Run Bike Run

Daar stond ik dan, zenuwachtig te wezen tussen een twintigtal andere dames, me nog steeds afvragend wat me bezield had om me in te schrijven.  In het begin van de week was ik nog in paniek geschoten omdat ik echt wel besefte dat ik niet getraind was om aan zo’n wedstrijd deel te nemen.  ’t Is niet omdat je wekelijks 5 km loopt en er 50 fietst dat ook de combinatie vanzelfsprekend is.  4,3 km lopen, 30,6 km fietsen en opnieuw 3,2 km lopen: dat stond er vandaag op het programma.  Gelukkig was er een soortgenoot die ik kende.

De start verliep als in een grappige tekenfilm.  Iedereen weg en één die blijft staan.  Het was niet zo uitgesproken maar na een paar meters liep ik toch in laatste positie.  Ik had me voorgenomen om niet te vlug te starten en geleidelijk aan op te bouwen.  Dat hielp blijkbaar want tijdens de eerste ronde kon ik al een 4-tal dames inhalen.  De tweede ronde verliep vlot (alles is relatief natuurlijk) maar tijdens de derde begon ik het al lastig te krijgen.  Bij de wissel van lopen naar fietsen ben ik toch wat tijd verloren omdat ik ook van schoenen wilde wisselen en daardoor begon ik bijna als laatste op de fiets.  De eerste ronde (van 6) vond ik geen ritme en reed ik constant op m’n adem.  Ik wilde eten en drinken en me ondertussen nog ergens in een wiel nestelen maar dat lukte nauwelijks.  Uiteindelijk ben ik toch mijn eigen ritme beginnen rijden maar het heeft toch een hele ronde (5 km) geduurd voor ik weer adem had.  Er stond heel wat wind en net op het lastigste stuk blies die op kop.  Door het beperkt aantal dames was het ook moeilijk om samen te rijden dus moest ik de 30 km bijna volledig alleen afleggen en het ging moeizaam.  Amper 3 halve rondes ben ik er in geslaagd om iemand te volgen.  ‘k Was dan ook heel blij als ik van het fietsen af was.

Maar dan kwam er nog het moeilijkste stuk: de overgang van fietsen naar lopen.  Mark had al twee keer aan de wedstrijd deelgenomen en had evenveel keer moeten afrekenen met krampen.  Met dit in het achterhoofd begon ik heel voorzichtjes aan de laatste twee looprondes.  Hier en daar zag ik mensen verkrampt voortbewegen maar zelf had ik er weinig last van.  De benen waren moe, dat wel, maar ik kon nog lopen. Uiteindelijk ben ik, na 1 uur 49 minuten en 9 seconden wedstrijd, als één van de laaste deelnemers over de aankomst gesukkeld.  Moe maar heel tevreden. 

Het leukste aan de wedstrijd was het publiek.  Daar ik bij wijze van spreken een thuismatch speelde, stonden er heel veel mensen aan de kant die me aanmoedigden.  Je wordt als het ware vooruit geroepen door iedereen die je van ver of van dicht kent.  Bedankt allemaal en in het bijzonder aan iederen die speciaal voor mij is komen supporteren.  Zonder jullie was het waarschijnlijk niet gelukt.

Advertenties

8 gedachtes over “Run Bike Run

  1. I’m jealous!!! Ieder fietsritje is voor mij nog een confrontatie met de gebrekkige rug 😦
    En trouwens, het is een puike prestatie om zoiets uit te lopen/fietsen/lopen. Voor neef Brecht ook een dikke proficiat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s