Elke week een achtste triathlon

Elke donderdag als het middaguur nadert, kijken we naar elkaar met dezelfde vraag: “Zie je ’t zitten?”.  Mijn collega en ik maken ons dan op voor een middagje zwemmen.  Zelden volgt een enthousiaste respons maar elkaars aanwezigheid is de stimulans om toch naar ’t zwembad te vertrekken.  In een uur tijd rijden we naar het zwembad, kleden we ons om, trekken we gedurende ongeveer 25 minuten baantjes, douchen we, kleden we ons aan en rijden we terug naar ’t werk.  Het is bijna een automatisme geworden.  Behalve de gesprekken die we voeren verschilt de ene week nauwelijks van de andere maar elke keer opnieuw zijn we heel tevreden dat we gezwommen hebben.

Elke zaterdagmorgen wissel ik mijn slaapkleed voor mijn loopkleren.  Na het ontbijt breng ik de jongens naar het zwembad voor de wekelijkse zwemles en in plaats van mij in het cafetaria te installeren voor drie kwartier, ga ik aan de overkant op de piste een twaalftal toeren lopen.  Twee mama’s waarvan de kinderen op dezelfde school zitten als de onze, lopen ondertussen met me mee.  Het systeem werkt perfect.  Wie kan, sluit aan.  Lukt het niet, dan is dat geen probleem.  Op die manier word ik onbewust gestimuleerd om te lopen.  Een ander voordeel is dat ik zelden alleen hoef te lopen.  Ondanks mijn looppartners is lopen nog steeds niet mijn favoriete bezigheid.  De inspanning die ik moet leveren is nog altijd veel te groot waardoor ik er geen plezier aan beleef.  Gelukkig loop ik tegenwoordig pijnvrij maar het is en het blijft veel te lastig.  Na afloop, als ik dampend tussen de rest van de papa’s en mama’s het eindsignaal van de zwemles afwacht, ben ik wel super tevreden van mijn inspanning.

Tenslotte ga ik op maandagavond een uurtje spinnen.  Terwijl Mark de jongens in bed stopt, vertrek ik met m’n grote sportzak te voet richting fitness.  Ik moet opletten dat ik onderweg niet begin te huppelen, zo hard kijk ik uit naar dat uurtje spinning.  Ik heb geen verklaring voor mijn enthousiasme want spinning is ook best lastig.  Komt het door die opzwepende muziek die door de boxen knalt?  Is het omdat er in groep gesport wordt of is het omdat ik onmiddellijk resultaat zie van mijn inspanning in de vorm van stromend zweet?  Wat het ook is, ik geniet ervan, (niet altijd) op het moment zelf maar ook nadien.  Het zal toch niet aan die 10 minuten sauna liggen zeker, die ik mezelf elke week cadeau doe.

1 km zwemmen, 1 uur fietsen en 5 km lopen.  Ruim voldoende voor een achtste triathlon per week.  Ooit wil ik eens alles na elkaar afwerken in een officiële wedstrijd want als ik sport, heb ik graag een doel voor ogen.  Mensen die ervaring hebben met triathlons of die met me mee willen doen, mogen gerust een reactie nalaten.  Alle tips zijn welkom.

Advertenties

2 gedachtes over “Elke week een achtste triathlon

  1. Chapeau ! Zwemmen dat doe ik graag, echt fietsen is eeuwen geleden (mijn ritjes naar de bakker niet meegerekend) en lopen, als ik het woord nog maar hoor, krijg ik al overal zeer. Een triathlon is dus niet aan mij besteed, maar voor de rest ben ik wel heel sportief hoor …

  2. hihi, die eerste alinea is heel realistisch geschreven. 🙂
    Ik zal morgen proberen om eens een beetje enthousiaster te zijn. Misschien moet ik voor het zwemmen al denken aan het zalig soepke achteraf. Mmmm… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s