3 januari 1987

Het is ondertussen 23 jaar geleden (ik was toen negen) en nog steeds, rond de jaarwissel, speelt diezelfde film zich verschillende keren in mijn hoofd af.

Het is zaterdagavond laat.  We zijn net thuis van één of andere kaartavond en maken aanstalten om naar bed te gaan als de bel gaat.  Nonkel E. en tante M. aan de deur.  Als mijn ouders onmiddellijk kunnen meekomen naar het ziekenhuis want mémé en pépé Meulebeke hebben een ongeval gehad.  “Een ongeval, toch niet te erg?” hoor ik m’n vader zeggen.  “Toch wel…  alle twee.  Dood.”

Ik zie mijn vader nog met de gasten in de living gaan terwijl mijn moeder zich over ons ontfermt.  Iedereen weent, ook ik.

Het volgende moment lig ik op een matras in de kamer van het buurmeisje.  Ik kan niet stoppen met snikken en smeek tot wie het horen wil om een mirakel.  Als ik uiteindelijk in slaap val, stopt ook de film. 

Van de dagen die volgden of van de begrafenis kan ik mij niets meer herinneren.  Alleen dat éne moment vergeet ik niet.

Pépé was een tijdje ziek geweest maar op dat moment was hij redelijk goed.  Zo goed zelfs dat hij sinds lang weer in de auto was gestapt om te gaan nieuwjaren.  Op de terugweg had hij waarschijnlijk de snelheid van een tegenligger verkeerd ingeschat bij het inslaan van zijn eigen straat.  De groene Opel Record werd gegrepen.  Pépé zou op slag dood geweest zijn, mémé op weg naar of in het ziekenhuis.

Twee dagen voor het ongeval waren we nog met heel de familie bij hen thuis geweest.  De volwassenen hadden zich verzameld in de living en werden bediend door mémé terwijl pépé vanuit zijn relaxzetel toekeek hoe het jong geweld de keuken en waskamer op stelten zette.  En ik moet daar, als een trouw hondje, ergens in z’n buurt gezeten hebben. 

Over wat er zich 23 jaar geleden heeft voorgedaan, wordt bij ons thuis niet meer gesproken maar ik vermoed dat ik niet de enige ben die op 3 januari terugdenkt aan pépé en mémé.

 

Advertenties

9 gedachtes over “3 januari 1987

  1. Dat is waar, elk jaar wordt er door mezelf ook aangedacht! En ook dat ene moment, zoals jij beschrijft, kan ik me ook nog exact herinneren! In ons geval, nonkel D. en tante L. kwamen ons bij de buren halen! Broer en ik bleven ook bij de buren slapen.

  2. Amai, dat is echt heftig, dat zijn dingen die je nooit kan vergeten !
    En ik kreeg een extra rilling toen ik “Meulebeke” las, mijn beide grootouderparen (waar nu nog maar één oma van overblijft) en dus ook mijn ouders zijn van daar ! Ik ken het daar dus goed (en woon er sinds een paar jaar, toevallig, ook niet ver van af).

  3. Nee hoor 🙂 Ik heb mijn ganse jeugd in de buurt van Brugge gewoond (nog altijd mijn stad), maar nu wonen we sinds drie jaar in het landelijke Kanegem, een deelgemeente van Tielt ! Woon je nog steeds in de buurt ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s