Agenda gezocht!

Het wordt stilletjesaan weer tijd om op zoek te gaan naar een leuke agenda voor 2010.  Niet zomaar een agenda maar ééntje volledig naar mijn smaak en goesting; gepersonaliseerd met eigen foto’s.  Zo liet ik er voor 2007 ééntje maken bij Henzo wat toen de fotoservice van Mediamarkt was.  Omdat ik er zo content van was wou ik voor 2008 een nieuwe bestellen maar die agenda bleek niet meer in het gamma te zitten.  Na lang wikken en wegen bestelde ik toen bij Spector.  Ik moet bekennen dat ik nog nooit zo weinig mijn agenda gebruikt heb als in 2008.

Henzo vs. Spector
Ten eerste was er het formaat dat bij Henzo (10,5 cm x 14,5 cm) veel praktischer was dan bij Spector (14 cm x 15 cm).  Als je, zoals ik, je agenda constant meesleurt in je handtas, is dat eerste formaat meer dan groot genoeg.
Ten tweede gebruiken ze bij Spector glanzend papier en als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is het glanzend papier.  Geef mij maar mat papier; dat geeft tenminste geen strepen als je over een pas genoteerde afspraak wrijft.  Het glanzend papier is daarenboven veel gevoeliger voor wrijving.  Een aantal foto’s in m’n agenda waren door de wrijving echt lekijk geworden.
Verder is er bij Spector minder plaats om te schrijven.  Voor weekdagen zijn dat drie lijntjes en voor ‘t weekend zijn dat er 4.  Bij Henzo beschikte je voor elke dag over 8 lijntjes.  Voor mij geeft het niet dat ze wat dichter bij elkaar staan want ik schrijf niet groot.
Als ik dan toch één voordeel van Spector moet vermelden dan is dat dat je meer ruimte hebt voor grote foto’s.  Tussen twee maanden kan je telkens twee grote foto’s invoegen terwijl je bij Henzo slechts 3 keer plaats had voor twee grote foto’s.  Bij Henzo had je achteraan wel nog een aantal notitiepagina’s wat ook altijd handig is.

Ik ben dus op zoek naar een waardige vervanger voor mijn Henzo agenda.  Er zijn slechts een aantal voorwaarden waaraan mijn ideale agenda moet voldoen en toch vind ik bij geen enkele fotoservice mijn gedacht.  Het formaat moet ongeveer A6 zijn en het papier mat.  Verder moet er veel ruimte zijn om te schrijven en liever meer ruimte voor het weekend dan voor de week.  De meeste agenda’s bieden het omgekeerde aan wat ik zo onlogisch vind.  Een doorsnee gezin heeft voor het weekend toch meer afspraken te noteren dan voor weekdagen!  Of niet?

Wie kan mij aan een geschikte agenda helpen?  En wat zijn jullie ervaringen met fotoagenda’s?  Laat het mij eventjes weten in de commentaren.

Alleen is ook eens leuk

Lomme zag er deze morgen nog niet helemaal fit uit dus besloten we om hem nog een dagje thuis te houden.  Warre moest dus alleen naar school maar dat vond hij niet zo erg.  Meer nog, hij was blij.

Warre: “Ja, ik ben blij dat Lomme niet meegaat naar school want altijd als ik achter M. loop, loopt Lomme achter mij.  En nu kan hij dat niet doen hé.”

Fiets met steunwielen

Lomme was onlangs weer eens in een speelgoedboekje aan ‘t bladeren met een stift bij de hand.  Al wat hij graag zou krijgen van de Sint omcirkelt hij dan.

Lomme: “O, een brommer van Cars.  Ik wil die hebben.”

Lomme omcirkelt de brommer van Cars.

Lomme: “Een step van Cars.  Ik wil die.”

Lomme omcirkelt de step van Cars.

Lomme: “Hoh, en hier een mooie fiets van Cars.  Ik wil een fiets van Cars.”

Lomme maakt aanstalten om de fiets van Cars te omcirkelen maar kan net op tijd stoppen.

Lomme: “Ik had er bijna een londetje lond getlekt* maar ie heeft steunwielen.”

