2 jaar ‘Mijn jongens’

Ruim twee jaar geleden was ik zoek naar een vervanging voor het schriftje waarin ik de belangrijkste gebeurtenissen, anekdotes en mijlpalen uit het leven van mijn jongens neerpende.  Dat neerpennen gebeurde ’s avonds in bed maar het schriftje verhuisde al snel van op m’n nachtkastje naar in m’n nachtkastje en werd er slechts sporadisch nog uit gehaald.  Een ander probleem die zich opdrong was dat ik geen blijf wist met de vele foto’s die ik van mijn jongens maakte.  Ergens wilde ik die tekst met die foto’s combineren en zo kwam ik bij het bloggen terecht.

‘Mijn jongens’ werd geboren en met een klein berichtje begon ik twijfelachtig aan iets wat voor mij redelijk onbekend was.  Het heeft een tijdje geduurd voor ik de blog openstelde voor het grote publiek.  Ik wou me er eerst van vergewissen dat het ‘iets’ zou worden dus oefende ik een beetje ‘in den duik’.   Het openstellen van mijn blog voor familie, vrienden en wildvreemden was voor mij een stimulans om meer en beter te gaan bloggen maar algauw werd het een verslaving.  Daar waar ik voor 5 maart 2008 mijn computer (van ’t werk) ’s avonds nooit meer bovenhaalde, ga ik nu nooit meer slapen zonder eerst mijn blog en de reacties gecontroleerd te hebben.  Ook de statistieken houd ik nauwlettend in het oog.

Eigenlijk is het allemaal zo dubbel.  Soms vraag ik me af wat er mij bezielt om mijn leven en dat van mijn jongens op het web te gooien en aan de andere kant vraag ik mij af hoe lang ik het zonder mijn lezers en hun reacties zou volhouden.  Nu en dan komt iemand me vertellen dat hij of zij meeleest en meestal krijg ik er onmiddellijk een compliment bovenop.  Een mengeling van trots en schaamte maakt zich dan meester over me.  Trots omdat het vele werk dat ik erin stop ergens gewaardeerd wordt en schaamte omdat de persoon die tegenover mij staat plotseling meer van me weet dan ik dacht.

Uiteindelijk ben ik heel tevreden dat ik met deze blog begonnen ben.  ‘k Vind het zelfs heel jammer dat ik er niet mee gestart ben bij de geboorte van Warre want er is al zoveel uit hun babyjaren verloren gegaan.  Het is één van de mooiste herinneringen die ik mijn jongens kan schenken dus zolang het leuk blijft, ga ik ermee door!

Advertenties

8 gedachtes over “2 jaar ‘Mijn jongens’

  1. Ik herken dat gevoel helemaal :-)) Dat is precies ook de reden waarom ik ermee begonnen ben !
    Ik zou zelf nog vaker willen bloggen (jij hebt een veel betere frequentie), maar ik wil dat zo niet “in de rapte” doen, want inspiratie is er elke dag met een kleuter in huis, maar tijd … ’t Is alvast mijn goeie voornemen !
    Proficiat met twee jaar bloggen !!

  2. Proficiat met je blog-verjaardag! Ik blijf ook lezen! Wat ik me wel eens afvraag: als (en ik zeg als) ik ooit zou stoppen met bloggen, kan ik dan m’n hele blog op een CD-rom zetten of iets dergelijks? Want zoals jij ook schrijft, doen we het ook voor onze kids, als herinnering voor later. Maar ik zie mij nu ook niet bloggen tot ze 18 jaar zijn, allé dat denk ik toch. Dus zal ik op een bepaald moment de blog van het net willen halen en ergens op willen bewaren… Weet jij dat?

  3. Heel herkenbaar! In april (tss…wie begint er nu de eerste april met een blog?!!) zit ik ook aan twee jaar. Ik las eens ergens dat je je blog ook als boek kon laten bundelen, maar ik weet niet meer hoe of waar, maar dat zou ik wel nog willen doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s