Nooit meer…

Het begon bij een nicht.  Ze vroeg me of ik haar huwelijk wou fotograferen.  Zonder na te denken over welke gevolgen dit kon hebben, stemde ik toe.  Ik was bloednerveus maar bracht mijn opdracht tot een goed einde.  Het album heeft ze zelf gemaakt.

Toen trouwde haar zus en ook zij vroeg me als fotografe voor haar huwelijk.  Er werd een album gekocht en ik liet foto’s afmaken tot het vol zat.  Niet de ideale situatie maar toch was ik tevreden met het resultaat.

Het album bracht een gemeenschappelijke vriendin op een idee en ja, ook op haar huwelijk mocht ik opdraven.  Ik voelde me vereerd om er op die manier van heel dicht bij te zijn.  Het album zag er enigszins anders uit.  De mooiste foto’s werden uitgekozen en er werd een schets gemaakt op kladpapier.  Eens ik wist hoeveel papier er nodig was, werd dit besteld.  De foto’s werden geplakt op losse vellen die pas achteraf werden samengebonden.

Een jaar later trouwde de broer van die vriendin.  Hier speelde ik slechts een bijrol naast een groot fotograaf.  Tot m’n spijt werd het mijn slechtste reportage ooit.

Daarna was het de beurt aan een neef, de broer van bovenvernoemde nichten.  De reportage was goed maar het album liet meer dan een jaar op zich wachten.  Naast een fulltime job, een huishouden en twee kleine kindjes was er te weinig tijd en energie om eraan verder te werken.  Het resultaat mocht er dan wel weer zijn.

Vorig jaar kwamen er ineens twee aanvragen binnen.  Iemand uit de jeugdbeweging had vernomen dat ik me wel eens waagde aan een trouwreportage.  Ze kwam kijken naar het album van mijn vriendin en was verkocht.

Op hetzelfde ogenblik kwam de vraag binnen van de jongste broer van mijn vriendin.  De laatste twee huwelijken lagen een week uit elkaar.  Voor het eerst werd er digitaal gefotografeerd waardoor ze kort na datum hun foto’s al konden bewonderen.  De albums werden andermaal uitgesteld en een jaar lang woog dit op mijn gemoedsrust.  Ik ging slapen met de verplichting om het af te maken en ik stond er mee op.  Uiteindelijk heb ik mezelf verplicht om er werk van te maken. Het eerste album was op een maand tijd af.  Mijn huishouden was blijven liggen dus was een inhaalmaneuver op zijn plaats.  Na een maand ‘rust’ ben ik aan het tweede album begonnen.  Avonden aan een stuk tot een gat in de nacht werd er geschikt en geschoven, gekozen en weer weggegooid.  De eerste huwelijkverjaardag werd een deadline en die heb ik maar net gehaald.

Het laatste album was de deur nog niet uit of een goede vriendin stelde mij de vraag om het ook voor haar te doen.  Met veel spijt in het hart heb ik geweigerd.  Ik kan niet meer.  Ik wil niet meer.  Het is genoeg geweest.
Nooit meer…

Advertenties

2 gedachtes over “Nooit meer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s