Geen fiets met steunwielen dus.

* londetje lond getlekt = rondetje rond getrokken.  Soms klink het grappiger dan het is omdat hij de ‘r’ niet kan uitspreken.

Eerste cross…

… of toch bijna wat onze Warre betreft.  Was hij niet geveld geweest door de griep en had hij niet de volledige inhoud van zijn maag geledigd deze voormiddag dan was Warre waarschijnlijk gestart voor zijn eerste cross in Izegem. 

Voor de grote Warre was het effectief zijn eerste cross in Izegem.  Toen de kindjes fit genoeg bleken om mee te gaan supporteren, zijn we in de auto gesprongen en naar Izegem gereden om de grote Warre aan te moedigen.  De auto werd veel te vroeg aan de kant gezet met als gevolg dat we nog een heel eind moesten stappen en zo bijna grote Warres wedstrijd nog misten.  Gelukkig had hij nog maar één van de twee rondes afgelegd.  Grote Warre heeft het heel goed gedaan.  Ondanks zijn laatste positie zag hij er na afloop heel tevreden uit.   Hij had misschien meer over-wonnen dan alle andere deelnemers samen.  Zijn eerste wedstrijd.

Na de wedstrijd van grote Warre wilden we weer huiswaarts keren maar dat was buiten Warre en Lomme gerekend.  Die hadden er blijkbaar zin in en wilden de volgende wedstrijd zien en die erna en aangezien neef Bart daarna ook nog in actie moest treden, zijn we maar gebleven tot die een tweetal rondes gereden had.  Toen wij vertrokken zat die op een mooie 7de positie en uiteindelijk is hij als 10de over de streep gereden.  Dat laatste hebben we van horen zeggen.

Proficiat Warre en Bart!

Als onze Warre nu de volgende keer zal meedoen?  Ik heb het hem gevraagd en hij antwoordde dat hij eerst eens wou oefenen als alle andere mensen weg waren.  Da’s nog slim gezien van hem!  Niet?

Huize de Meander

Na Mijn boys en Siebe is er opnieuw iemand uit de familie met een blogje begonnen.  Deze keer worden we uitgenodigd ten Huize de Meander.  Van daaruit zullen we ongetwijfeld mogen meegenieten van de avonturen van mijn neef Bart, zijn vrouw Joke en hun drie fantastische kinderen: Lotte, grote Warre* en Senne.  Wij zijn in ieder geval fan van het eerste uur.

*Hier hebben we het altijd over de grote Warre.  Niet alleen omdat hij iets ouder en groter is maar ook omdat onze Warre en Lomme geweldig naar hem opkijken.

Nummer 2

Deze middag kreeg ik telefoon op het werk.  De opvang.  Als iemand Warre kon ophalen want die had ondertussen ook een verhoogde temperatuur.  “Oma?  Kan er nog eentje bij?”  Het ziet ernaar uit dat we een grieperig weekend tegemoet gaan al lijkt het bij Warre nog mee te vallen in vergelijking met Lomme.

Grieperig

Het gebeurt niet veel dat Lomme de duimen moet leggen voor één of ander virus – we zeggen immers niet voor niets dat hij ‘ne beer’ is – maar vandaag waren er toch genoeg symptomen die erop wezen dat hij echt ziek was.  Koorts, droge hoest, snotneus en beentjes die pijn deden.  De dokter bevestigde met griep.  Naast wat medicijnen schreef ze ook huisarrest voor voor de rest van de week.

Bij momenten zou je nooit gezegd hebben dat Lomme ziek was want hij speelde met de auto’s en reed met de fiets en al maar nu en dan – als de koorts te hoog werd – zat hij er maar lusteloos bij.  Deze namiddag ging hij zelfs spontaan in de zetel liggen en toen ik hem aanspoorde om eventjes de ogen te sluiten, viel hij promt in slaap.  Nog nooit gebeurd op klaarlichte dag!

