s middags.  Ik had er nochtans deze morgen over nagedacht hoe ik ze zou beleggen.  Er moet iets tussengekomen zijn, zoals de zoveelste aanmoediging om Lomme een hap uit zijn boterham te laten nemen of Warre voor de zoveelste keer vragen om recht op zijn stoel te zitten, waardoor ik dat niet gedaan heb.  Toppunt is dat ik die niet-belegde boterhammen zelf in mijn brooddoos gestopt heb, zonder dat te beseffen.  Het besef kwam dus later, veel later.

Mijn grootste stunt speelde zich af in Gent centrum.   Ik mocht mijn Bottichelli’s en Pottichelli afhalen bij Achter de maan, dus reed ik over de middag naar Gent.  Ik had heel veel geluk want ik vond een plaatsje om te parkeren in een nabijgelegen straat.  Plichtsbewust als ik ben, stak ik de straat over om een parkeerticket te kopen.  Ik stond voor de automaat, liet 50 cent in de gleuf rollen en wachtte toch de automaat mij het einde van mijn parkeertijd aangaf. Toevallig op dat moment versprongen de minuten van 52 naar 53.  Hier klopte iets niet.  Ik deed een stapje achteruit en bekeek de automaat van iets verder.  ‘Tarief: €1,20′ stond erop te lezen.  Goed ja, €1,20 is nog steeds beter dan de €2,00 die je moet betalen in de Parking onder de Kouter.  Ik grabbelde al het kleingeld uit mijn zakken en gaf de automaat wat hij vroeg.  Pas toen ik op de goene knop had gedrukt, zag ik dat ik aan een automaat van De Lijn stond.  Tot overmaat van ramp slikte hij al mijn geld in en kreeg ik niets in de plaats.

Alsof dat nog niet genoeg was, stopte ik vanavond een oranje! dweil – die nog niet gewassen was – bij mijn bleke badhanddoeken en wit ondergoed.  Hoe ik daarbij gekomen ben, weet ik nog altijd niet.  Ik was die dingen anders nooit.  Het ondergoed zit ondertussen al te weken in een sopje.  Tips om ze weer witter dan wit te krijgen, zijn altijd welkom.

Het was duidelijk mijn dag je niet vandaag.  Dringend tijd om rust te nemen.

We zwemmen

Dat Warre zwemlessen volgt, heb ik hier al eens gemeld.  Hij gaat graag ondertussen en doet het goed.  De beenbeweging van de schoolslag heeft hij na drie lessen al onder de knie.  Naar eigen zeggen zou hij de volgende keer al een groepje mogen doorschuiven.

Ikzelf ben op mijn 7de gestart met zwemlessen; in dezelfde club als Warre.  10 jaar heb ik het daar uitgehouden en ik kan jullie verzekeren dat ik ettelijke uren in dat zwembad gesleten heb.  Elke week training, tot 4 keer per week, met soms een wedstrijd op zondag.  Grote prestaties heb ik nooit neergezet.  Na mijn jeugd heb ik het wekelijks zwemmen al verschillende keren hernomen.  Een paar keer naar aanleiding van één of andere bedrijventriatlon maar ook een keer met vrienden.

3 weken geleden ben ik opniew gestart.  Nu we in Gent werken, op 1 kilometer van het Strop, is het de moeite om over de middag wat baantjes te trekken.  De eerste keer had ik het enorm lastig.  Mijn armen en mijn longen deden echt pijn van de geleverde inspanning.  Ondertussen heb ik mijn oude tempo terug: 40 lengtes in een goeie 20 minuten.  ‘k Ben echt content dat ik mijn uur middagpauze één keer per week op die manier kan invullen.  En ‘k ben al niet meer alleen.  Sinds deze week heb ik compagnie van een collega.  Altijd goed voor de motivatie!

Badkamer

In december van vorig jaar had ik het eventjes over onze badkamer.  Toen waren de grootste werken net afgerond en was het wachten geblazen op de spiegel en de spots.  De spiegel kwam maar paste niet en voor de spots in het plafond hadden we 2 gaten met een andere diameter (begrijpen wie begrijpen kan).  Ondertussen zijn alle probleempjes opgelost en kunnen we met trots onze afgewerkte badkamer voorstellen.

