Die tuut

De Sint en de tuut. Heel vaak worden de twee in één adem uitgesproken; zo ook bij ons. Als we Lomme vroegen als hij de tuut aan de Sint zou geven, wisten we niet aan welk antwoord we ons konden verwachten. De ene keer was het “ja” en de andere keer was het “neen”. In het begin was ik ervan overtuigd dat hij er klaar voor was maar hoe dichter de Sint kwam, hoe meer ik ging twijfelen. Lomme is nog maar tweeëneenhalf en soms denk ik dat we hem niet genoeg de tijd gunnen om klein te zijn.

Zaterdag hadden we afspraak met de Sint. Warre had al elfendertig Sinten en pieten gezien afgelopen week maar voor Lomme was het een eerste ontmoeting. Bij het binnenkomen ging Warre recht op z’n doel af. Hij maakte een praatje met de Sint en zwarte Piet terwijl wij een voorzichtige poging deden om Lomme wat dichterbij te brengen. In eerste instantie keek Lomme van de Sint weg maar waagde zich dan toch aan een handje voor de piet. Ondertussen zong Warre het volledige “Zie ginds komt de stoomboot”. Toen het tijd werd om afscheid te nemen, viste ik Lommes tuut uit mijn jas en gaf ze aan hem. Zonder verpinken gaf Lomme zijn tuut aan zwarte piet die ze aan zijn jasje vastmaakte bij een hele verzameling andere tuten. Daarna kon Lomme niet vlug genoeg buiten zijn.

Ik ben weer zo fier op mijn jongen. Hij heeft wel al een paar keer om de tuut gejammerd maar als we hem eraan herinneren dat de tuut bij zwarte piet is, houdt het meestal op. ’s Middags kan hij de slaap moeilijk vatten zonder tuut maar dan gaat het ’s avonds des te gemakkelijker. En zo zijn we van alle tuten verlost. Warre heeft vorig jaar op net dezelfde manier afscheid genomen van zijn tuut en ook bij hem is er nooit een probleem geweest.

Advertenties

4 gedachtes over “Die tuut

  1. Oooh… Moedig van dat kleine manneke!

    Hier is geen enkel tutje het huis uit. Ze liggen in de bedjes en daar blijven ze nog efkes. Binnenkort komen er alweer nieuwe tutjes bij!

    Ik zal hier als de tijd rijp is een iets moeilijkere opgave aangaan. De tutjes buitenkrijgen zonder de paashaas of Sinterklaas.
    Een kronkel in mijn hoofd maakt mij wijs dat die zotte figuren niet met tutten moeten geassocieerd worden. 😉

  2. Dappere Lomme! En zo vroeg al zonder tuut slapen, sterk!
    Nora is 2 jaar en 2 maanden en is nog heel erg gehecht aan haar tuut (enkel om te slapen), ze heeft er zelfs drie nodig: één in haar mondje, en één in elk handje…
    Ik hou mijn hart al vast als ze die ooit zal moeten afgeven (waarschijnlijk aan de Sint volgend jaar)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s