Dagvulling op zaterdag

De laagstaande zon van de laatste dagen vertelde me dat het hoog tijd werd om het glas eens onder handen te nemen en kijk, toen ik vanmorgen opstond, had ik er heel veel zin in.  Vol goede moed begon ik eraan maar na de twee vensters aan de voorkant van het huis had ik al door dat het een lange en lastige dag zou worden.  Ik weet niet hoe het kwam maar het ging precies niet zoals ik het wilde.

Eén venster verder moest ik de werken al stilleggen voor het middageten.  Ik maakte vlug tagliatelle met zalm klaar maar dat viel niet in goede aarde bij de jongens.  Ze hebben er elk één hap (het proevertje) van gegeten en zijn dan overgeschakeld op boterhammen.  ‘k Had het kunen weten dus liet ik het niet aan mijn hart komen.

Mark vertrok naar de les houtbewerking en ik hervatte mijn werk.  17 keer stelling op, glas wassen, stelling af, stelling verzetten.  En dat alleen voor het bovenste deel van de vensters.  Halverwege begon ik er genoeg van te krijgen en werd ik boos.  Niet op iets of iemand maar gewoon boos en iedereen die dan in de buurt komt, zal het geweten hebben.  (Zo gaat het altijd als ik te lang met hetzelfde bezig  ben.  Mark weet er alles van.)  Op karakter ging ik door en rond 16u was ik eindelijk klaar. 

Net toen kwam Mark de oprit opgereden met een auto die eigenlijk ook niet om aan te zien was.  Deze week moet een nest meeuwen onze auto als doelwit gebruikt hebben want hij was plotseling blauw met witte stippen.  ‘k Heb die dan ook maar een beurt gegeven.

De auto was nog  niet helemaal afgedroogd of het begon te druppelen.  ‘k Had ik nog net de tijd om de was binnen te halen voor we getrakteerd werden op een heuse stortbui.  Allé ja, ramen en auto, ze zijn toch weer eens proper (geweest).

We hebben toch ook nog iets leuks gedaan vandaag.  Film op groot scherm.

(‘k Ben ongelooflijk ontevreden over dit blogje.  Ook nu ging het mij niet.  Hoog tijd om mijn bed op te zoeken.  Hopelijk gaat het morgen beter.)

Wat brengt de Sint?

‘n Stoere auto voor Warre.
‘n Stoere moto voor Lomme.
Een autobaan
en een parkeergarage.

De jongens mogen hun wensen omcirkelen in de speelgoedboekjes.  Alleen… ze kiezen altijd hetzelfde.  Ze hebben bakken vol met auto’s en moto’s.  De autobaan die ze vorig jaar kregen wordt nog regelmatig bovenghaald (al moet gezegd dat ze nu eerder kiezen voor die racebanen maar daar zijn wij (nog) niet voor te vinden).  De Sint hier weet het eventjes niet meer.  Het lijkt er ook op dat ze alles al hebben.  Wat zou die brave man bij julie brengen als je twee zonen van 5 en 3 had?  Nog meer auto’s?

Mijn herfstschatten

Toen de bel ging, zag ik twee beladen kinderen reikhalzend mijn richting uitkijken.  Warre had een mooie herfstboom bij en Lomme was er bijna zelf één met zijn kroon op.  Zo fier als een gieter stak hij zijn doos herfstschatten in de lucht.  Heel leuk zo op een woensdagmiddag als de kinderen met de fiets naar huis moeten en ik handen te kort lijk te hebben om alles te dragen.  We zijn heelhuids thuis geraakt, mijn herfstschatten en ik.  ‘t Is wel heel mooi gevonden allemaal.

Happy birthday… to oma

We maken ons op om naar oma te gaan.  In de auto wordt alvast enthousiast gezongen.

Warre: “Happy birthday to oma,
happy birthday to oma,
happy birthday to o-o-ma,
happy birthday to you.”

Lomme: “Piep piep, hoela!
Piep piep, hoela!
Piep piep, …”

Warre: “Lomme, omdat het er zóveel zijn, gaan we er maar drie doen.”

Lomme: “… hoela!”

Proficiat oma, met je zoveelste verjaardag. 

Top Gun

De jongens kregen eerder deze maand een vliegdekschip met wat vliegtuigen en helikopters van een tweedehandsspeelgoedbeurs.  Bij wijze van illustratie brachten we zondag de film Top Gun mee van bij opa baard.  Vanavond, terwijl ik aan het kookfornuis stond, werd de DVD in de computer geduwd en nestelden de jongens zich op hun vaders schoot.  De openingsscène was nog maar gestart en ik kreeg al kippenvel van de muziek alleen.

