Gedichtendag 2012

Onderstaand gedicht trok mijn aandacht toen ik bij een collega amateur fotograaf op bezoek was.  Het stond daar – mooi ingekaderd – tussen de boeken en gezinsfoto’s.  Het is misschien niet van de beste poëzie maar het legt wel een ziekte van deze tijd bloot.  Ik hoop dat ik niet de enige ben die er een boodschap aan heeft.

Geloof me vrij, ik heb geen tijd!
‘k Heb veel te vele bezigheid!
Ik moet nog dit, ik moet nog dat!
Ik moet vandaag nog naar de stad!
Ik ben van Pier en Jan gestoord…
Ik heb geen tijd, ik moet nu voort!

‘t Is zo dat ‘t nu in ‘t leven gaat.
‘t Is zo dat dikwijlst wordt gepraat.
Men is gedurig opgejaagd
totdat de ziekte of dood u vraagt
te nemen rust… ontspanningstijd,
voor hier of wel voor d’eeuwigheid

 A. Vandekerckhove   “Couragepillen”

Gedichtendag 2009 – Gedichtendag 2010 – Gedichtendag 2011 is er wegens tijdsgebrek van tussen gevallen.  ;-)

De broertjes in Dikkebus

Het WK in Tiegem

Crossen is nog altijd met stip hun favoriete bezigheid momenteel en omdat de voetbal (winterstop) en de KSA (examens bij de leiding) tijdelijk op non-actief staan, maken we er tegenwoordig een dag van.  Bovendien zijn de weergoden ons heel gunstig gezind dit jaar waardoor het aangenaam vertoeven is buiten.

In Tiegem werd het WK gereden.  De wedstrijd waarin bepaald wordt wie  een jaar lang die regenboogtrui mag dragen.  Voor onze jongens een wedstrijd gelijk een andere en toch vond Warre het nodig om ‘de trui van de Belgen’ aan te trekken.

En zoals altijd was het na de wedstrijd minstens even leuk als tijdens.

En toen ging het licht uit…

Meer dan een uur zaten we zonder elektriciteit.  De jongens vonden het maar niets en vuurden de ene vraag na de andere op ons af.  Wat is er gebeurd?  Wat gaat er gebeuren?  Hoelang gaat het duren?  Wat moeten we nu doen?  Wie gaat dat vermaken?  Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt.  En als je er dan eens begint over na te denken, zou het toch vlug lastig worden zonder elektriciteit.  Luxebeesten die we zijn.

Als geluk bij een ongeluk mochten er ijsjes gegeten worden als dessert.  Voor ‘t zelfde geld konden we de hele doos in de vuilbak kieperen.

Cross in Dour

Zondag stond er maar één afspraak op de gezinsagenda: de cross in Dour.  Omdat Dour toch een eindje rijden is, brachten we na een uitgebreid ontbijt alles in gereedheid om te vertrekken.  Om 12u30 al worden de jongste rennertjes aan de start verwacht en aangezien Warre en Lomme deel uitmaken van deze groep, zijn we er altijd vroeg bij.  De jongens hebben niets liever dan dat we een hele dag blijven en soms vragen we ons af wat er leuker is: het crossen zelf of de ruimte die ze achteraf krijgen om met hun vriendjes rond te dolen.  Ondertussen krijg ik de tijd om te fotograferen.  In de eerst plaats proberen we wat mooie beelden te schieten van de renners zelf maar eigenlijk is het naast de wedstrijd minstens even interessant.

De LRC is één grote familie (klink cliché).

Terwijl Lomme uitblaast, evalueert hij zijn wedstrijd.

Tussendoor vlug even de fiets schoonmaken.

Supporteren voor de teamgenoten.

Plassen genoeg tegenwoordig om creatief te zijn.

De sprint voor de 8ste of 9de plaats in categorie C.  Jammergenoeg voor onze Tomabeller gaf mijn finishfoto aan dat hij het net niet gehaald had.

Crossen in Staden en voetballen in Kachtem

Koning Warre III

De taart vinden we eigenlijk niet te vreten en toch gaan we elk jaar op zoek naar onze koning.  En voor de derde keer op rij beet Warre zijn tanden bijna stuk op het porseleinen geval dat in de taart verstopt zat.

Winterstop

Ergens half december begon de winterstop voor de voetbal.  Twee trainingen en een voetbalmatch per week per kind kunnen zomaar uit onze agenda geschrapt worden.  Ongelooflijk hoeveel tijd we daarmee winnen.  Toch wordt die pauze niet door iedereen zo positief onthaald.

