Winterpret

Jullie hadden nog het antwoord op mijn raadseltje te goed.  Waarschijnlijk zullen het enkel de West-Vlamingen zijn die de titel snappen.

Terwijl zowat half België in de file stond door onverwachte sneeuwval tijdens het spitsuur, trok ik vorige woensdag naar een trekgat in Schuiferskapelle om er een partij ‘pret’ te fotograferen.  Goed zot, ik weet het, maar het idee zat al lang in m’n hoofd.  De vorige witte dagen had ik aan me voorbij laten gaan wegens geen tijd en andere verplichtingen maar vorige woensdag, terwijl de kinderen op school waren, kon ik wel even weg.

Ik wist dus een veld prei zijn ergens op een hoogte in Schuiferskapelle.  Via de gladde binnenwegen reed ik ernaartoe.  Ik parkeerde mijn auto in de berm en begon mijn statief uit te plooien toen een tractor in mijn richting kwam gereden.  Ter hoogte van mijn auto vertraagde hij en kwam hij uiteindelijk tot stilstand.  Na het stilleggen van de motor vroeg de boer wat ik van plan was.  Als ik had gezegd dat ik wat foto’s wou nemen van de prei die zich naast hem bevond, had hij me waarschijnlijk terecht zot verklaard.  Met mijn camera in de hand stamelde ik dat dit het ideale moment was om te fotograferen gezien de sneeuw en al.  Alsof dit de meest abnormale zaak van de wereld was, bromde hij iets terug, startte de moter, reed wat verder tot hij z’n tractor kon keren en reed terug van waar hij kwam.  Jaja, Schuiferskapelle is ’n typisch West-Vlaams dorp.

De weersomstandigheden waren allesbehalve goed.  De lucht was veel te grijs en er stond een felle wind waardoor ik binnen de kortste tijd versteven was van de koude.  De wind was ik te slim af door wat dieper in mijn sjaal te kruipen maar mijn handen kregen het zo koud dat ik amper nog op de knopjes van mijn fototoestel kon duwen.  Als het uiteindelijk toch opklaarde begon het nog hevig te sneeuwen ook (‘k vond ’t ook niet logisch).  Ik bleef dus op close-ups aangewezen en niet op de landschapsfotografie die ik voor ogen had.  Bovendien moest ik beginnen voortmaken want het werd stilletjesaan tijd om de jongens van school te halen.

Toen ik ’s middags de tijd nam om het resultaat te bekijken was ik ongelooflijk ontgoocheld.  ‘k Had werkelijk niets dat de moeite was.  Ik moest en zou terugkeren. 

Ondertussen heb ik nog twee mislukte pogingen ondernomen.  De frustratie is groot.  Voor fotografie heb je tijd nodig en die heb ik momenteel niet. 

Zoiets had het moeten worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s