De boom van nonkel Paul

In de tuin van mijn ouders staat een boom.  Het zou de laatste boom zijn dat nonkel Paul geplant heeft.  Toen de boom een aarzelende start nam, verzekerde hij mijn ouders dat die er wel door zou komen.  Kort daarna is nonkel Paul in elkaar gezakt toen hij tijdens de zondagvoormiddagrit van de wielertoeristen de Oude Kwaremont opreed.  Ik herinner het me nog goed.  Zes jaar geleden op 11 mei.  Het was moederdag.

Nonkel Paul was een stille, brave man die dikwijls zijn grote tanden bloot lachte.  Hij zei niet veel maar áls hij een mening over iets had, kon hij daar enorm in opgaan.  Tot mijn twaalfde zag ik hem bijna dagelijks en uit die periode herinner ik me vooral zijn grote grijze koersfiets waarmee hij tweemaal per dag op en af naar de bank reed.  Ik heb hem ook gekend als coureur die koersen won en was maar al te fier toen ik dit onlangs op een blog te lezen kreeg. 

Nonkel Paul heeft de laatste jaren van zijn leven nog een grote tegenslag te verwerken gekregen toen bleek dat zijn zoon ongeneeslijk ziek was.  Het lachen verging hem en opgekropt verdriet maakte van hem een ander mens.  Vol verwachting keek hij uit naar de geboorte van zijn eerste kleinkind maar jammer genoeg heeft hij dit niet meer mogen meemaken.

De boom van nonkel Paul.  Hij staat te bewonderen in de tuin van mijn ouders en ook als hij niet bloeit, is het een prachtige boom om naar te kijken.

Boom

Advertenties

3 gedachtes over “De boom van nonkel Paul

  1. Een boom met een verhaal en een hart! De tranen stonden me in de ogen toen ik het las!
    Mijn moeder is gestorven toen Mats een week oud was. Ze was al lang ziek, en ze heeft op haar sterfbed Mats van amper een dag oud toch nog kunnen vastnemen. Misschien daarom ook dat ik verhaal me zo ontroert.

  2. @ Ilse: Moet een lastige periode geweest zijn voor jou. Enerzijds is er het geluk van de geboorte en anderzijds is er het verdriet om het verlies. Ik denk dat het eerste niet opweegt tegen het laatste wat een spijtige zaak is natuurlijk. Of heb ik het mis?

    Marks moeder is gestorven toen ik zwanger was van Warre en we vragen ons regelmatig af hoe zij zou omgegaan zijn met onze jongens.

  3. @Annelies: Op dat moment was het natuurlijk niet makkelijk maar ergens trek ik me eraan op te weten dat mijn moeder Mats nog gezien heeft (ook al vind ik het nog altijd jammer dat we tijdens die laatste dagen geen foto maakten van mijn moeder en baby Mats).
    Ik weet ook hoe mijn moeder afgezien heeft het laatste jaar van haar leven en eerlijk gezegd – het klinkt misschien cru – was het ook een geruststelling dat de pijn en het lijden eindelijk voorbij was.
    Op de kast hier staat een foto van mijn moeder en schoonvader (die een half jaar later overleed) in de hoop de gedachtenis levende te houden.
    Twee weken geleden vroeg Mats wanneer we nog eens naar het kerkhof gingen om bloemetjes bij moemoe te zetten, dus ik lijkt te slagen in mijn opzet.

    Sommige dingen gebeuren en daar moet je je gewoon bij neerleggen, dat één van je ouders sterft is de natuurlijke gang van ’t leven, en ook al blijf je ze missen, je kan het plaatsen.
    Maar wat moet het zijn als je je bloedeigen kind moet afgeven, ik mag er niet aan denken … hoewel ik al te goed besef dat er anderen zijn die deze last wel moeten dragen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s