Tijdens het bekijken van de vliegscènes (de rest werd overgeslagen) werden door de jongens tientallen vragen afgevuurd.  Elk om beurt wilden ze wel iets uitgelegd krijgen van hun vader.  Tijdens de laatste vliegscène konden de kookpotten wel even zonder mij en samen genoten we van de overwinning van Maverick en de zijnen; de jongens en Mark aan het computerscherm gekluisterd en ik op een veilige afstand achter hen, aan het bekomen van de emoties.  (Ik weet het, ik heb echt niet veel nodig.)

Even later zaten we met ‘n Maverick en ‘n Ice aan tafel.  En dat vliegdekschip zal de volgende dagen ongetwijfeld decor zijn voor uren speelplezier.

Over trouwen…

Warre heeft het goed te pakken.  Hij loopt al meer dan een week te verkondigen dat hij verliefd is op M. en deze namiddag, in de auto, kwam op de achterbank volgend gesprek tot stand:

Warre: “Ik ga met M. trouwen.”
Lomme: “Tlouwen?  Walle, wat is dat tlouwen?”*
Warre: “Dat wil zeggen dat je nooit meer een andere pakt.”

Nadat ik uitgelachen was, heb ik het fenomeen ‘trouwen’ toch even herschetst.

* Ik begin me echt af te vragen als het nog goed komt met Lommes ‘r’.  Hij spreekt ze nog steeds uit als een zuivere ‘l’.

De koningin is weg

Een woordje uitleg bij een tekening van Warre. 

Ik: “Warre, wat heb je getekend?”
Warre: “Een koning.”
Ik: “En waarom kijkt de koning zo verdrietig?”
Warre: “Omdat zijn koningin weg is.”
…
Warre: “De koningin is naar een ander kasteel.  En de koningin van dat ander kasteel komt naar zijn kasteel.  Maar het duurt een beetje lang…”

Nonkel René

Op vrijdag 16 oktober was er de begrafenis van nonkel René (een oom van Mark).  Zoals meneer pastoor het heel mooi omschreef, is hij gestorven aan een onomkeerbare ziekte.

Sinds jaar en dag staat deze foto, mooi ingekaderd, op het televisietoestel in de leefruimte van nonkel René en zijn vrouw.  De rest van de foto’s staan in het rek onder de televisie.  Tijdens ons laatste bezoek zijn we te weten gekomen waarom deze foto zo belangrijk voor hen was.  Warre zou in heel zijn leven de eerste baby geweest zijn die vastgehouden heeft.  Nonkel René was daar bijzonder fier op.   Dat kon je zien aan die vluchtige twinkeling in z’n zieke ogen.

Winterschoenen

Voor de jongens koop ik graag degelijke schoenen.  Degelijk, in de zin van stevig, onderhoudsvriendelijk (niet dat ik wekelijks schoenen sta op te blinken), niet te lomp en liefst met beschermde top.  Zo ging ik woensdag met mijn jongens op pad voor nieuwe winterschoenen.  Eerst kwam Lomme aan de beurt.  Nog voor de winkeldame naar mijn wens gevraagd had, was mijn oog al gevallen op de schoenen dat een ander kind aan het passen was.  Bruine Guma’s met elastiek aan de buitenkant (zoals de Kickers zonder veters) en een ritsje aan de binnenkant.  Helaas pasten ze Lomme niet.  Het kind is namelijk gezegend met brede voeten.  We gingen verder op zoek en kwamen onbewust weer bij de duurdere Rondinella’s terecht.  Ik had niet het wauw-gevoel maar het kon ermee door.

Omdat Warre over een stel fijnere voeten beschikt, wou ik hem ook eens de Guma’s laten aanpassen want bij deze had ik dat wauw-gevoel wel.  Ze pasten hem als gegoten maar aan zijn gezicht te zien was het niet helemaal wat hij voor ogen had.  Na een lofzang van zijn moeder heeft hij uiteindelijk toch ingestemd om ze mee te nemen; al was hij toch niet helemaal overtuigd.  Pas nadat oma en vooral zijn vader (weliswaar ingefluisterd door mij) de schoenen hadden goedgekeurd heeft hij zijn nieuwe schoenen volledig aanvaard. 

