Onderstaande tekst zag ik voor het eerst in het toilet van de woning van een chirurg. Het was zonder veel show afgedrukt op een blad wit papier maar was wel ingekaderd in een mooi lijstje. Voor zover ik kon zien, hing het er al een tijdje.
De tekst boeide me van het eerste moment. Ik las het en herlas het. Sommige woorden verstond ik niet maar de boodschap had ik wel begrepen.
Na mijn toiletbezoek, daar in die riante villa, liet het gedicht me niet meer los. Achteraf heb ik de schoonzoon des huizes gevraagd om me de tekst even door te mailen. Sindsdien hangt hij ergens tussen een hoop andere mails die vroeg of laat in de vuilbak zullen landen. Vandaag is dan ook de ideale gelegenheid om hem hier veilig onder te brengen.
Le don du sourire
Il ne coûte rien et produit beaucoup.
Il enrichit celui qui le reçoit
Sans appauvrir celui qui le donne.Il ne dure qu’un instant,
mais son souvenir est parfois immortel.Un sourire, c’est du repos pour l’être fatigué,
du courage pour l’âme abattue,
de la consolation pour le cœur endeuillé.C’est un véritable antidote
que la nature tient en réserve
pour toutes les peines.Et si l’on refuse le sourire que vous méritez,
soyez généreux, donnez le vôtre.Nul, en effet, n’a autant besoin d’un sourire
que celui qui ne sait pas en donner aux autres.A. COLPIN
Eel mooi! Heb ik alvast ook al genoteerd om eens iets mee te doen