Al twee keer deze week kwam Lomme met zijn allersipste gezicht me meedelen dat zijn leven niet meer leuk is.  Het eerste moment hield ik m’n adem in en keek ik hem angstig aan en toen maakte hij de reden bekend van zijn dipje: omdat hij niet meer kan gaan voetballen.

Gelukkig mag hij zich volgende zaterdag nog eens gaan uitleven op een indoortornooi in Izegem maar dan is het weer gedaan tot 23 januari.

Leontje

Warre en Lomme keken er heel erg naar uit.  Hun neefje Leon mocht komen spelen en slapen.  Het ideale moment om de LEGO nog eens boven te halen, wetende dat Leon een fervente LEGO-fan is en hopend dat de onze hun berg LEGO herontdekken.  En terwijl zij speelden, maakte ik de inventaris op.  Elk product werd tot in detail hermaakt om te zien welke stukjes ontbreken.  Zelfs als de drie al lang in dromenland zaten, was ik nog door de losse blokken aan ‘t grabbelen.  Tegen deze middag kon de balans worden opgemaakt: slechts twee blokjes ontbreken of werden nog niet gevonden.

 

Onze logé is trouwens ongelooflijk flink geweest en zijn neefjes hebben zich ten volle over ‘Leontje’ ontfermd.  Mijn vrees om iets vroeger te moeten opstaan (Leon is een vroege vogel) was totaal ongegrond. Om acht uur deze morgen ben ik zelf even gaan piepen in de kamer als daar niemand lag te koekeloeren maar ze sliepen nog alle drie als roosjes.  Pas een kwartiertje later kwam het drietal naar beneden en konden we na het ontbijt verder doen met wat we de avond ervoor gestopt waren.

Je kleine kapoen, 1 januari 2012

Kiekeboe, kiekeboe.
‘t Oudejaar deed zijn oogjes toe.
‘t Nieuwejaar kwam ook al piepen
deze nacht terwijl wij sliepen.
Daarom kom ik met mijn wensen
zoals alle andere mensen.
Veel zon en blije gezichtjes elke dag
en alles wat je dromen mag!
Ik zou het willen roepen:
“Ik wens je een jaar om van te snoepen.”

Je kleine kapoen, Lomme
1 januari 2012 

Lieve moeke en vake,

BOEM!
Dat was de deur
van ‘t oude jaar.
Die sla ik dicht.
Hier sta ik klaar.

PING!
De lichtjes
die gaan uit en aan.
Het nieuw jaar
dat komt er aan.

KNAL!
zegt het vuurwerk.
Nu is het feest.
We klinken en vieren
om het meest.

SMAK!
doet mijn mond.
Ik geef je een zoen.
Gelukkig nieuwjaar
van je kleine kapoen.

Warre, 1 januari 2012 

Prettige feesten 2012

Net op de valreep vonden we de inspiratie voor onze kerstnieuwjaarskaart van 2012.  Persoonlijk vind ik het niet onze beste creatie ooit maar dat neemt niet weg dat we jullie allemaal een mooi, warm en gezond nieuw jaar toewensen.

2011 / 2010 / 2009 / 2008-2005

Cross in Oostrozebeke

Met de cross in Oostrozebeke sluiten we een reeks van 7 wedstrijden af op 14 dagen tijd.  29 & 30 oktober, 1 november, 5 & 6 november, 11 november en 11 & 12 november.  Neem daarbij de andere activiteiten waaraan mijn jongens deelnemen zoals daar zijn zwemmen, voetballen en KSA en je begrijpt meteen waarom ik niet de tijd vond om hier alles op een rijtje te zetten.  Om nog maar te zwijgen van de berg vuile was die achteraf verwerkt moet worden.  Maar we klagen niet.  Het wordt met heel veel liefde gedaan en als ik dan zie hoe mijn jongens zich telkens weer inzetten en zich amuseren, kan ik daar alleen maar van mee-genieten.

Dubbel gezicht

Cross in Merelbeke

Warre: “Moeke, had je dat gezien hoe ik mijn truitje dichtdeed voor ik over de finish reed?  Zoals de echte koersers!“

En terwijl een eenzame fietser* kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant over de Vlaamse velden, geniet ik er van om tijd te maken voor mijn hobby.  En dat terwijl mijn jongens zich in de buurt amuseren met de vriendjes van de cross.  Iedereen content.

*Wie zoekt, die vindt.  Klik op de foto om te vergroten.