Dat ik niet voor niets op zoek ga naar beschermde toppen, is duidelijk op onderstaande foto.  Zo zagen Warres schoenen er na één dag uit.  Nu maar hopen dat ze de winter overleven.

Trucje

“Vake, moeke, kijk eens wat ik kan…”

Hoe ze ‘t doen, ik weet het niet, want ze hebben allebei een heel klein neusje.

BEELD woordenboek

Als Warre niet met de fiets aan het rijden is, is er veel kans dat hij met zijn neus tussen de boeken zit.  Zaterdag had hij het BEELD woordenboek (Nederlands . English . Français . Deutsch) vast.  Blad per blad bladerde hij van voor naar achter, kijkend naar de afbeeldingen die erin stonden.  Toen Lomme erbij kwam zitten begonnen ze met een spelletje.  Op elke bladzijde mochten ze één favoriete item aanduiden.  Op die manier zijn ze tot op bladzijde 511 (van de 957) geraakt.  Daar stond het ruimteveer waarover Warre in school had geleerd.  Hun aandacht werd verlegd naar het miniatuurtje dat zich in hun auto-collectie bevindt en zo bleef het boek verweesd achter op pagina 511.

Aan de reportage met het BEELD woordenboek heb ik twee mooie foto’s overgehouden.  Ik ben er onbewust in geslaagd om  de jongens op ongeveer dezelfde manier te fotograferen.  Ik heb enkel de foto van Lomme gekanteld om wat asymmetrie te creëren.  De vuile mondjes en de blauwe plek op Lommes voorhoofd heb ik gelaten voor wat ze waren.  ‘t Zijn hier toch de ogen die de aandacht trekken.

Badmuts verplicht

Sinds Warre in de derde kleuterklas zit, mag hij zowat om de maand met de klas gaan zwemmen.  Op het lijstje met de afspraken stond aangegeven dat een badmuts sterk aangeraden werd om te vermijden dat luisjes zich gemakkelijk verspreiden.  Voor de eerste zwemles had ik daar niet echt aandacht aan besteed maar toen bleek dat er slechts twee kindjes geen badmuts droegen, ben ik toch maar gezwicht.  Zaterdag zijn we dus om een badmuts twee badmutsen gereden (want die kleine wou er natuurlijk ook één). 

De jongens vonden de badmuts te gek.  De helft van het weekend hebben ze ermee op hun hoofd gelopen.  Als het van hen afhing, hielden ze ze ook aan om boodschappen te doen en om naar het bos te gaan maar dat vond ik erover.

Opruimer?!?

Toen ik daarnet Lommes schrift opensloeg, geloofde ik mijn eigen ogen niet.

Misschien moet ik hier thuis ook eens plakkertjes beginnen uitdelen.

Speciaal voor oma…

… de eerste foto van haar vier kleinzoons.

Open-klas-avond

Vanavond was open-klas-avond.  Deze keer werd ik zowel in de eerste als in de derde kleuterklas verwacht.  Aangezien we de werking van de eerste kleuterklas twee jaar geleden al eens uitgelegd kregen, trok ik vol verwachting naar de derde kleuterklas van juf Veerle. 

Toen ik net op tijd binnenging, zaten 6 mama’s wat onwennig rond te kijken en een kwartier later waren we nog maar met 9.  Uiteindelijk zijn het er 11 geworden terwijl 13 mama’s bevestigd hadden.  11 mama’s op 27 kindjes; niet één papa.  Schandalig weinig vind ik dat.  Ik kan wel begrijpen dat sommige ouders nog moeten werken of dat ouders niet weg kunnen omdat de partner nog aan het werk is maar dat dat bij meer dan de helft van de gezinnen het geval is, kan ik moeilijk geloven.  Zijn de ouders eigenlijk nog wel geïnteresseerd in wat hun kind doet?  Willen zij dan niet weten met wat hun kind zijn dag vult?  Vinden zei het dan leuk om zich even in de leefwereld van hun kind te begeven?  Of zouden Thuis of Familie er voor iets tussen zitten?  Het getuigt in ieder geval van weinig respect, vind ik.  Niet voor hun kind maar ook niet voor de juf die zich dag in dag uit inzet om kinderen op de meest creatieve manier iets bij te brengen.  Dit gezegd zijnde…