Zotte bende

Vandaag kwamen vriendjes spelen.  Door het slechte weer zaten we redelijk aan ons huis gekluisterd maar dat kon de pret niet deren.  In de voormiddag werd er met de auto’s en autobaan gespeeld, gepuzzeld en gekleurd.  In de namiddag konden ze toch een uurtje buiten spelen.  Ze hadden het meeste plezier van de wereld en dat leverde enkele zotte foto’s op.  Terug binnen werd opnieuw gepuzzeld en gespeeld.  We sloten af met een aantal gezelfschapsspelen.  De dag is voorbij gevlogen dus moeten we dat zeker nog eens opnieuw doen.

Nieuw familiekiekje

Van Ine tot Matisse, alle 31 achterkleinkinderen waren vandaag aanwezig op een familiebijeenkomst.  De ideale gelegenheid om het familiekiekje van anderhalf jaar geleden te vernieuwen.  De fotograaf van dienst is weer zo stom geweest om niet alle instellingen van de camera te checken en had niet door dat de ISO-waarde veel te hoog stond.  Jammer, alweer een gemiste kans op een mooie foto.  De opstelling kon misschien ook wat beter maar ‘t moet allemaal zo vlug gaan hé.

Wat je ziet is 31 kinderen.  Wat je niet ziet is een kleine 50 volwassenen die zich achter de fotograaf geschaard hebben.  Dat moet ook een mooi zicht zijn.

Bovenste rij: Teppe, Jasper, Jef, Hasse, Warre
Tweede rij: Wout, Lotte, Eline, Robbe, Seth, Brent, Ralf, Tuur, Warre
Derde rij: Lukas (staand), Ine met Matisse, Lotte, Nils, Yens, Ruth, Lomme, Robin, Senne, Tijl, Leon (staand)
Onderste rij: Marie met Lore, Thijs, Sem, Remi

Dagvulling op zaterdag

De laagstaande zon van de laatste dagen vertelde me dat het hoog tijd werd om het glas eens onder handen te nemen en kijk, toen ik vanmorgen opstond, had ik er heel veel zin in.  Vol goede moed begon ik eraan maar na de twee vensters aan de voorkant van het huis had ik al door dat het een lange en lastige dag zou worden.  Ik weet niet hoe het kwam maar het ging precies niet zoals ik het wilde.

Eén venster verder moest ik de werken al stilleggen voor het middageten.  Ik maakte vlug tagliatelle met zalm klaar maar dat viel niet in goede aarde bij de jongens.  Ze hebben er elk één hap (het proevertje) van gegeten en zijn dan overgeschakeld op boterhammen.  ‘k Had het kunen weten dus liet ik het niet aan mijn hart komen.

Mark vertrok naar de les houtbewerking en ik hervatte mijn werk.  17 keer stelling op, glas wassen, stelling af, stelling verzetten.  En dat alleen voor het bovenste deel van de vensters.  Halverwege begon ik er genoeg van te krijgen en werd ik boos.  Niet op iets of iemand maar gewoon boos en iedereen die dan in de buurt komt, zal het geweten hebben.  (Zo gaat het altijd als ik te lang met hetzelfde bezig  ben.  Mark weet er alles van.)  Op karakter ging ik door en rond 16u was ik eindelijk klaar. 

Net toen kwam Mark de oprit opgereden met een auto die eigenlijk ook niet om aan te zien was.  Deze week moet een nest meeuwen onze auto als doelwit gebruikt hebben want hij was plotseling blauw met witte stippen.  ‘k Heb die dan ook maar een beurt gegeven.

De auto was nog  niet helemaal afgedroogd of het begon te druppelen.  ‘k Had ik nog net de tijd om de was binnen te halen voor we getrakteerd werden op een heuse stortbui.  Allé ja, ramen en auto, ze zijn toch weer eens proper (geweest).

We hebben toch ook nog iets leuks gedaan vandaag.  Film op groot scherm.

(‘k Ben ongelooflijk ontevreden over dit blogje.  Ook nu ging het mij niet.  Hoog tijd om mijn bed op te zoeken.  Hopelijk gaat het morgen beter.)

Wat brengt de Sint?

‘n Stoere auto voor Warre.
‘n Stoere moto voor Lomme.
Een autobaan
en een parkeergarage.

