Onderstaand gedicht trok mijn aandacht toen ik bij een collega amateur fotograaf op bezoek was. Het stond daar – mooi ingekaderd – tussen de boeken en gezinsfoto’s. Het is misschien niet van de beste poëzie maar het legt wel een ziekte van deze tijd bloot. Ik hoop dat ik niet de enige ben die er een boodschap aan heeft.
Geloof me vrij, ik heb geen tijd!
‘k Heb veel te vele bezigheid!
Ik moet nog dit, ik moet nog dat!
Ik moet vandaag nog naar de stad!
Ik ben van Pier en Jan gestoord…
Ik heb geen tijd, ik moet nu voort!‘t Is zo dat ‘t nu in ‘t leven gaat.
‘t Is zo dat dikwijlst wordt gepraat.
Men is gedurig opgejaagd
totdat de ziekte of dood u vraagt
te nemen rust… ontspanningstijd,
voor hier of wel voor d’eeuwigheidA. Vandekerckhove “Couragepillen”
Gedichtendag 2009 – Gedichtendag 2010 – Gedichtendag 2011 is er wegens tijdsgebrek van tussen gevallen. ;-)
