Zandmannetjes

Voor ik zelf ga slapen, wip ik nog eens binnen op de kamers van de jongens.  Dan dek ik ze nog eens toe en geef ik ze nog een zoen.  Bij Warre is dit nooit een probleem.  Die slaapt redelijk vast en reageert nooit op mijn aanwezigheid.  Ik mag hem opnemen en in de juiste richting in bed leggen; hij merkt het niet.  Bij Lomme moet ik voorzichtiger zijn.  Op één of andere manier reageert hij altijd wanneer ik de deur open en het licht de kamer binnenstroomt.  Of hij neemt een andere houding aan, of hij zoekt zijn tuut en stopt die opnieuw in z’n mond.  Het gebeurt zelfs regelmatig dat hij z’n ogen opentrekt.  Meestal doet hij ze ook vlug weer dicht en heeft het geen gevolgen.

Gisteren trof ik Warre op de grond aan.  Ik riep Mark er even bij en we besloten om er een foto (of 6) van te nemen.  Deze morgen confronteerde ik Warre met de beelden.

A: “Warre, wat is er gebeurd?  Ben je uit je bed gevallen?”
W: “Neen, de zandmannetjes hebben mij eruit geduwd.”
… (denkt even na)
W: “Ze waren met twee.”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s