45 G

Was het mijn eigen zoon niet geweest, ik was waarschijnlijk de eerste die een verwijt klaar had voor de ouders die hun vierjarige zoon lieten meedoen aan een wedstrijd van de ‘Landelijke renners en crossers’.  Lomme daarentegen vond dat hij genoeg aan de zijkant had staan koekeloeren naar hoe zijn vader en vele anderen zich met veel moeite een weg baanden door de modder en in het slijk.  Hij wou en zou zelf ook crossen en voor we er erg in hadden, was het kind ingeschreven en stond ik zijn nummer op te spelden.  45 G: vandaag, volgende week en, als het van Lomme afhangt, elke week de hele winter lang zal hij met dit nummer rondrijden.

De start werd gegeven en nog voor ze het veld opdraaiden was Lomme op achtervolgen aangewezen maar hij liet zich niet kennen en reed zo hard als hij kon.  Hij ging niets uit de weg en paste elke plas die hij tegenkwam.  Het tweede deel van het parcours was moeilijk en lag er zwaar bij maar ook dat kon hem niet deren.  Waar nodig sprong hij van de fiets en sleurde die mee door de modder.  Ikzelf kon het niet langer aanzien en schoof mijn fototoestel, dat door de spanning toch werkloos bleef, op mijn rug en liep met hem mee om te helpen waar nodig.  En ik was niet de enige die hem af en toe een duwtje gaf.  Ook enkele mensen uit het publiek snelden hier en daar te hulp.  Even flitste er door mijn hoofd: “Wat moeten die mensen niet van ons denken?” maar als ik dan dat stralende gezicht van mijn zoon zag, wist ik dat dit niet fout was.  Zoals we hier in ’t Westvlaams zeggen (en het mag letterlijk genomen worden): “ie jeunde em link ’n vik’n“. 

Na twee ronden zat de wedstrijd er voor Lomme op.  Zijn haar was nat van het zweet en van zijn schoenen kon je niet meer zien welke kleur ze hadden maar Lomme zelf straalde.  Hij genoot van de complimentjes die hij kreeg en mijmerde al snel over de volgende wedstrijd.  Hij is er nu al van overtuigd dat hij het beter zal doen.

Later op de namiddag werden we verwacht op een familiebijeenkomst.  Toen we daar fris gewassen arriveerden, deed het nieuws (en de foto’s!) van Lommes eerste crosswedstrijd al de ronde.  Lomme kreeg meteen de volle aandacht en werd er zowaar verlegen van maar tegen dat hij twee stukken taart naar binnen gewerkt had, hing hij aan de lippen van mijn nonkels die hem helemaal zot maakten.  Hij liet zelfs gewillig zijn benen masseren door nonkel L, die zelf ook coureur geweest is.  Lomme genoot maar tegen ’s avonds was hij zo ‘opgefokt’ dat hij de slaap niet kon vatten. 

Na een onderbroken nacht, bij het ontbijt, blikten we terug op Lommes eerste cross-dag.  Ik wreef, zoals ik wel meer doe, over Lommes billen maar deed dat blijkbaar niet goed want volgens ‘Lucky Luke’, zo versprak hij zich, moest het anders.  Ja hallo!  Nog maar een schop groot en dat heeft al allures…

Met dank aan Joke voor de foto’s want zelf heb ik er niet veel van terecht gebracht.

Advertenties

4 gedachtes over “45 G

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s