La ligne blanche

of hoe ik op onze laatste dag in Frankrijk een lesje kreeg in verkeer.

Onze planning zag er als volgt uit: markten in Néris-les-Bains, vélorail in Noyant d’Allier en douchen in Montluçon.  Ons bezoek aan de wekelijkse mark van Néris-les-bain moesten we noodgedwongen kort houden want voor we op de spoorwegfietsen konden springen moesten we (weeral) nog een hele weg afleggen.  Er was ook niet zó veel te beleven.  Het gros van de marktkramers verkochten groenten uit eigen moestuin; een heel verschil met wat wij hier gewoon zijn.  Daarnaast heb je een aantal kraampjes met kledij die te lelijk is om geld aan uit te geven en dan nog een paar enkelingen waaronder een slager.  Wel, als er iets is waar ik een probleem zou mee hebben als ik in Frankrijk woonde, zou dat het vlees zijn.  Ik vind het er zo onsmakelijk uitzien.  Dat gehakt…  etje.

Van Néris-les-Bains reden we naar Noyant d’Allier.  Op een gegeven moment zat ik achter een Fransman die duidelijk meer tijd had dan wij.  Ik had net een scherpe bocht genomen en voor ons lag een lange rechte baan die lichtjes daalde en waarop geen kat te zien was; behalve die trage Fransman dan.  Enkele meters verder ging de volle witte lijn over in een onderbroken lijn dus begon ik alvast in te halen.  Eens ik terug op het juiste rijvak was, keek ik in mijn achteruitkijkspiegel (ik weet het, ik weet het, veel te laat natuurlijk) en wist ik meteen dat ik het zweten had.  Er reed een wagen van de Gendarmerie achter me en die lieten zo’n unieke kans om een domme Belg aan de kant de zetten, natuurlijk niet liggen.

Gendarme: “Bonjour Madame.”
Ik: “Bonjour.”
Gendarme: “Vous êtes étrangère?”
Ik: “Oui, monsieur.”
Gendarme: “De la Belgique?”
Ik: “Oui.”
Gendarme: “Est-ce qu’il est permité de taverser la ligne blanche à Belgique?”
Ik: “Non, monsieur.”
Gendarme: “Ici non plus.  Vous pouvez me suivre.  Je vais vous verbaliser.”
Ik: “Godverdomme miljaardedju.”

Ik had nog het verstand om die laatste woorden even binnensmonds te houden maar eens ik gedraaid was om mijn identiteitskaart en rijbewijs uit te auto te vissen, liet ik ze toch waaien.

Van Mark kreeg ik 10 minuten om het zaakje af te handelen want anders zouden we onze spoorwegfiesten nog missen ook.  Uiteindelijk kwam ik met het dubbele nog niet toe want die gendarme vond de overtreding niet terug in zijn lijvig wetboek.

Gendarme: “Vous pouvez payer en liquide?”
Ik (met €125,00 in mijn portefeuille): “Oui.”
Gendarme: “Ca fait quatre-vingts dix euros.”

Voor één keer had ik geluk dat mijn Frans niet super is of ik had er nog een boete voor smaad en laster jegens de politie bij.  Ik heb toch niet nagelaten om mee te delen dat ik het wel wat veel vond maar dat kon hun pret niet drukken natuurlijk.  Integendeel. 

En blijkbaar was ik hun eerste slachtoffer van de dag want toen ik €100,00 uit mijn portefeuille haalde, konden ze me er geen 10 teruggeven.  We zijn hen nog moeten volgen tot de dichtsbijzijnde kruidenierszaak om het geld te wisselen.

Ondertussen had Mark de uitbaters van de vélorail gebeld dat we het niet zouden halen.  Gelukkig waren ze bereid geweest om het vertrek een halfuurtje uit stellen en konden we toch nog aansluiten.  We besloten onze vakantie niet te laten vergallen door die boete en genoten van het fietsen in dat verlaten stukje natuur.  Jammer dat de beentjes van onze jongens net iets te kort waren om zelf te fietsen maar ze vonden het toch leuk.  Onderweg stopten we verschillende keren om braambessen te plukken die met hopen langs de spoorweg te vinden waren.  Nog nooit gezien.

Omdat het echt mooi weer was en de namiddag nog jong, besloten we om in Noyant d’Allier nog een tochtje te doen van een 5-tal kilometers.  De jongens op de fiets en wij te voet.  Afgezien dat we hebben!  Het was heet en we hadden niets mee om te drinken en het was daar ook niet plat zodat we de jongens af en toe omhoog moesten duwen.   Op een gegeven moment liep Mark te puffen met Lomme in zijn nek en liep ik te zweten met aan elke hand een fiets.  En Lomme die heeft het 3 kilometer volgehouden om op te sommen wat hij zou kopen van drank als we een winkeltje tegenkwamen.  3 flessen spuitwater en 3 flessen fruitsap.  Of neen, 2 flessen spuitwater, 3 flessen fruitsape en 3 flessen limonade…  Zeker 3 kilometer aan een stuk.

Kennen jullie de fonteinen in Plopsaland?  Wel, in Montluçon hebben ze die ook en dat was de jongens niet ontgaan natuurlijk.  We hebben het een halve week kunnen uitstellen maar uiteindelijk zijn we toch bezweken en hebben we van de dansende fonteinen onze laatste activiteit gemaakt. 

Advertenties

Een gedachte over “La ligne blanche

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s