Mont Ventoux

Ons televisietoestel staat al sinds eind februari in de rommelkamer. Losgekoppeld. Geen mens die er wakker van ligt. Het staat daar goed. En toch is er een wekelijks televisiemoment. Op zondagavond mogen we onze voetjes onder tafel schuiven bij ‘opa baard’. Tijdens de maaltijd blijft de televisie gewoon spelen en gaat de aandacht van velen aan tafel (jammer genoeg) naar die lichtbak. Dit bracht ons bij ‘De pedaalridders’, het VT4-programma waarin ex-profrenners Ludo Dierckxsens en Johan Museeuw een team van vrouwen en mannen klaarstoomden voor een loodzware uitdaging: de Mont Ventoux op één dag drie keer beklimmen, binnen de negen uur. We hebben niet gevolgd van bij het begin maar toch lang genoeg om in spanning uit te kijken naar de finale.

De vrijdag voor de finale kwam de Telenetman met een digicorder onder de arm ons huis binnengewandeld en geraakte onze TV weer aangesloten. Op die manier kon de finale van De pedaalridders worden opgenomen en moesten we niet wachten tot volgende zondag om te zien wie de winnaars zijn. Maandagavond kijken was geen optie maar dinsdag mochten ze zich wel voor de TV nestelen. We keken met z’n drieën.  De jongens supporterend voor de jongens en ik voor de meisjes. De hele aflevering lang schreeuwden ze overtuigd dat de jongens zouden winnen en hoe meer het einde naderde, hoe wilder ze werden. Ikzelf had achter de rug van mijn jongens al regelmatig traantjes weggepinkt. Al dat emotioneel gedoe op televisie is niet goed voor mij. Toen de ladies als winnaar uit de bus kwamen, begonnen mijn twee jongens gewoon mee te blèten. Lomme was razend omdat de jongens niet gewonnen waren en Warre was razend op mij omdat ik de slogan van de meisjes door het huis liet galmen. Daar zaten we dan. Alledrei met tranen.

Het heeft nog een tijdje geduurd tot alles weer rustig was. In slaap geraken was blijkbaar niet zo eenvoudig en Lomme kwam vanuit zijn bed regelmatig terug op het programma. Tegen 22u kwam hij met de vraag als ik het telefoonnummer van de televisie had. Hij zou eens bellen dat het niet eerlijk was dat ze bij de jongens zo’n oude meneer in die groep gestoken hadden…

De man des huizes keek niet mee. Die speelt zelf voor pedaalridder deze week. Zaterdag vroeg is hij samen met enkele collega’s, ex-collega’s en zijn broer vertrokken richting Parijs. Van daaruit rijden ze gemiddeld 160km per dag richting Nice met als hoogtepunt de Mont Ventoux op woensdag. Vrijdag leggen ze de laatste kilometers op de fiets af en zaterdag laat komen ze thuis.

Om de jongens een beeld te geven van de periode dat Mark afwezig zou zijn, maakte ik een kalender op naar het alombekende voorbeeld van Mme Zsazsa. Het uittekenen van het rooster en het schrijven van de tekst ging nog vlot. Mark zorgde er voor zijn vertrek nog voor dat zijn week afwezigheid op een mooie manier afgebeeld werd en dan viel alles op zijn gat. Ik kan namelijk niet tekenen. Uiteindelijk heb ik gepaste afbeeldingen gezocht op het Internet en die afgetekend.

De bedoeling was om zo de hele vakantieplanning uit te tekenen. Het is namelijk zo dat onze jongens van hot naar her vliegen tijdens de vakantie. Met een geïllustreerde kalender wou ik duidelijk schetsen wie waar naartoe moet. Bij nader inzien zal ik toch een ander systeem moeten uitdenken. We zien wel.

Advertenties

Een gedachte over “Mont Ventoux

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s