Er is een bad, een douche en een meubel (zelf ontworpen en gemaakt) met een lavabo.  Onze badkamer is niet groot en daar ben ik bijzonder blij om want als er één ruimte is in huis die ik niet graag schoonmaak, dan is het de badkamer.  Bovendien zijn we geen badkamermensen.  We gebruiken de ruimte enkel voor de dagelijkse hygiëne.  Als ik één keer in de maand een uitgebreid bad neem of als ik per dag 5 minuten voor de spiegel sta, is dat veel. 

Door mijn keuze van baksteenrode handdoeken indertijd heb ik heel lang moeten zoeken naar de gepaste matten maar eens ik ze gevonden had, was ik er helemaal weg van.  Onlangs ging mijn zoektocht verder naar iets waarin we de vuile was konden deponeren.  Aangezien de ruimte beperkt is, moest het iets zijn dat onder de kast past.  Uitendelijk heb ik deze week twee medium Bottichelli’s van Koziol besteld bij Achter de maan in Gent.  Ze bestonden helaas niet in het baksteenrood en aangezien de betegeling in onze badkamer niet zuiver wit is, zijn het de bruine geworden.  ‘k Heb er maar onmiddellijk een Pottichelli in hetzelfde kleur bij besteld als vuilbakje.

Van interieurfotografie heb ik duidelijk nog geen pap gegeten.  Best dat er mij niet veel bezig gezien hebben want ‘k heb enorm gesukkeld.  Ten eerste is het niet gemakkelijk om niet zelf op de foto te staan in een ruimte met een kamerbrede spiegel, blinkende kranen en een glazen douchedeur en ten tweede was er nog dat statief waarmee ik geen weg kon.  Bovendien heb ik de schroef stuk gekregen van de bevestiging op mijn camera.  Dat allemaal om jullie een beeld te geven van wat er achter die twee ronde vensters in de voorgevel van ons huis schuil gaat. 

En mochten jullie het je toch afvragen.  Neen, onze badkamer ligt er niet altijd nooit zo gelikt bij.  Neen, wij gaan niet shampooloos door het leven.  Ja, wij poetsen ook wel eens onze tanden en ja, ik heb de oude handdoeken, die we nog dagelijks gebruiken, eventjes weggemoffeld.

Dringend

Hier thuis houdt Lomme ons zonder mankeren op de hoogte als hij naar het toilet moet.  Meer nog, hier thuis is hij ietwat lui en verwacht hij dat we bij zijn aankondiging van een toiletbezoek rechtspringen om hem te helpen bij het naar beneden trekken van zijn broek.  Als je niet vlug genoeg bent of het wat te lang duurt voor de knoop/schuiver open gaat, begint hij te trappelen en brult hij altijd hetzelfde zinnetje: “Ik moet HAASTEN!”

Eigenlijk

Lomme kan soms grappig uit de hoek komen.  Alleen al door de manier waarop hij praat.  Er is een periode geweest dat hij in bijna elke zin het woord ‘eigenlijk’ gebruikte.  “Is dat eigenlijk jouw jas?”  “Hoelang* gaan wij eigenlijk eten?”  “Moet ik eigenlijk naar de klas?”  De meest grappige uitspraak in die aard werd genoteerd in Nieuwpoort.  Als we van De Piraat naar onze auto stapten, zag hij een bromfiets (type camino) tegen de kerk staan.

Lomme: “Is da eigenlijk een blommel of een fiets?”

Ik moet nog steeds lachen als eraan terugdenk.

* ‘Hoelang’ moet vervangen worden door ‘Wanneer’.

Grijze saus

Als we de jongens ’s avonds vragen wat ze ’s middags gegeten hebben, kunnen ze ons dat zelden nog vertellen.  Als ze geen spaghetti of frietjes gegeten hebben, kunnen we beginnen gokken.

Warre: “Salade, patatjes en vlees.”
Ik: “Welk vlees?”
Warre: “Weet het niet meer.”
Ik: “En Lomme, wat heb jij gegeten vandaag?”
Lomme: “Vlees, patatjes en salade.”

Over die patatjes en salade moesten we dus niet meer twijfelen.  Nu nog proberen achterhalen welk vlees ze gegeten hebben.

Ik: “Hoe zag dat vlees eruit?”
Warre: “Zo van die rondetjes.”
Ik: “Waren het grote of kleine rondetjes?”
Warre: “Grote én kleine rondetjes.”
Ik: “Waren het bolletjes in tomatensaus.”
Mark: “Ja, boulet’n.”
Warre: “Ja maar zonder tomatensaus.”
Ik: “Gehaktballen zonder saus dan?”
Warre: “Neen, met van die grijze saus rond.”
Ik: “Was het vol-au-vent?”
Warre: “Ja.”