De jongens mogen hun wensen omcirkelen in de speelgoedboekjes.  Alleen… ze kiezen altijd hetzelfde.  Ze hebben bakken vol met auto’s en moto’s.  De autobaan die ze vorig jaar kregen wordt nog regelmatig bovenghaald (al moet gezegd dat ze nu eerder kiezen voor die racebanen maar daar zijn wij (nog) niet voor te vinden).  De Sint hier weet het eventjes niet meer.  Het lijkt er ook op dat ze alles al hebben.  Wat zou die brave man bij julie brengen als je twee zonen van 5 en 3 had?  Nog meer auto’s?

Mijn herfstschatten

Toen de bel ging, zag ik twee beladen kinderen reikhalzend mijn richting uitkijken.  Warre had een mooie herfstboom bij en Lomme was er bijna zelf één met zijn kroon op.  Zo fier als een gieter stak hij zijn doos herfstschatten in de lucht.  Heel leuk zo op een woensdagmiddag als de kinderen met de fiets naar huis moeten en ik handen te kort lijk te hebben om alles te dragen.  We zijn heelhuids thuis geraakt, mijn herfstschatten en ik.  ‘t Is wel heel mooi gevonden allemaal.

Happy birthday… to oma

We maken ons op om naar oma te gaan.  In de auto wordt alvast enthousiast gezongen.

Warre: “Happy birthday to oma,
happy birthday to oma,
happy birthday to o-o-ma,
happy birthday to you.”

Lomme: “Piep piep, hoela!
Piep piep, hoela!
Piep piep, …”

Warre: “Lomme, omdat het er zóveel zijn, gaan we er maar drie doen.”

Lomme: “… hoela!”

Proficiat oma, met je zoveelste verjaardag. 

Top Gun

De jongens kregen eerder deze maand een vliegdekschip met wat vliegtuigen en helikopters van een tweedehandsspeelgoedbeurs.  Bij wijze van illustratie brachten we zondag de film Top Gun mee van bij opa baard.  Vanavond, terwijl ik aan het kookfornuis stond, werd de DVD in de computer geduwd en nestelden de jongens zich op hun vaders schoot.  De openingsscène was nog maar gestart en ik kreeg al kippenvel van de muziek alleen.

Tijdens het bekijken van de vliegscènes (de rest werd overgeslagen) werden door de jongens tientallen vragen afgevuurd.  Elk om beurt wilden ze wel iets uitgelegd krijgen van hun vader.  Tijdens de laatste vliegscène konden de kookpotten wel even zonder mij en samen genoten we van de overwinning van Maverick en de zijnen; de jongens en Mark aan het computerscherm gekluisterd en ik op een veilige afstand achter hen, aan het bekomen van de emoties.  (Ik weet het, ik heb echt niet veel nodig.)

Even later zaten we met ‘n Maverick en ‘n Ice aan tafel.  En dat vliegdekschip zal de volgende dagen ongetwijfeld decor zijn voor uren speelplezier.

Over trouwen…

Warre heeft het goed te pakken.  Hij loopt al meer dan een week te verkondigen dat hij verliefd is op M. en deze namiddag, in de auto, kwam op de achterbank volgend gesprek tot stand:

Warre: “Ik ga met M. trouwen.”
Lomme: “Tlouwen?  Walle, wat is dat tlouwen?”*
Warre: “Dat wil zeggen dat je nooit meer een andere pakt.”

Nadat ik uitgelachen was, heb ik het fenomeen ‘trouwen’ toch even herschetst.

* Ik begin me echt af te vragen als het nog goed komt met Lommes ‘r’.  Hij spreekt ze nog steeds uit als een zuivere ‘l’.

De koningin is weg

Een woordje uitleg bij een tekening van Warre. 