De uitleg van de juf was dus wel boeiend en verrijkend.  Op een rustige manier overliep ze het dagschema van de derde kleuterklas.  Hier en daar haalde ze een attribuut boven om haar woorden kracht bij te zetten.  Er werden anekdotes verteld en ervaringen uitgewisseld.  Heel gezellig allemaal.  Opvallend is dat al heel wat activiteiten plaatsvinden ter voorbereiding van het eerste leerjaar.  Zo is er het ‘dansend schrijven‘.  Ikzelf had er nog nooit van gehoord maar het zou een techniek zijn om de kinderen voor te bereiden op een vlot, vloeiend en veerkrachtig handschrift.  Verder zijn er de moet- en de mag-opdrachten.  Moet-opdrachten moeten binnen een bepaald aantal dagen afgewerkt zijn.  Bij mag-opdrachten krijgen de kleuters de keuze als ze het al dan niet binnen een bepaalde periode uitvoeren.  Later op het jaar zal ook gewerkt worden met de beertjes van Meichenbaum die een kind leert om bewust zijn handelingen te sturen.  Voor het vrij spel zijn tal van hoekjes ingericht die met een groene bol als open aangeduid worden of met een rode als dicht. 

Na een uurtje kregen we de kans om vragen te stellen en om een kijkje te nemen in de klas.  Kort daarna nam ik afscheid van juf Veerle.  Voor geen geld had ik dit willen missen…

Slaapwel

Warre is altijd een gemakkelijke slaper geweest.  De keren dat hij weerstand bood om te gaan slapen, kan ik op mijn één hand tellen.  Dat wil niet zeggen dat hij gemakkelijk de slaap kan vatten want het is meestal Warre die het langst ligt te woelen.  En woelen is nog zacht uitgedrukt.  Dat kind draait en keert in bed en neemt de meest onmogelijke posities aan tot hij echt in slaap valt.  Als ik hem ’s avonds een laatste keer ga toedekken, ligt hij meestal op zijn deken.  Als ik er dan in geslaagd ben om hem eronder te krijgen, komen  die voeten er gegarandeerd weer bovenop te liggen. 

Met Lomme hebben we wat meer werk om hem in horizontale positie te houden.  Hij laat zich gewillig onderstoppen -daar niet van- maar dan begint het circus.  Hij heeft dorst.  Hij moet plassen.  Vake moet bij de deur zitten.  Hij verzint het ene na het andere.  Als aan al zijn eisen voldaan is, slaapt hij vrijwel onmiddellijk.  In uitzonderlijke gevallen is hij zodanig moe dat we hem slapend aantreffen als we met ons glas water boven komen.  Verder heeft hij de gewoonte om altijd de rand van zijn bed op te zoeken.  Als ik hem dan naar beneden durf te trekken, ligt hij er binnen enkele tellen terug.  De laatste tijd slaapt hij heel dikwijls met zijn handen in de nek. 

Die laatste momenten met mijn jongens waarmee ik de dag afsluit, zijn volgens mij van de mooiste.  Terwijl zij nietsvermoedend liggen te slapen, neem ik de tijd om naar hen te loeren, hen te besnuffelen en over hun bol te wrijven.  Afscheid nemen doe ik met een zachte zoen op hun voorhoofd.  “Slaapwel lieverds van me.”

Tentoonstelling

Kleine herinnering voor de tentoonstelling die dit weekend doorgaat.

ARGOS, de fotoclub van Zwevezele, bestaat 35 jaar.  Daarom pakken we uit met een uitzonderlijke tentoonstelling ‘Swevezeele vs. Zwevezele’ waarin een schat aan oud fotomateriaal van Zwevezele zal tentoongesteld worden.  Naast de oude foto’s zal ook het werk van de huidige generatie te bewonderen zijn.  Jullie zijn van harte welkom.

Matisse

Mijn neef Steven en zijn vrouw Vicky zijn voor de tweede keer papa en mama geworden.  Na hun dochter Eline kunnen zij nu ook hun zoon Matisse in de armen sluiten.

Met de vier nieuwe baby’s in 2009 komen we bij familie Van Nieuwenhuyse op een totaal van 31 achterkleinkinderen; 23 jongens en 8 meisjes.  Hoe fier zouden mijn grootouders niet geweest zijn op hun nageslacht?

Welkom Matisse!
Proficiat Steven en Vicky.

2009
11/01: Amaurie
10/02: Seppe
11/02: Lotte
15/03: Lore
30/03: Lotte
01/04: Thijs
21/04: Remi
18/05: Stine
26/06: Sem
05/08: Birthe
16/08: Laurens
19/08: Aude
25/08: Laurentine
30/09: Matisse