De toekomst

Zoals het hoort werd met complimenten en met bloemen gesmeten – waarvoor dank – tijdens de toespraak van de voorzitter van het Tomabel Cycling Team.  Een eervolle vermelding was er ook voor de jonge gasten van het team.  Omdat ze van oktober tot februari elke week weer en wind trotseren en vrijwillig met hun fiets ten strijde trekken op één of andere Vlaamse boerenakker terwijl ze evengoed de warmte van de huiskamer hadden kunnen opzoeken om er een namiddag TV te kijken.  De toekomst van het Tomabel Cycling Team is verzekerd.

Concentratie

Modderbad

De laatste cross was de properste niet.  We kunnen stellen dat we dit seizoen, zowel de crossers als de supporters, redelijk gespaard zijn gebleven van slecht weer.  Maar dat was buiten Stasegem gerekend.  De dooi heeft daar voor een echt modderbad gezorgd.  Ons velletje was na afloop nog nooit zo zacht en onze voeten nog nooit zo onderkoeld.

Rattekopjes

Lomme wil nog maar eens zijn haar laten groeien en vindt het maar al te best dat ik om de één of andere reden niet met hem tot bij de kapper geraak.

En Warre spaart gewoon mee.

Omdat ik je zo “lief” vind

Door een operatie en bijhorende revalidatie is de juf van Lomme sinds nieuwjaar afwezig.  Op de klasblog zie ik dat ze af en toe eens op klasbezoek gaat maar op 14 februari verraste ze haar kleuters met een kleine attentie en een leuk kaartje.   Toen ik het geheel ‘s avonds uit Lommes rugzak viste, werd ik er zowaar emotioneel van.  Dit gebaar is voor mij het mooiste bewijs dat de juf haar job met liefde doet en dat ze haar kleuters écht mist.  “Veel beterschap, juf Veerle.”

Cross in Ardooie

• In Ardooie gaven we weer alle vier, elk op ons eigen manier, het beste van onszelf.
• Vorig jaar zag het er heel anders uit.
• Proficiat Geert met je eerste plaats in de Superprestige, en met je 11de overwinning van het seizoen.
• Proficiat Bart met je eerste overwinning.
• Bedankt Joke en Nathalie voor het gros van de foto’s.

Kraenepoel

Met de dooi in het vooruitzicht, moesten en zouden we gaan schaatsen op natuurijs, en wel direct.  Braaf als we zijn, volgden we deze keer het politiebevel naast de vijver in eigen stad op en zochten we oorden waar het ijs betreden wel toegestaan was.  De Kraenepoel in Aalter werd meerdere keren vernoemd in de nieuwsberichten dus trokken we daar naartoe.

Het was even zoeken voor we een gaatje vonden in ons druk weekendschema.  Uiteindelijk bleek dat laatste uurtje voor zonsondergang op zaterdag de enige mogelijkheid.  Warre had oorspronkelijk geen zin meer in nog een activiteit (na zwemmen, crossen en KSA) en zou wel in de auto blijven zitten maar eens we geparkeerd waren, was hij er als eerste bij om op het ijs te gaan.

Schaatsen was er voor de jongens niet echt bij (alleen Mark heeft er hier een paar in de kast liggen) maar die vonden het glijden minstens even leuk; het liefst nog heel dicht tegen de vlakte.  Ik stond erbij en genoot van hun stoerdoenerij, al hield ik ook wel af en toe mijn adem in als ik er één onzacht tegen het ijs zag gaan.  Gelukkig zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Dat hebben we maar weer mooi gehad, zeg ik dan.

Lekker dicht bij elkaar…

… en dicht bij de vloer want die is lekker warm.

Houden van

Neen, geen liefdesverklaringen hier op deze blog maar wel het thema van het schoolfeest.  De vijf klassen brachten vijf passende liedjes met bijhorende pasjes.  Natuurlijk is het altijd leuk om je eigen kind in actie te zien maar die kleinste ukjes blijven toch wel het allerschattigst.

De klas van Lomme had eerst het liedje ‘Een beetje verliefd’ van André Hazes ingestudeerd, of toch een poging gedaan, want volgens de juf wilde het maar niet lukken.  Uiteindelijk werd er gekozen voor het liedje ‘Oya Lélé’ van K3.  In eerste instantie was dat tegen de zin van de jongens maar toen ze tijdens het instrumentaal stukje hun trucjes (alla breakdance) mochten doen, was ‘t plotseling wel OK.

De juf van Warre koos een liedje dat volgens Warre niet te vinden is op YouTube.  Als ik mij niet vergis, was het er ééntje van Elly en Rikkert met volgende tekst:

Je moest eens weten
Wat ik voor je voel
Al die vlinders
Een heleboel
Als ik naar je kijk
Word ik weer verlegen
Dan heb ik dat gevoel
Weer gekregen. 

En warempel, niet te vinden op het Internet.  Of toch?

Cross in Desselgem

De fiets kreeg ik als kerstgeschenk en de Tomabel-outfit mocht ik van iemand lenen.  Er was dus niets dat me in de weg stond om ook te gaan crossen.  Toch heeft het eventjes geduurd voor ik er helemaal klaar voor was.  Mentaal dan.

Uiteindelijk besliste ik om deel te nemen aan de laatste drie wedstrijden van dit seizoen.  Naast dat wekelijks uurtje spinning en de korte tochtjes van en naar het werk had ik deze winter nog niet op de fiets gereden.  Daarom vond ik het zo nodig om vrijdag door de sneeuw naar Desselgem te rijden om er het parcours te verkennen.  (Mensen worden voor minder zot verklaard.)

Met deze minimale voorbereiding en goed ingeduffeld tegen de koude temperatuur kwam ik dus aan de start van de cross in Desselgem.  Tijdens het rijden had ik geen tijd om kou te lijden.  De steile brug, de vele korte bochten, de zandstroken en een hobbelig pad door het bos eisten al mijn aandacht op.  Gelukkig kon ik op de rechte stroken rond het voetbalveld even op adem komen.  Halfweg koers ben ik onderuit gegaan met een geschaafde elleboog tot gevolg.  Uiteindelijk reed ik uitgeteld maar tevreden als 6de van 11 deelnemende vrouwen over de finish.  Missie voor één derde geslaagd.

Wie ben ik?

“Moeke, wie ben ik?” vroeg Lomme terwijl hij nog eens uitdrukkelijk naar beneden keek, naar het naamkaartje dat hij voor zich hield.
“Annelies Devlamynck”, antwoord ik hem vlug.
“Ba nee gij.  Ik ben Lomme!”  

Het kind was me weer te slim af geweest.  Het slechtste van al is dat het niet de eerste keer was dat hij die grap met mij uithaalde…