Cross in Dottignies

Sommigen komen me vragen als “Mijn jongens” dood is, anderen vinden dat deze blog inspiratieloos en eentonig geworden is met die cross en ook krijg ik de raad om hier geen oude brol meer op te gooien maar dit hier is en blijft het fotodagboek van mijn jongens dus doe ik koppig voort; al was ik de enige die ervan geniet om aan de hand van dit medium terug te blikken op de jeugd van mijn jongens.  Nèh.

Dit gezegd zijnde gaan we door met een korte nabespreking van de cross in Dottignies.  Voor één keer mochten onze crossers het veld van de echte veldrijders betreden en voor het eerst dit seizoen zorgde de wind voor een koude gevoelstemperatuur maar nog steeds was er niet veel modder te bespeuren.

De foto’s heb ik gepikt van de Tomabel Cycling Team fotosite omdat ik ze echt wel mooi vind.  Zelf kwam ik niet veel verder dan onderstaande reeks.  Je zou bijna denken dat Lomme meer achterom kijkt dan voor zich uit tijdens de cross.

Cross in Emelgem

De liefde voor mijn slapende jongens

Nog steeds sluip ik elke avond de kamer van mijn jongens binnen.  De ene keer blijf ik al wat langer hangen dan de andere.  Soms vind ik ze zo adembenemend mooi en kan ik wel minutenlang blijven genieten van hun slapend gezicht.  Voor ik wegga,  trek ik hun donsdeken tot over hun schouders, neem ik ze nog even vast en druk ik ergens een kus op hun gezicht.

Wat ik zo mooi vind bij Lomme is dat zijn handje dan even opspant om dan weer zachtjes open te vallen.  Ondertussen lijkt hij even te verzuchten en ademt hij lang uit door zijn neus voor hij weer rustig verder slaapt.

Bij Warre gebeurt het soms dat hij even zijn ogen opentrekt als ik hem in een iets comfortabeler positie leg.  Dan slaat hij zijn arm rond mijn nek voor een knuffel, draait hij zich om en gaat dan met een gelukzalige glimlach om zijn mond verder slapen.

Mooier dan dat kan ik het mij niet inbeelden.

Cross in Wielsbeke

Het deed iets met me toen ik de Wielsbeekse bodem betrad.  Het was net een jaar geleden dat Lomme zijn eerste stappen in het slijk zette en sindsdien is zijn enthousiasme alleen maar gegroeid.  Alles is gegroeid.  Zijn fiets, de concurrentie (zijn broer inclusief) en het aantal supporters want oplettende lezers hebben ongetwijfeld al opgemerkt dat Lomme en Warre de kledij dragen van het Tomabel Cycling Team; een bende enthousiaste crossers, supporters en sponsers. Iedereen is wel ergens bevriend met of familie van elkaar en dat zorgt voor een heel goede sfeer.

Het parcours, dat er opmerkelijk droger bij lag dan vorig jaar, had een leuke uitbreiding gekregen: een wasbord.  Dat is – volgens Bart – een reeks heuveltjes die snel op elkaar volgen zodat het onmogelijk is om bij te trappen en waarbij de beginsnelheid niet te hoog mag zijn of je ligt met je klikken en je klakken ondersteboven.  Het was voor de jongens even zoeken hoe ze dit stuk van het parcours het best overleefden maar eens ze het doorhadden, kregen ze er maar niet genoeg van.

 

Wat we nog moeten onthouden van de wedstrijd in Wielsbeke is dat Warre een heel goede wedstrijd gereden heeft en met zijn 17de plaats voor het eerst extra punten heeft verdiend.  Extra punten verdien je door bij de eerste 19 te finishen.  De eerste krijgt 30 punten en de 19de 12.  Vanaf de 20ste krijgt iedereen 11 punten; tenzij je om de één of andere reden moet opgeven en zo nog 1 punt moet prijsgeven.  Lomme reed als 25ste over de streep.

Cross na cross staan we ook met drie fotografen op het parcours.  We proberen telkens weer om de cross en vooral de Tomabellers op een mooie manier in beeld te krijgen.  Dat levert elke keer honderden foto’s op en dat vraagt natuurlijk naar een medium waarop we alle foto’s kunnen groeperen.  Op die manier is de Tomabel fotosite ontstaan.  Ga gerust een kijkje nemen!

Cross in De Pinte

Cool down

Vrijdag.  Dag van de jeugdbeweging.  De jongens vullen een uitzonderlijk moment van rust elk op hun eigen manier in.  Uitblazen van een drukke schoolweek maar tegelijkertijd ook stilte voor de storm die het weekend met zich meebrengt.  Op zo’n moment kan het hier uren stil zijn in huis.