Ik: “Warre, wat heb je getekend?”
Warre: “Een koning.”
Ik: “En waarom kijkt de koning zo verdrietig?”
Warre: “Omdat zijn koningin weg is.”
…
Warre: “De koningin is naar een ander kasteel.  En de koningin van dat ander kasteel komt naar zijn kasteel.  Maar het duurt een beetje lang…”

Nonkel René

Op vrijdag 16 oktober was er de begrafenis van nonkel René (een oom van Mark).  Zoals meneer pastoor het heel mooi omschreef, is hij gestorven aan een onomkeerbare ziekte.

Sinds jaar en dag staat deze foto, mooi ingekaderd, op het televisietoestel in de leefruimte van nonkel René en zijn vrouw.  De rest van de foto’s staan in het rek onder de televisie.  Tijdens ons laatste bezoek zijn we te weten gekomen waarom deze foto zo belangrijk voor hen was.  Warre zou in heel zijn leven de eerste baby geweest zijn die vastgehouden heeft.  Nonkel René was daar bijzonder fier op.   Dat kon je zien aan die vluchtige twinkeling in z’n zieke ogen.

Winterschoenen

Voor de jongens koop ik graag degelijke schoenen.  Degelijk, in de zin van stevig, onderhoudsvriendelijk (niet dat ik wekelijks schoenen sta op te blinken), niet te lomp en liefst met beschermde top.  Zo ging ik woensdag met mijn jongens op pad voor nieuwe winterschoenen.  Eerst kwam Lomme aan de beurt.  Nog voor de winkeldame naar mijn wens gevraagd had, was mijn oog al gevallen op de schoenen dat een ander kind aan het passen was.  Bruine Guma’s met elastiek aan de buitenkant (zoals de Kickers zonder veters) en een ritsje aan de binnenkant.  Helaas pasten ze Lomme niet.  Het kind is namelijk gezegend met brede voeten.  We gingen verder op zoek en kwamen onbewust weer bij de duurdere Rondinella’s terecht.  Ik had niet het wauw-gevoel maar het kon ermee door.

Omdat Warre over een stel fijnere voeten beschikt, wou ik hem ook eens de Guma’s laten aanpassen want bij deze had ik dat wauw-gevoel wel.  Ze pasten hem als gegoten maar aan zijn gezicht te zien was het niet helemaal wat hij voor ogen had.  Na een lofzang van zijn moeder heeft hij uiteindelijk toch ingestemd om ze mee te nemen; al was hij toch niet helemaal overtuigd.  Pas nadat oma en vooral zijn vader (weliswaar ingefluisterd door mij) de schoenen hadden goedgekeurd heeft hij zijn nieuwe schoenen volledig aanvaard. 

Dat ik niet voor niets op zoek ga naar beschermde toppen, is duidelijk op onderstaande foto.  Zo zagen Warres schoenen er na één dag uit.  Nu maar hopen dat ze de winter overleven.

Trucje

“Vake, moeke, kijk eens wat ik kan…”

Hoe ze ‘t doen, ik weet het niet, want ze hebben allebei een heel klein neusje.

BEELD woordenboek

Als Warre niet met de fiets aan het rijden is, is er veel kans dat hij met zijn neus tussen de boeken zit.  Zaterdag had hij het BEELD woordenboek (Nederlands . English . Français . Deutsch) vast.  Blad per blad bladerde hij van voor naar achter, kijkend naar de afbeeldingen die erin stonden.  Toen Lomme erbij kwam zitten begonnen ze met een spelletje.  Op elke bladzijde mochten ze één favoriete item aanduiden.  Op die manier zijn ze tot op bladzijde 511 (van de 957) geraakt.  Daar stond het ruimteveer waarover Warre in school had geleerd.  Hun aandacht werd verlegd naar het miniatuurtje dat zich in hun auto-collectie bevindt en zo bleef het boek verweesd achter op pagina 511.

Aan de reportage met het BEELD woordenboek heb ik twee mooie foto’s overgehouden.  Ik ben er onbewust in geslaagd om  de jongens op ongeveer dezelfde manier te fotograferen.  Ik heb enkel de foto van Lomme gekanteld om wat asymmetrie te creëren.  De vuile mondjes en de blauwe plek op Lommes voorhoofd heb ik gelaten voor wat ze waren.  ‘t Zijn hier toch de ogen die de aandacht trekken.