Lomme knikte instemmend.  Het zal dus wel zoiets geweest zijn.  Punt voor moeke!

Warre: “Wanneer krijgen we nog eens een dessertje?”
Mark: “Jij krijgt hier toch altijd een dessertje als je dat wilt.”
Warre: “Maar neen, op school.”
Ik: “Krijgen jullie dan geen dessertjes meer op school?”
Warre: “Neen.”

Ook Lomme schudde zijn hoofd.  Oei, ook op school laat de crisis zich voelen.

Donderdag = fruitdag

Donderdag is fruitdag.  Zo worden onze jongens het aangeleerd op school.  Er wordt vriendelijk verzocht om de kinderen op donderdag geen koek mee te geven als tussendoortje maar wel een stuk fruit.  Wij houden ons daaraan.  Soms breekt het zweet me uit als ik merk dat er geen 4 stukken gepast fruit in de fruitschaal liggen maar gelukkig is donderdag ook marktdag dus kan ik in noodgevallen voor dag en dauw aan fruit geraken.

Na mij geïnformeerd te hebben over de stukken fruit die ze mee willen nemen, vroeg ik nog aan Lomme hoe hij zijn appel wilde hebben.

Ik: “Lomme, moet ik het klokhuisje uit je appel doen en de appel in stukken snijden?”
Lomme: “Wat is een plophuisje?”

Toevallig was ik ooit op een donderdag aanwezig in de klas als de tussendoortjes uitgedeeld werden en ik moest vaststellen dat heel wat kindjes ouders zich niet houden aan die afspraak.  Ik begrijp dat niet.  Ben ik de enige die daar problemen mee heeft?

Laurentine

Buurvrouw Isabelle is vorige week bevallen van een dochter, Laurentine.  Buurman Bart (alias Bartje) is de trotse papa. 

Ik had stiekem gehoopt op een jongen om het evenwicht in de straat te herstellen maar het is een mooi klein meisje geworden.  En het ziet er niet naar uit dat deze situatie nog zal veranderen dus zullen Warre en Lomme hun mannetje moeten staan tussen die 4 vrouwen (Estée, Margaux, Emanie en Laurentine).

Je bent heel erg welkom, Laurentine!
Proficiat Bart en Isabelle.

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi
18/05: Stine
26/06: Sem
05/08: Birthe
16/08: Laurens
19/08: Aude
25/08: Laurentine

1 september

Warre en Lomme zwaaiden de vakantie uit…

 

… en stapten vol goede moed het nieuwe schooljaar in.

Derde kleuterklas voor Warre.  Terwijl hij de vorige dagen wat pruttelde toen we het woord school lieten vallen, was hij degene die niet te houden was toen we de speelplaats bereikten.  Als het aan hem lag, was hij vertrokken zonder boe of ba.

Eerste kleuterklas voor Lomme.  Hij had er zo naar uitgekeken maar deze morgen bleef hij wat aan zijn vake plakken.  Na een extra zoen en knuffel hebben we Warre de opdracht gegeven om hem te begeleiden tot aan zijn rij.  Uit de verte zagen we hoe hij toen onmiddellijk door de juf meegenomen werd in de klas.  Volgens mijn zus, die op het moment dat Lomme binnenkwam al in de klas aanwezig was, zou Lomme binnengestapt zijn met de woorden: “Hier ben ik weer!”.

Eerste schooldag voor Leon (het zoontje van mijn zus).  Die mag zeker tot aan nieuwjaar bij Lomme in de klas en Lomme heeft ons en zijn tante verzekerd dat hij goed voor Leonneke gaat zorgen.  Omdat het belsignaal nog altijd niet gegeven was, ging ik eens pieken hoe het er aan toe ging in dat klasje.  Ik zag Leon kijken naar Lomme die aan het wenen was.  Een ogenblik later zag ik Leon zich al wenend een weg banen naar de uitgang van de klas.  Volgens mij waren die elkaar aan ‘t bezighouden.

Achteraf wist Valerie te zeggen dat Lomme en Leon ’s middags hand in hand naar buiten kwamen, dat Leon heel flink is geweest en dat Lomme met een zoen afscheid genomen had van haar en dan flink in de rij voor de refter was gaan staan.  Leonneke ziet het helemaal zitten om morgen weer naar de klas te gaan. 

Het ziet ernaar uit dat we vertrokken zijn voor een nieuw schooljaar.